12 Şubat 2016 Cuma

Eski taslak, geçerli içerik

Bunu ne zaman yazıp da taslak bıraktım bilmiyorum ama tam da zamanıdır yayınlamanın. Harf değiştirmeden koyuyorum, buyrun bakalım.
----------
Ne zaman bu kadar uzaklaştım ben kendimden? Kendi hedeflerimden, hayallerimden?
Olmaktan nefret edeceğim, düzeltiyorum, gıcık olacağım birine nasıl dönüştüm?

Kızım bu kadar kendini yiyeceğine sesini çıkar ya, gerekiyorsa kavga çıkar, ne istiyorsan onu al. İstemediğin bir şeyi kimsenin, ama kimsenin sana yaptırmasına izin verme dedim durdum kendime. Sanırım geç kaldım. Daha küçükken bunları duymam lazımdı belki de. Hayır, şu an yaptığım beni yetiştirenlere çemkirmek değil. Onlar doğru olduğuna inandıkları ve yaptıkları şeyleri anlattılar. İşin acı kısmı da bu zaten. Onlar da benim durumumda, üstelik bu yaşlarında, hala! Acı, çünkü bu kolay değişebilen bir şey değil. Eğer insanları alttan alarak yaşamaya başladıysan, maalesef bu kolayca değişmiyor. En iyi örnekleri onlar. Hala, sabretmekten bahsediyorlar. Böyle zamanlarda, konuyu havale edebileceğim birine inanmayı ben de isterdim.

Kimseyi kırmak istemedim, ömrüm boyunca. Özellikle canları yansın diye kurduğum bir cümle yok. İlla ki kırdığım, üzdüğüm kişiler var, ama hiç bunu amaçlamadım. Karşılığı ise asla aynı şekilde olmayacak, biliyorum. Can havliyle karşısındakine saldıran vahşilerin arasında bu özelliğin bir artısı yok. Farkında olmadan canlarını yakmaya gör, volkan gibi püskürürler yüzüne. Ne olduğunu anlayamadan yanmış olursun.

Sonra ne olacak pekiyi? Bu her zaman hayata karşı dezavantajım olarak, kırık kolum olarak kalacak. Her dokunuşta canım yanacak. Sonra ne olacak? Şimdiki gibi vaz mı geçeceğim? Lanet olsun, diyerek çekip giden hep ben mi olacağım? Bu benim iletişim bozukluğum belli ki. Hak ettiklerini duymalarını, görmelerini sağlamalıyım ama yapamayacağım.


Depresyon demişken

Depresifliğin çeşitli boyutları var. Uzun süre içinde bulununca, çıktıktan sonra unutmadığın kısa kısa hatırlatmalarla dönebiliyor sana, bu bir boyut mesela. Eğer ki o sıra, iyi modundaysan görmezden gelebiliyorsun. Görmezden gelme yollarını çoktan öğrenmiş oluyorsun çünkü. Kötü olmana ramak kalmışsa, tekrar hoş geldin diyerek kucak açıyorsun. Elde değil, eski dost, merhaba demeden görmezden gelinmiyor o zamanlarda. Ne iyi ne kötü, ortalamada seyrediyorsan, o noktada cidden seçimlerinde bitiyor iş.
İşin en kötüsü, ilk defa depresyona girmek değil, üzgünüm bunu söylemek zorundayım. Kötüye meyletmiş beklerken, tekrar depresyona girmek en kötüsü. Hiç depresyondan çıkmamışsın gibi geliyor o zaman. Tüm hayatın bir şaka, bir fiyasko gibi gözüküyor. Hiçbir şeyi başaramış, hiç aslında gerçekten mutlu olmamışsın, sürekli bir hayatta kalma savaşı vermiş ve müthiş yorulmuş hissediyorsun. Doktorlar ve psikologlar genelde intihar eğilimin var mı merak eder ve bunu incelerler. Onlarda daha güvenilir bir data vardır ama benim tahminim, ikincil ya da tekrar eden depresyonlarda bu eğilim daha dik olabilir. Kayıp düşmen daha kolaylaşır, çünkü konu başlıkların birikmiş olur. Çözdüm dediğin ne varsa, çözmemişsin gibi geldiği için, yükün katlanır.
Ben bazen cidden şunları kendime sorup cevap bulmaya çalışıyorum: neden bitirmiyorsun ki? ne olacağını sanıyorsun? ne bekliyorsun? ya da neden korkuyorsun?
Genelde cevap vermiyorum. İlginçtir, insan genelde sorduğu bu soruların cevabını bilir içten içe, sesli söylemese de. Şimdiye kadar şu cevapları veriyordum: şu an bu modda olduğun için böyle düşünüyorsun, abartıyorsun. Herşey o kadar da kötü değil, kötüye gitmiyor. Dolu tarafa bakmayı genelde bilmiyorsun, bu modda olmayı mazoşistçe seviyorsun, dramatikleşme!
Son zamanlarda, tam da depresyondayım diyemeyeceğim zamanlarda da, bu soruları sorarken buluyorum kendimi. Ayırt edebiliyorum depresyonda olma ve olmama durumunu, hatrı sayılır bir süre bunun tedavisini görmüş biri olarak, o kadarını da yapabiliyorumdur diye düşünüyorum. Tam teşhislik bir depresyon değil ama kronik bir mutsuzluk hali içindeyim. Beni gerçek anlamda heyecanlandırıp mutlu edebilecek hiçbir şey kalmamış gibi, kalmamış değil de son kullanım süresi geçmiş gibi. Eskiden olsa ederdi ama şu an hem olamazlar, olsalar da eskiden yaratacağı olumlu etkiyi artık yaratamayacak gibi geliyor. Çünkü vakit geçti, yıllar geçti, geç kaldım. Şu an en fazla "şu olsa ne güzel olur ya" diyorum, olmazsa üzülmek değil ama özet bir hayal kırıklığı yaşıyorum. Çünkü olsa ne güzel olur derken bile olmayacağından bir oranda emin oluyorum. Olsa da şaşırsam, bu sefer ben yanıldım, negatif olmama gerek yokmuş diyeyim mesela. Hep karşıma çıkan "çok pozitif" argüman da şu: sen şimdi en baştan negatifsin ya, ondan olmuyooo. Yemin ederim içimden "la bi sktr git" diyesim geliyor. Evrene yollayacakmışız da... Halüsinasyonla ayakta kalma çalışmaları!
Bir de burçlarmış, yok efendim Mars yaklaşmış diye açıklayanlar falan çıkıyor. Onlara küfretmiyorum, çünkü çok zekice: Tüm Yengeçler şöyle, Aslanlar böyle diyen adama ne diyeyim ben? Benim negatif başlamamla alakalı değil. Doğduğum gibi negatif gelmedim ya şu gezegene, negatif başlamam sebep zirilyon olay var elimde, çevremde. Ve hayır, çevremde şahane şeyler öyle çok da değil, dünya mucizelerle dolu falan değil. Buna inanmak isteyenlere saygım var, bu da bir hayatta kalma için yöntem, buyur inan, kolay gelsin.
Buradan "hepiniz girin lan depresyona, dünya berbat, insanlar da en berbatları" diye yayın yapmıyorum. Herkesin hayatında iniş ve çıkışlar olduğunu hepimiz biliyoruz. Sadece bazıları bu kadar aşağı inmiyor, aşağıda ne var fikirleri olmadan da mutluluk dersi vermeye kalkıştıklarında komik duruma düşüyorlar bence. Benden daha aşağılara düşen ve çıkmayı başaran da var elbet, imrenerek şapka çıkarıyorum. Ama sorun şu ki, hepimiz o kahramanlar kadar donanımlı, güçlü değiliz. Öyle spor salonuna gidip de kas yaparak güçlenmek gibi değil ki, çalışsan da olmuyor bazen. Pozitif olsan da olmuyor, inat edeceğim diye kendine söz versen de olmuyor. Beyin dediğin organ o kadar garip ki, hormonlu ilacı veriyorsun, çat diye derdin tasan bitiyor. Mutluluğa benzer bir seviyeye geçiyor. Hormonu kesebilirsen, o mutlu insanların hepsi de aynı depresifliğe bürünür. İşin kimyası bu kadarcık aslında. Eğer empatisi yüksek ve mutsuzluğa da biraz bu sebeple yatkınsan, amigdalana küfret dostum. Mutsuz psikopat olur mu? Olmaz. İşte bunlar hep amigdala. Bendekinde sorun var, net. Lobektomi gibi bunun da bir kısmını çıkarabilsem, kesin çözüm bence.
Neyse geyiğe bağladığıma göre yazmayı bırakabilirim. Yazmanın güzel etkisi de bu. Ne kadar depresif başlarsam başlayayım, bir yerde geyiğe bağlıyorum, değişik bir ilaç.
Depresyonla boğuşan herkese selamlar, kolay gelsin.

19 Ekim 2015 Pazartesi

Yaşlandım mı yoksa büyüdüm mü? Fark etmez, güzel oldu

Hahaha çok heyecanlıyım şu an. Hem bir yazıma ilk defa hahah yazarak başladım, hem de temizinden 4 seneden fazla vakit geçmiş. Geri geleceğim demişim, bariz fake atmışım, pardon.

Hadi şimdi her zamanki gibi dökülelim bakalım.

Aradan geçen bunca zaman içinde yaşlandım evet, büyüdüm mü, ona da evet. Sanırım ilk defa memnunum artık kendimden. En iyi versiyonumla buradayım. Ne kadar karanlık yollardan yürüdüysem de aydınlığa çıkmak için, yolu uzattıysam da, neticede şu an iyiyim. Kısa bir göz attım son bir kaç post'uma, güldüm. Üzülme falan yok bu sefer, güldüm. Çünkü ne kadar da ipe sapa gelmez, tam kelimesi şu: tırt şeylere kişilere üzülmüşüm ben dedim. Böyle böyle büyüyor demek ki insan. Önce dingiller, sonra dangozlar, sonra benciller, en son salaklarla uğraşıp nihayetinde yokum ben arkadaş alın topunuzu başka yere gidin oynayın demeyi başarmış olmak güzel.
Eski kendine öneriler geyiğine girmeyeceğim ama, ilk aklıma gelen 5 para etmeyene 10 paraymış gibi bakma, mal mısın? demek olur herhalde. İnsan herhalde daha gençken, kendine özgüven sorunu yaşıyorsa, ki benim durum buymuş şimdi idrak ediyorum, başka insanları gözünde büyütüyor. Kendine hak ettiğin değeri verdiğin an tüm bilmece çözülmeye başlıyor. Çevren ne kadar süzgeçten geçmiş olursa olsun, steril sanarsan san, bozuk birileri muhakkak karşına çıkıyor, net. Erken teşhis hayat kurtarır, doğru laf ne diyeyim. Ben çok erken yapamadım diye düşünüyordum, sonra bir daha çevreme baktım hala çırpınanları görünce, yok yok ucuz yırttım dedim. Hayatındaki insanlar için de dönem dönem bahar temizliği yapman lazımmış, arada birilerini göndereceksin ki, yerine daha iyisinin gelme olasılığı artsın. Sen tut bütün manyak, sorunlu arkadaşlarını yakınında, sonra neden benim hayatım böyle, neden mutsuzum... neden acaba?!!
Hayatımdan çıkarttığım, kendi bir şekilde çıkan tüm gereksizlere teşekkürü borç bilirim. Lütfen bir daha gelmeyin :)

31 Mart 2013 Pazar

Geri dönüş

ne yazacağımı tam bilmiyorum aslında... güpegündüz yazmayalı çok uzun zaman olmuş.
sadece yakında geri gelecekmişim gibi hissediyorum.

fragman gibi oldu...

PEK YAKINDA!!

27 Kasım 2011 Pazar

Cezamı kestim

Üstünden zaman geçmiş, kötü hatıralar, beni deli eden anılar daha basit görünmeye başlamışken açıp da okuyayım o dönemi dedim. O zaman konuşan kız neler demiş hatırlayayım dedim. Çünkü bayağı unutkanım bu durumlarda. Kafada fazla yer olmadığı için, gereksiz hikayelerimle dolu olduğu için diyeyim daha doğrusu, işime gelmeyen kötü olayları siliyorum zaman zaman. Neyse, hatırlamak lazım dedim, açtım okudum kendi yazdıklarımı. Onları yazarken neler olduğundan çok, neler hissettiğimi hatırladım. Bir nevi hissel hafızam canlandı diyebilirim, görsel ya da sözel değil. Sanki ben artık ben değil de başkasıymışım gibi, onları yazan kıza üzüldüğümü fark ettim. Aynı zamanda da, yuh ya aynen böyleydi, dedim sanki başkası yazmış gibi, komik bir biçimde.
Kendime özlemeyi de yasaklamış oldum böylece. Özlediğim zaman, bu cezaya çarptıracağım kendimi.
İşin aslı benim yine acı çekesim gelmiş sanırım, seçtiğim şarkıya bakılırsa...

Flotsam And Jetsam - Better Off Dead

24 Temmuz 2011 Pazar

İçses gürültüsü, gözyaşı, bir kadeh viski, sigara ve alakasız şarkılar

Bu yazı biraz günlük tadında olacak, o belli. Umurumda da değil. O kadar kötü hissediyorum ki, o kadar konuşmak istemiyorum ki kimseyle kendimi atabildiğim tek yer burası: Çünkü kusmam lazım. Zehirlendim. Kurtulmam, döküp atmam lazım.

Bu kadar üzüleceğimin farkında değildim, gerçekten. Hele ağlayacağımı hiç sanmıyordum. İnsan kendini bile anlayamıyor, tanıyamıyor demek ki...

Niye akıyor bunlar gözümden, neden titriyor sesim, bu kararı zaten almamış mıydım ben? O kadar da emindim. Ne peki bu şimdi o zaman? Neden hayatta dinlemeyeceğim şarkıları duyunca gözlerimi siler halde buluyorum kendimi.

En garibi, aylardır hiç ağlamamış olmam. En son ne zamandı hatırlamıyorum bile, o kadar eski. Kendimi unutmuşum ben, sorun bu. O kadar "yok" olmuşum, "herkes" olmuşum ki, kendimi anlamamışım.

Olacak olan şu, güneş doğacak, ardından ay gelecek, defalarca tekrarlayacaklar, ve bir gün uyandığımda ilk aklıma geleni değişmiş bulacağım. Geçecek. Başa saracağım. Sıkıldığım bu oyuna en baştan başlayacağım. Ve muhtemelen yine yenilen ben olacağım, ne kadar trajikomik...

Geçecek.

26 Haziran 2011 Pazar

Yazmadan da olur belki


Buraya sadece gereksiz hikayelerimi yazıyorum ya hani, beynimdeki çöplüğün ön yüzü... Bu klip de biraz öyle, yazmadan da ifade edebilirim sanırım bu sefer. 

Yeni birşeyler oldu. Ben sanıyorum ki- sandığım kadar zeki değilim belki de- kelimeler en güzel malzeme. Onları evire çevire, özenle seçe seçe en doğruya yakın şekilde kendimi anlatabilirim. Kelimelerle düşünüyorsa bu beyin, kelimelerle anlatacak bu eller, bu dudaklar... Böyle sanıyordum.

Biliyordum, karşıdaki ne kadarını dinlerse, ne kadarını anlamak isterse o kadarını alacak. Nasıl anlamak isterse öyle anlayacak. İstediğin kadar doğru kelimeleri seçtiğini san, bu böyle.

Bilmediğim ve şaşırdığım kısımsa şu; düşünmeden de konuşulabiliyormuş! Düşünmeden yaşayabilen insanlar varmış! Sorarlar adama o zaman, hocam o kelimeler nereden geliyor o zaman? Düşünmüyorsan kelimeler nerenden çıkıyor acaba? 

Bir adam düşünün, ama o düşünmüyor :) Karşısındakine iltifat ediyor, yazık karşısındaki de diyor ki bu adam bana karşı iyi bir şeyler hissediyor, benimle ilgili güzel "düşünce"leri var. Halbuki alakası yok, adamın aklına o an gelmiş, söylemiş. Yarın gelip de küfür etmeyeceğinin bir garantisi yok. O gün de o gelivermiş ağzına, ne yapacaksın. Bir gün gelip karakterine ağır laflar edecek, ertesi gün muhteşem biri olduğunu söyleyecek. 

Soru şu: sadece ses olsun diye konuşan biri ile iletişim kurulabilir mi?
Kelimeleri kullanmayan birini anlamanın , ona kendini anlatmanın yolu var mı? Diyorum ya, benim en iyi araç gerecim kelimelerim, ama karşındaki kapıya elindeki anahtar uymazsa ne yapacaksın? Baltayla indirecek halin yok:) Ya vazgeçeceksin ya da elinde olmayan başka anahtarları deneyeceksin. 

Çok uzattım. Az da olsa görsele kayalım dedim alt tarafı, klibi beğendim paylaşıyorum arkadaş, bundan ibarettir meramım.

Hürmetlerimle,

17 Haziran 2011 Cuma

Elindekiler yetmezse

Ne derler bilirsiniz "elindekiyle mutlu olmayı bilmek gerek". Boş laf. Adama sorarlar, elimde ne olduğunu nereden biliyorsun ki? Ya ellerim bomboşsa? Ellerimdekiler kırdığım oyuncaklarımın parçalarından ibaretse? ya da en kötüsü elimde var olduğunu sandıkların aslında hayalimden ibaretse?

Oturup düşündüm. Cidden elimde neler var. Tamam kabul, hayat en acımasız tokatlarını savurmamış bana. Ama içimden bir parça çalınmış, eksik kalmışım sanki. Neyle doldurmaya çalışsam olmamış. Denemeye devam demişim hep, elimdekilerin değerini bilip kendime acımayı bırakarak. Bir yere varamamışım. Şimdiki gibi... bir yere varamıyorum. Nereye yürüdüğümü de bilmiyorum, yine.

Bunu farkı yönlerden değerlendirebilirsiniz. Asla tatmin olmayan insanlarla bir tutabilirsiniz. Mutlu olmayı bilmeyen, hatta mutsuz olmamaktan mazoşistçe keyif alan insanlardan sayabilirsiniz. Burun kıvırıp aşağılarsınız. Ya da anlarsınız. Hani filmlerde olur ya, her şeyi vardır ana karakterin. İyi bir iş, kariyer, güzel bir eş, tatlı çocuklar, hayat standardını ortalamanın üstünde tutmanı sağlayacak kadar para, ve hatta sağlık... ama karakter mutsuzdur ve neyin peşinde olduğunu bilmeden sürekli bir arayıştadır. Gerçekten neyi ararlar peki? Neyi arıyoruz da bu kadar mutsuzuz. Elimizdekiler yetmiyorsa bunu sistemin bizi kodladığı tüketme çılgınlığına bağlayıp sıyrılmaya ve elimizdekilerin değerini bilmeye mi zorlamalıyız kendimizi? Asıl sorun şu ki, elindekinin değerini bilirken de mutsuzluğun devam edebilir. Buna ne diyeceksin?

Eksik olan parçanın ne olduğundan çok, onu ne zaman kaybettiğini/çaldırdığını düşünmeli insan. O kopuş anını yakalarsan zaten neyin eksik olduğunu anlayacaksın. Ben mi? Ben sanki hep eksikmişim gibi geliyor şu an. Hiç tamam olmamışım gibi, üretim hatası.

11 Mayıs 2011 Çarşamba

Boşluktaki toz taneleri ve hayalleri

Boşlukta kalmak en kötüsü galiba... Diğer türlü biliyor insan ne yapacağını ya da en azından ne yapması gerektiğini. Daha doğrusu ne yapmalıyım diye soruyor kendine ve çelişkili de olsa cevaplar uyduruyor. Boşluktayken soru bile sormuyorsun. Ne yapman gerektiği de, ne yapmaman gerektiği de önemsiz çünkü. Hareket etmene gerek yok çünkü her yanın boş. Birbirinden farkı yok ki! Kandırmaya çalışıyorsun gözlerini kapatıp kendini, elinde tuttuğun bir nesne ya da ulaşmaya çalıştığın bir hedef hayali kuruyorsun. Sorular, yorumlar, zaman zaman mutluluk çoğunlukla da yorgunluk kaplıyor içini. İçinden çıkılmaz bir labirentteymiş gibi koklaya koklaya yolunu arıyorsun. Tabii yok koku falan onu da kurguluyorsun. Beyin de öyle bir organ ki, yakar beni bu buz parçası dediğin gibi ellerin alev alıyor. Mutlu eder beni tepemde parlayıp gözlerimi kör eden güneş dediğinde terlemeye bile başlıyorsun. O koca boşlukta, olmayan bir taş arada bir gelip kafana küt diye çarpıyor. Otobüste uyurken gördüğün güzel rüyadan, ani frenle uyanır gibi sarsılarak açıyorsun gözlerini. Aynı boşluk boşalıyor kafandan aşağı. İlk nefesinle toz doluyor ciğerlerine, boğulmaktan suni teneffüs ile kurtulanların ilk nefesi gibi öksürerek acı çekiyorsun. Ama yaşıyorsun işte. Gerçekliği cam gibi kesiyor her noktanı, yaşıyorsun. Kurduğun hayalleri de hatırlamıyorsun, rüyasını unutanlarla aynı şekilde. Yüzünde gülümseme de kalmamış, üzüntü de. Tepkisiz, hissiz, yaşayan ama sadece izleyen, bekleyen, umut etmeyen haline geri dönüyorsun. Ya o rüyada kalacaksın hep, ya o hayalle yaşayacaksın her ne kadar her zaman olumlu olmasa da, ya da gözlerini hiç kapatmayacaksın.
Bazen sadece düşünceden ibaret olduğumuzu, bedenimizin ve çevremizdeki her şeyin de halüsinasyon olduğunu düşünüyorum. Nasıl algılamak istersek öyleymiş gibi. Ne renk görmek istersek görebiliriz, ne tat almak istersek alabilirmişiz gibi. Belki de gerçek olan bu, bilemem. Bu hiçbir şeyi de değiştirmez zaten. Öyle ya da böyle koca bir boşluktayız. Büyüklüğünü idrak edemeyeceğimiz bir evrende, minnacık bir galakside, daha da minnacık bir gezegende, varlığı ile yokluğu tüm bu büyüklüğe kıyasla limit 1/sonsuz önem arz eden yaratıklarız. O kadar küçükken nasıl oluyor da egomuz bu kadar büyüyebiliyor? Boşluktaki toz tanesi, hepsi bu!

21 Nisan 2011 Perşembe

Özür dilemek

İlginçtir ki, bazısı özür dilemeyi geri adım gibi görür. Yaptıklarının yanlış olduğunu bilse bile özür dilemek yerine, hiçbir şey olmamış gibi davranıp devam etmek ister. "Kusura bakma" der ama özür dilemez. Özür dilerse incileri dökülür, o konudaki haksızlığını -bilse de- kabul etmek zor gelir. Sanar ki özür dilediğinde ilişkide ki ipleri kaybedecek. Çünkü yine sanar ki ilişkide ipler var, güç savaşı var. Kaybetmeyi yediremez ve özür dilemez.
Yine ilginçtir ki, bazıları da sakız gibi ağzından düşürmez bu sözü. Herşey için özür diler, diler de değiştirmez yaptıklarını. Çünkü aslında yanlış yaptığını düşünmez, konu uzamasın diye özür dileyimeyi makas niyetine kullanır. Öyle ya, özür dilemiştir işte daha ne yapsın ki. Uzatamazsın karşısında konuyu. Bilirsin içeriği boş olan bu özrü, hissedersin. Uzatırsan haklıyken haksız duruma düşersin.
Hangisi daha kötü bilemedim. Özür dileyecek duruma düşer insan zaman zaman, bundan kaçış yok. Ama özür dilenen ya da dilenmesi gereken tarafken belki de doğru düşünemiyor insan. Özür dilemeyenlerden biri varsa karşında, affedemezsin. Özür bile dilememiş ki! Nasıl affedesin? Yaptığının yanlış olduğunu düşünmüyorsa devamı da geleceğini bilirsin, özür dilesin istersin, yapmaz. Sen de affetmezsin. Çekirdek kabuğu doldurmayan bir konuda bile olsa, bu davranışını genellersin. Kişiliğinden bir ipucu olarak alır notu verirsin. Sürekli özür dileyip de aynı şekilde davranmaya devam eden biri varsa birkaç kere kendini kandırırsın. Özür diledi, ne yaptığını fark etti, düzelecek dersin. Düzelmez. Sonra özür dilese de önemi kalmaz. İçi boş kelimeler duyarsın sadece. Ya yol verirsin ya da çeker gidersin. Her durumda çözüm bulamamış olursun yani.
Tekrar ediyorum:) Hangisi daha kötü bilemedim.

7 Şubat 2011 Pazartesi

Keşke bağımlısı şans inançsızı

Ne zaman gardını düşürsen okkalı bir yumruk yemişsen, sürekli güvensiz ve maskeli geziyorsun diye seni suçlayamazlar. Takılıp düştüğün çelmelerin sahiplerini hala sevdiğin içindir belki bu gardın, çelmelere değil, onları sevmeyedir ördüğün tüm duvarlar. İçinden bir ses sürekli seni durduruyorsa, ya haklıdır, ya da seni korkak biri yapmıştır. Yenilerine hazır mısın? Şansa inanır mısın? Denemeden bilemezsin lafına mı güveneceksin?
Doğru ile yanlışı tartışıp durdun içinde bunca zaman. Bazen sesin de yükseldi seni dinlemeyenlere bile, bir cevap umdun senin ne dediğini merak etmeyenlerden. Ya sen ne diyorsun? Doğru olan hangisi?
Komik gerçek şu ki, doğru ya da yanlış, öyle ya da böyle pişmanlığı huy edinmişsen, keşke bağımlısı olmuşsan, vereceğin hiçbir karar seni daha iyiye götürmeyecek.

15 Ocak 2011 Cumartesi

Hayat

Küçükken annem derdi hep, bir bakmışsın büyümüşsün, farkında bile olmazsın. Hayat su gibi akar gider de anlamazsın. Doğru, doğru olduğunu daha önce anlamıştım tabii, ama şu ana kadar sanırım canımı yakmamıştı bu gerçek. Aslında önemli olan, hayatın hızla akıp gitmesi değilmiş. Geriye dönüp baktığında, geçen zamana neleri kimleri sığdırmışsın gördüğünde, yüzün gülümsüyor mu? İçinden vay be ne güzel geçmiş zaman diyor musun? Bunların cevaplarıymış işte önemli olan.

Yine kafamdakileri buraya kusacağım, isteyen gerisini okumasın :) Ana fikri yukarıda verdim.
Kendi hayatıma bakıyorum, olabilecek en geniş aralıkta bakmaya çalışıyorum ki daha dolu gözüksün, ve koca bir boşlukta yüzen üç beş göktaşı var gibi geliyor. Dolduracağım koca bir hayatı boş bırakmışım gibi hissediyorum. Kendi hayatını oturup tv'de film izler gibi izlemekmiş yaptığım. Hatta başka hayatların, başka filmlerin yardımcı oyuncusuymuşum. Kendi filmimde başrolü bile kapamamışım gibi. Bunu da daha önce fark etmiştim, değişecek dedim kendi kendime. Ciddi değişimlerdi... zor ve ağır bir dönemle bu durumu değiştirebileceğimi sandım. Değiştim orası doru ama, hala kendi hayatımın başrolünü kapamadım sanırım. Aldığım hatta alamadığım kararlar, korkularım, tereddütlerim, güvensizliğim ve diğer tüm negatif  hislerimi başkalarıyla bağlantılı görüyordum. Sanki onlar değişirse, ya da onlar yok olursa hayatım düzene girecekti. Herşey aslında olması gerektiği gibi olacaktı. Huzurlu... Evet, tekrar tekrar değiştim. Ama asıl değişmesi, gelişmesi gereken kısım boş kalmış. Atlamışım. Yaşamam gerekirken izlemişim, öğrenmeye çalışmışım. Halbuki hayat, herkese farklı senaryolar sunan bir yun. Öğrenme şansın yok. Yaşamak zorundasın. Doğru, yanlış, iyi, kötü hepsi, hepsi su gibi geçen zamanını dolduracaklar. Kötüden, yanlıştan o kadar korkmuşum ki, aman incinirim, aman kırılırım diye diye yan rolde kalmışım... hep! Ve şimdi geriye baktığımda, bomboş geçmiş bir hayat görüyorum. Bir bebeğin yürümeye başlamadan önce emeklemesi, ilk adımlarını atarken yere düşüp kafasını, kolunu çarpıp ağlaması gerek. Bunları yapmadan yürümeye çalışırsa daha çok canı yanar, daha büyük hasar görür. Belki de ben bu yüzden kafa üstü çakıldım ve buraya bunları yazıyorum. Beynim sulandığı için...

5 Ocak 2011 Çarşamba

Alışveriş yanılgısı

Klasiktir, hep duyarız ya hatunlardan çoğunlukla "yaaa çoook sıkıldım, alışveriş yapmam lazııııım" ya da "alışverişte kendimi kaybediyorum, ne bulsam alabilirim valla" ya da "param olsa sürekli alışveriş yapabilirim, o kadar çok seviyorum"... bu cümlelere nedense inanamıyorum. Alışveriş yapmak lazım diyip de çarşıya çıkıp iki mağaza sonra amaaaaaan beaaaa diyip kaçanlardanım. Bir insan, kalabalık, gürültülü mekanlarda, herkesin birbirinden eşya çekiştirdiği bir eylemden nasıl zevk alır anlayamıyorum. Anlamıyorum değil anlayamıyorum! Resmen eziyet. Hele o beğendiğin iki, üç parça eşyayı denemek için sıra beklemek, dene çıkar yorul terle vs kısmı... Ayakkabı desen o da ayrı dert, illa ki tepende bir adam bekler, sen de gerilirsin. Belki çorabım delik ulan iki dakika yalnız bırak değil mi ama? Bir de hiçbirini beğenmeyip o mağazadan çıkma kısmı var. Suçlu muamelesi, suratta bir ekşime halleri. Mecbursun sanki, vaktini yedin beyefendinin. Sırf bu yüzden netten alışverişi destekliyorum. Onun dezavantajı da aldığın ürünün en az 1 hafta sonra eline geçmesi, o da şanslıysan. Ürün gelene kadar benim heyecan, heves geçmiş gitmiş oluyor. Alır almaz giymek, dinlemek vs ne yapılıyorsa yapmak istiyorum. Zaten kırk yılda bir alışveriş için gaz geliyor, kaçınca da anlamı yok. Sırf bu yüzden zengin olmak isterdim. Bir iki tane alışveriş danışmanın olacak, alacak çeşit çeşit, getirecek sana. Beğendiklerin kalacak gerisini yollayacaksın geri. Saatlerce gez toz yorul kısmından kurtulacaksın. Bir de aynı ürün için elli tane yer gezip fiyat araştırması yapabilen kısım var, imreniyorum enerjilerine. Zamanlarıı da bol demek ki arkadaş, ben o kadar gezeceğime ilkinden alır çıkarım. Zaten ne zaman, ya belki şurada daha ucuzdur diyerek ilk beğendiğim yerden almasam, sağolsun Murphy baba, ne ucuzunu bulurum ne de daha sonra o ilk beğendiğim yerde. Mutlaka bitmiştir, numarası/bedeni ya da rengi kalmamıştır.
Yanlış anlaşılma olmasın, bu alışveriş işini becerebilen, hatta üstüne bir de zevk alan hatunlara çok feci özeniyorum. Enerjilerine, kafalarını bununla dağıtabiliyor olmalarına imreniyorum. Bana daha fazla stresten başka birşey katmayan şu alışveriş konusunda daha ne diyebilirim ki. Senelerdir düz siyah bir hırka alacağım, hala beğenip de alamadım. Sürekli bir kulp, yok çok pahalı, yok beli çok kısa, yok çok uzun, yok bol kesim... al ulan al da kurtul değil mi? Yok olmaz, zaten kırk yılda bir alıyorum, içime sinecek. Hırkanın nesi sinecekse içime... İsyanım alışverişi hem beceremiyor oluşuma hem de kolay birşey beğenememedir.
Başlıktaki yanılgı da neyin nesi o zaman derseniz, hala anlamadınız mı derim. Yazıyı baştan okuyun :)

29 Aralık 2010 Çarşamba

Mery Mery Christmas

Sokaklar rengarenk, süslü püslü. Pek bir heyecanlı herkes. (Niyeyse) Yine de güzel gözüküyor diye düşünüp yürümeye devam ediyorum. Birileri hediye seçiyor, hediyeler için özel kaplama kağıtları, not kağıtları da almışlar. Geçmişe gidiyor aklım. İlkokulda zorla hediye alırdı herkes. Sonra çekiliş yapar birbirimize verirdik. Doğru dürüst muhabbetin olmayan birine hediye verirsin, alakasız biri de sana verir. Mutlu olmanı bekliyorlar bir de böyle bir durumda, cidden ilginç bir kafa. Yine de çocukluk işte, evi süslemek isterdim hep. Bizimkiler de yardım ederdi. Ağaç falan olmazdı ama süsleme yapardık babamın çiçeklerine. Zaten botanik bahçesi gibiydi bir köşesi evin. Daha güzel olurdu. Hep sanardım ki yeni yıl herşey yepyeni, bambaşka olacak. Heyecanlanırdım neden olduğunu bilmeden. İki gün geçtikten sonra da tüm heyecanı uçup giderdi. Herşeyde olduğu gibi. Şimdi bakıyorum, kaç zamandır insanlar bir plan peşinde. Nereye gitsek, kimlerle ne yapsak, ne giysek, ne alsak vs. Sanki yılbaşı haricinde eve kapanıyoruz, o gün illa plan olmalı, illa eğlenilmeli. Bence çok dramatik birşey yılbaşı. Aralık'ın son haftası hep aynı mod çöküyor benim üzerime. Geçen yılı değerlendiriyorum ister istemez. Olan biten onca şey sıralanıyor aklımda. Kızgınlıklar, üzüntüler, pişmanlıklar ilk sıraları kaplıyor her seferinde. İyi olan, güzel olan herşey, aynı yılbaşı gibi heyecanını çabuk kaybediyor sanırım. O yüzden ilk onlar hatırlanmıyor, yenileri bekleniyor. Bu yıldan neler bekliyoruz muhabbetine dönüşüyor. O değerlendirme kısmı bana hep yaşlandığımı, bazı şeyleri artık kaçırdığımı hatırlatıyor. Oturup da yılbaşında çok büyük bir sevinçle göbek atamıyorum o yüzden. E ben daha yeni alışmıştım derken yenisi geliyor yılın. Ama daha yapacaklarım vardı, ne ara bittin diye ufak çaplı bir serzeniş kaplıyor. Neyse, iki gün sonra bu da geçiyor. Madem bu kadar meraklıyız sokak süslemeye, eğlencelden eğlenceye koşmaya, birbirimize hediye vermeye, yılda 4 kere falan yapalım. Mevsim mevsim kutlayalım zamanı. Sokaklar da hep güzel olsun.
Bir de bu yılbaşı, sevgililer günü ve hatta doğum günü vs yalnız insanı daha da yalnızlaştırmıyor mu? Çevresi kalablık olan, mutlu olan zaten diğer günlerde de keyifli. Yalnız insana niye yapıyorsunuz bu işkenceyi. Bugün hediyelik eşya standında baya bir dolandım. Alsam alsam ne alsam, kime ne alsam... gittim kendime hediye aldım. Bu yılbaşı alacağım tek hediye olacağından eminim. Çok mu önemli? Değil ama önemliymiş gibi göze sokulduğu için oturup da bundan bahsedebiliyor işte insan.
Laf lafı açtı, çok konuştum. Son söz ilk söz olsun, iyi yıllar!

19 Aralık 2010 Pazar

Yol serisi - 4


uyandım.. yine!
yol.. bitmeyen bu yolun yine tam ortasındayım. bitmeyen, içinden çıkılmayan, duvarlarla yada tel örgülerle sınırlandırılmamış olmasına karşın mıknatıs gibi beni kendine çeken yolun tam ortasında...
dinlenmek değildi durmamın sebebi, yolu bitirmekti. yolun sonu yoktu çünkü. ama bir şekilde farklı olduğunu hissediyorum her an tekrar tekrar. bitmeyecek de olsa devam edeceğimi, ama sadece bir hayalet olarak...
bu görünmezlik beni daha büyük bir tehlikeye mi atacak, yoksa tersine koruyacak mı emin değilim. bilsem de hayalet olmaktan vazgeçmem mümkün değil artık. zarlar atıldı, oyun başladı.
nasıl olur da aynı yer bu kadar farklı şeyler hissettirebilir ki insana... hem karanlık hem de aydınlığı aynı anda yaşamanın karmaşası başını döndürüp mideni bulandırır. kararsızlıklarının sonunda en yanlış kararı vermişsin gibi gelir hep. belki de en yanlışını vermişsindir gerçekten. geri dönmek istersin. taa en başa, yeni bir şans için. diğer seçeneklerin sonucunu bilmek istersin ama kimsenin olmadığı gibi senin de böyle bir lüksün yoktur. bilgisayar oyunu değil ki bu! hep aynı zarı atamıyor insan. geri dönsen bile aynı hatayı farklı formatlarda yaparsın muhtemelen. kadercilik değil bu, belki karamsarlık, yada içini rahatlatma yöntemi. geri dönsem de birşey değişmezdi diyerek su serpmek bir yerlere.
8 Eylül 2008

10 Aralık 2010 Cuma

9 Crimes

Bütün gün dinlenebilecek şarkılar listesi yapmaya karar verdim. Liste sadece bunalım şarkılardan oluşmayacak tabii ama ilk şarkı, şu an dinlemekte olduğum ve bugün için seçtiğim 9 crimes. Damien Rice versiyonu değil yalnız, True Blood versiyonu. Aslında dizinin sonunda çok çok daha başarılı ama netten ancak bunu bulabildik, idare ediyoruz. Bari yazmışken sözlerini de kopyalayayım diye düşündüm, sonra da herşeyi benden beklemeyin, araştırın, öğrenin merak ediyorsanız diye düşündüm. Hadi bakalım...

(Şarkıyla ilgili gereksiz bir hikayem var bu arada, ama vaktim yok. Bilare ek yaparım.)

4 Aralık 2010 Cumartesi

Yol serisi (1-2-3)

Yol-1

ben bi savasçi degilim, hiç de olmadim. savasmak da istemedim ki... çabalamakla savasmak arasinda ki farkin üstündeydi gözlerim hep. belki de o ince çizgiye o kadar çok baktim ki ne gördügümü karistirdim. simdi önümdeki bulaniklasmis yola baktikça yürüyesim gelmiyor. simdi yolun kenarina çöküp, gözlerimi kapatip, hiç kipirdamadan gelip geçen araba seslerini dinliyorum. sadece bunu yapabiliyorum çünkü. sanirim bir daha yürümeyecegim bu yolda ve hatta bu duydugum sesler de beni tedirgin ediyor. içimden gelip geçen onca arabanin arasinda, trafikte sikismis bir kedi yavrusu gibi korkuyorum. kalkip yoldan uzaklasma vaktinin geldigini biliyorum. bu sefer sessizlige yürümeliyim. kendi seçtigim yoldan uzaklasmak kolay degil, ama nereye gittigimi göremiyorum. benim seçtigim yolda miyim hala onu bile bilmiyorum. görüsümü netlestirmek için ""çabalamam mi" yoksa "savasmam mi" gerek bilmiyorum. savasmak istemiyorum hiç istemedim istemeyecegim, çabalayacak da gücüm yok. aradaki fark artik beni baglamiyor sanirim. gidiyorum sadece.yol yok, yön yok. tek amaç sessizlik, yalnizlik. kim bilir altinda yürüdügüm agaçlardan birinden kafama bir elma düser ve "eveeeet iste buu!!!! bulduuuummmmm" derim belki. o zaman netlesir hersey bir baska yolda ve gözüm kapali bile yürüyebilirim düserim diye korkmadan. komik, böyle umut dolu cümleler kurmak için ne kadar umutsuz durumda olmaliyim? sanirim çoooook umutsuz olmaliyim. öyle olmaliyim ki kaçiyorum. kendi yolumu terk ediyorum. kendi seslerimi duymamak için sessizlik ariyorum. sadece korkuyorum aslinda, hepsi bu. peki kaçmanin nesi kötü???

Yol-2
...ve iste artik yolda degilim. Ne araba sesleri kaldi, ne de nefesimi kesen toz dumanlari. Yolumdan saptim bilinmezlige dogru. Ayaklarima birseyler batti, küçük kan damlalariydi sadece. Korkutmadi ama duraksatti. Tekrar tekrar düsündüm yola geri dönmeyi, yeterince "çabalamadim mi acaba? hata ben de mi acaba? çabuk mu pes ettim yoksa?" sorulari beynimi kemirdi durdu.  Ama olmadi iste, çabuk pes etmemistim, tam tersine fazla bile zorlamistim. Bu yüzden agriyordu ya her noktasi vücudumun, ruhumun. Yorgunluktan sizip kaldim bilmedigim bahçelerin ortasinda, günesin altinda. Saatlerce uyudum, uyanip uyanip tekrar uyudum. Acisini çikardi vücudum uykusuz kaldigim gecelerin belki de. Uyandigimda ince ince yagmur çiseliyordu. Yanmis kavrulmus her noktama o kadar narince düsüyordu ki taneler, mutlu olmama bile yetti.  Mutlu oldum sadece yagmur çiseliyor diye bunca zamandan sonra. Çok sürmedi ayaga kalkip yürümeye devam etmem. O kadar hizli yürüdüm ki zaman kavramimi sasirdim. Ne zamandi gece, ne zamandi gündüz? Yoldan o kadar hizla uzaklastim iste. Yine yagmur çiselerken ve ben yine mutluyken simsekler çakmaya basladi. Hikaye olmasi gerektigi noktaya ilerliyordu iste..yine! Aklima düstü yol. Çok uzaktaydim artik, dönmeye çalissam da yönümü bulamazdim ki. Aklima düstü sadece, demek ki sandigim kadar çabuk, sandigim kadar çok uzaklasmamistim. Ne kadar yürürsem yürüyeyim belki de sadece etrafinda dolanacagim, uzaklasamadan. simdi ne yapmak gerek? Y.

Yol-3
Bayilmisim sanirim. Uyandigimda bilmedigim bir yerdeydim. Ne kadar zamandir burda böyle baygindim bilmiyorum. Derler ya hayatim film seridi gibi geçti gözlerimin önünden diye yalan degilmis. Tüm yolu bastan sona yürüdüm sanki tekrar...ta ki yolu birakip gidene dek. Sonra uyandim. Rüyanizda agladiginizi görürsünüz ve uyandiginizda yüzünüzde aglamakli bir ifade vardir ama gözleriniz islak degildir. O kadar gerçekçidir ki nasil olur da gözyaslariniz olmaz sasarsiniz. Ben uyandigimda gözlerim islakti. Yine de sasirdim. Üstümde ne zaman giydigimi hatirlamadigim bir hirka vardi, mevsimler ne çabuk degismisti yada ne kadar uzun süre baygin kalmistim. Çözemedim, üstünde de durmadim. Hirkaya sikica sarinip ayaga kalktim. Soguktu, hem de çok. Üstelik hala gözlerimden yaslar bosaniyordu. Kizdim kendime, hem de çok. Hak etmedigim kadar çok yüklendim bu sefer. Benle kavga etmekten yorulmustum, bikmis usanmistim. Keske ikiye bölünüp birbirimizi terkedebilseydik. Ellerim kurumus, gözlerimi silerken canimi acittilar. Umursamadim, sadece fark ettim. Algim degismisti, hersey degismisti sanki dünyadaki. Sadece fark ediyor ama tepki vermiyordum.Kendimi soyutlamam bilinçli degildi, gördügüm rüyanin/kabusun sokuydu, biliyorum. Geçecekti biraz temiz havayla, bir bardak suyla. Ama neden hala aglamaya devam etmek istiyorum o zaman? Neden kendime bu kadar kizginken, sus ve devam et diye bagirirken diger yanim hala ziril ziril agliyor? Vazgeçtim, kabul ettim. Kizmiyorum artik, sadece agliyorum. O kadar çok hatanin içine bir yenisi daha eklense ne olacak ki diyip avutmaya çalisiyorken, diger yanim ne hatasi yok öyle birsey zayiflik bu yaptigin diyor. Bir baskasi- kafamdan firlayip ne kadar bos seylerle ugrastigimi aslinda benim varligimin hata oldugunu söylemeye kadar vardiriyor isi. Bagira çagira konusan onca ses içinde kayboluyorum. Dinleyemiyorum ki inanayim. Disardaki sessizlikten sikayet ederken içimdeki gürültüde boguluyorum. Yazik, az önce tamamen degismis gözüken dünya tekrar ne kadar da tanidik simdi. Tepki vermemek en iyisi belki de, gidishati seyretmek. Yaptigim hiçbirsey beni daha iyiye götürmemisken hala birseyleri düzeltmeye çalismam ne kadar safca. Dokunma Sinem, hiçbirseyi elleme. Küçükken annenle misafirlige gittigin evlerdeki güzel oyuncaklar gibi seyret ama dokunma! Çünkü hiçbiri senin degil. Senin olanlari da sakla, zarar gelmesin. Zaten çok azi saglam kaldi.

Notlar:
Yol-1: 23 Agustos 2007 tarihinde yazildi.
Yol-2: 12 Eylül 2007 tarihinde yazildi.
Yol-3: 16 Eylül 2007 tarihinde, saat 02:46 iken, Mono'dan "Jackie Says" çalarken yazildi.

...Ve saat çalar

Ve saat çalar...
Uyanırsın.

Gözlerini açıp "Lanet olsun hala burda mıyım?" dersin. Evet, ordasındır. 20 saatlik uykularından sonra yine aynı noktada kilitlenmiş kalmışsındır. Kabullenemediğin ve tabiki değiştiremediin bu "nokta"dan kaçmanın tek yolu uyumak, insanları da uyutmak olmuştur. Topu topu bir kaç saatlik sahne gösterileri yaparsın her gün. Gün geçtikçe daha başarılısındır. Kimse hala aynı "nokta"da olduğunu anlamaz bir süre sonra. Uyumuştur hepsi...tam da istediğin gibi.


Ve saat çalar...
Uyanırsın.

Vücudun artık karşı koymaktadır sana. Herkesi uyutsan da onu uyutamazsın. Her gözünü kapadığında kabusların karşına üçer beşer fırlamaya başlar. Saat kurmanın anlamı kalmamıştır çünkü artık hiç uyuyamıyorsundur. Beyninden dışarı uzanan tanımadığın bir yabancı senle konuşmaya başlar. O kadar gerçektir ki söyledikleri...rüyanın yada kabusun bir parçası olamayacak kadar gerçek. Korkarsın. "İşte sonunda delirdim" diye düşünürsün. Ama o yabancı seni senden iyi tanımıştır. Öyle keskindir ki kelimeleri paramparça olursun. Kan kokar her yer...kaçamazsın. Küçük çocuklar gibi evin heryerindeki ışıklar açık yaşamaya başlarsın. Yalnızlığından korkarsın çünkü o yabancı sen yalnızken gelir sadece...bilirsin. Sahte arkadaşlar yaratmaya başlarsın çevrene. Neden sahte? Basit. Çünkü gerçek olanlar çoktan gitmiştir. Anlamazsın sebebini, çok da düşünmek istemezsin o dakikadan sonra. Gidenlerin ardından bakıp ağlanır, dur denmez çünkü. Gidecekse gider, tutamazsın. Sahtelere sarılmak daha kolaydır gitme demekten. Yada gidenler hiç gerçek değillermiş, kendimi gerçek olduklarına inandırmışım dersin. Halbuki durum bu kadar karmaşık değildir. Gerçek olmak istediler, oldular, sahte olmak istediler, oldular, gittiler. Bu kadar basittir ama yine kabullenmek ve değiştirmek zordur. Arşive yollarsın daha sonra kabus olarak geri dönmek üzere.


...Ve saat çalar.
Uyanırsın.

Uyansan da gözlerini açmazsın. Uyanıp napacaksın? Sahte kalabalık seni o yabancı sesten kurtarmıştır. Şimdi sıra o kalabalıktan kaçmaya gelmiştir. Tekrar dalarsın uykuya...derin derin nefes alırsın. Çünkü hiç hareket etmemene rağmen kalbin deli gibi atar. Sırılsıklam kalmışsındır ama üstündeki yorganı itecek gücün bile yoktur. Kendini uyutmaya o kadar çok güç harcamışsındır ki başka hiçbir şeye gücün kalmamıştır. Aradan geçer zaman yavaş yavaş. Açarsın gözlerini istemeden. Kalkıp kahveni alırsın eline. Dışardaki güneş de aydınlatmaz içini, çeker kapatırsın perdeyi. Kendi sesini unutmuşsundur konuşmaya konuşmaya...başkasınınkine de katlanamazsın sabah sabah(!)...


...Ve saat çalar.
Uyanmazsın bir daha.

ikinci, üçüncü... sen

Havada asılı kalmak deyimini ilk kullandığımda ne kadar doğru bir teşhis olduğunu farketmemiştim. Bunca zamandır daha iyi bir şekilde tarif edemiyorum bu durumu. çırpınsan da ne ilerliyorsun ne geriliyorsun. Bir yerlere sürükleniyorsun huzur bulamadığın. En azından nefes alıyordun, artık onu da alamıyorsun çünkü bir yere bağlanmışsın ama farkında değilmişsin. Şimdi boğazını düğümlüyor bu ipler, canını acıtıyor...
Günler doğup battıkça sadece kaçıyorsun, karar vermemek için, sorumlu olmamak için kendi hayatından kaçıyorsun. Ama kaçamayacaksın. Sonunda yakalayacak seni istemediğin bir yerde. Daha da zorlayacak belki hayat. Aslında başına gelenin mucize olduğunu fark edemeyecek kadar körleştirmiş olacaksın kendini. İçine bakmaktan dışarı bakmayı unutmuş olacaksın. Neye sevinmeli neye üzülmelisin hiçbir zaman bilemeyeceksin...ve ben, senin içinde konuşan sevmediğin ikinci, üçünücü yada kaçıncıysa işte, diğer sen olmaya devam edeceğim. 

23 Şubat 2008

gitmek mi zor kalmak mı?

...defalarca gittim şimdiye dek yada öyle sandım. hiçbiri bu kadar zor olmamıştı. geri döneceğimi bir şekilde biliyordum, hissediyordum. şimdi hiçbir şey bilmiyorum.

belki de ilk defa gerçekten gidiyorum senden. olması gerektiği gibi olacak herşey. çünkü kalamıyorum. ne kadar denediysem, direndiysem o kadar zorlaştı. korlaşmış bir demiri tutmaya devam etmek için çabalamak gibi. devam ettikçe, daha sıkı tuttukça daha çok canım yandı, yaram derinleşti. bırakıp herşeyi arkama bakmadan kaçmam gerek. acıyı da yanık izlerini de burada bırakabilmek için çok hızlı koşmam gerek.

ama biliyorum ki onları bıraksam da hayaletlerini sürükleyeceğim peşimden. bir katilin vicdan azabı gibi yeni kabuslara terfi edeceğim. bir süre daha düşüneceğim ve soracağım. "şimdi mi daha kötüyüm, eskiden mi daha kötüydüm? kalmak zordu, peki gitmek kolay mı oldu?"

sonra unutacağım. sorular sormayınca olası cevapların önemi de silinip gidecek. hatta bu yazıları tekrar okuyunca ne için yazdığımı bile hatırlamayacağım. sonra yanık izine bakıp hüzünlü de olsa gülümseyeceğim. ama asla bilemeyeceğim.
gitmek mi zor kalmak mı?
24 Mart 2008'de yazmışım yukardakileri. unutacağımı söylemişim ama sanırım yeterince hızlı koşamadım ki hatırlıyorum. o zaman kendime ne soracağımı iyi bilmişim ama:) kalmak zordu, peki gitmek kolay mı oldu? görüyorum ve arttırıyorum. gittiğim yer, vardığım yer, terk ettiğimden daha mı iyi? yanık izleri kapandı mı? zaman her daim ilaç olamıyor demek ki...