-Telefon.. telefon çalıyor! Bugün günlerden ne? Cumartesi, tamam o zaman telefon için uyanmama gerek yok. Of hala çalıyor, sus artık, neyse ki şarkı güzel la la laaaa. Hah işte oldu sustu, şimdi uykuma devam edebilirim. Ruyanın neresindeydim ki... Hep böyle oluyor:( Saat kaç acaba? Güneşliymiş bugün hava, keşke gece perdeyi kapatsaymışım, offf. Biraz da sağa döneyim, ruya ruya ruyaaaya odaklanmalıyım.
-Havuza gideceksin kızım zaten, hadi kalk!
-Ya of o vardı bir de evet. Uyanmak lazım, kesin öğlen olmuştur. Aslında evet kalkayım, kahvaltı yaparım, sonra direk havuza.
-Ne üşengeçsin ya, hadi oyalanma saat kaç oldu, hadiiiii
-Tamam, tamam hadi kalktım. Of sırtım tutulmuş yine, ne biçim uyuyorum acaba ben. Ya şu çamaşırlıktakileri de toplasam aslında. Neyse kahvaltı yapayım önce. Kimdi acaba arayan?Hmm canım ya, neyse ben kendime geleyim ararım onu. Saat 14:00 yuh. 12 saat uyunur beee. 2 günlük uyumuşum hehe. Kahvaltılık ne kalmıştı ki?
-Birşey kalmadı tabii ki, buzdolabına bak bomboş. Krem peynir ve zeytin ezmesi, hadi canım hadi, ye kurtul. Yemek yemek de ayrı uğraş dimi, üşeniyorsun buna da.
-Evet üşeniyorum, tek başına eğlenceli değil ki. Burada olsaydı gözleme yapardık, patatesli omlet yapardık:( Neyse süt de varmış. Masada yiyeyim, havuza da değil, spora gideyim ben en iyisi. Havuza erken saatte gitmek lazım. Kalabalıksa hiç çekemem.
-Bu kafayla havuz sana yalan olur, sanki erken uyanabiliyorsun da
-Uyanırım ya, boş boş oturmasam uyanırdım. Neyse film de güzeldi, boşa oturmadım aslında. Ok, 3 dilim yeter. Aslında şuraları da toplamak lazım, ya bi de rapor vardı hastanede. Onu da almam lazım of. Spora gidip geleyim.
-Saçını başını da yap, insana benze, dışarı çık. Kadıköy gündüz ne güzel oluyor. Hava da güneşli, çık dışarı. Bugünü de evde geçirme bari. Raporu da alır Başak'ı ararsın. Ayşe de gelecekti hem.
-Evet evet onları da aramam lazım. Yarın da teyzemde kahvaltı vardı. Ne zaman yapıcam bunca şeyi ben.
-Şimdi kaldırabilirsen bir tarafını yaparsın hadi.
-Önce birşeyler yazmam lazım. İyi birşeyler yazayım bu sefer... evet iyi birşeyler
İnsanlarla konuşup da yorulmak yerine, yazıp da kurtulmak istediklerim
27 Kasım 2010 Cumartesi
24 Kasım 2010 Çarşamba
Yaşadığını hissetmek için ne yapmak lazım?
Herşeyi anlamlandırmak mı? Heyecanlanmak mı? Adrenalin mi? Aşk mı? Korku mu? hatta nefret mi? Ne??
Bir günü diğerinden ayıracak olan ne? Her anını doya doya yaşamak dedikleri hangisi ile dolu?
Kafanı yastıktan kaldırmayıp yorgan altında geçirdiğin miskin zamanların kayıp mıdır?
Yoksa bunların hepsi boş zırva, modern insanın bunalımı mı?
Sanki... biraz
Bir günü diğerinden ayıracak olan ne? Her anını doya doya yaşamak dedikleri hangisi ile dolu?
Kafanı yastıktan kaldırmayıp yorgan altında geçirdiğin miskin zamanların kayıp mıdır?
Yoksa bunların hepsi boş zırva, modern insanın bunalımı mı?
Sanki... biraz
Vazgeçmek ve vazgeçilmek
Eski yazılarıma bakıyorum da, vazgeçilen taraf olmaktan ne muzdaripmişim. Dost dediğim insanların, benden vazgeçmelerinden, kolay vazgeçilebilir olmamdan bahsetmişim. Neden bu kadar kolay, bu kadar mı değersizim diye sorup durmuşum. Ben olmasam ne olacak, ne değişecek sanki demişim sürekli. Oysa şimdi bakıyorum, ben de daha kolay vazgeçiyorum. Vazgeçilen taraf olmak da belki bu yüzden çok dokunmuyor artık. Değer verdiğim çoğu şeyin, sandığımdan daha değersiz olduğunu düşünmeye başladım sanırım. O yüzden, vazgeçmek de kolay, vazgeçilmek de. Ya da artık emek verecek gücüm kalmamış, emek verdiklerime umudum kalmamış. Öğrenmişim ki, sadece şarkılarda kitaplardaki gibi değil, gerçek anlamda yalnızız. Kendin hariç vazgeçmek de kolaylaşmış haliyle. Görmüşüm ki, çıkarlarına en ufak ters düşen durumda sırtında anında birden fazla bıçak hissediyormuş insan. Hem de yüzüne gülmeye devam ederlerken. Çıkarlarına uymaya başlayınca da, mahsun bakışlarla geri dönüyorlarmış tıpış tıpış...
Vazgeçmek her zaman kaçış değil, her zaman kabullenmek değil. Tersine, başka bir alternatifi tercih etmek, karar vermek. Kötü olduğunu hissettiğinden, zarar verdiğini bildiğinden, delice sevsen de, kardeşim desen de, dostum bilsen de vazgeçmek gerek. En tehlikelisi vazgeçmemek. Sevdiğine, kıyamadığına, her zor zamanında yanında olmak için menfaat hesabı yapmadığına zayıfsın çünkü. Bir güleryüzüne, iki tatlı sözüne seriyorsun yelkenleri, unutuyorsun sana yapılanları. Affetmek zul gelmiyor sana. Sonra öyle bir an geliyor ki, paylaştığın herşey, tüm zayıflıkların, sırların, kırılganlıkların ok gibi tek tek saplanıyor vücudunun dört yanına. O zaman hatırlıyorsun, daha önce anladığını ama vazgeçemediğini. Vazgeçmek lazım bazen, ne kadar kanatsa da. Vazgeçmek lazım bazen, ne kadar özletse de. Rüyaların hep seninle.
Vazgeçmek her zaman kaçış değil, her zaman kabullenmek değil. Tersine, başka bir alternatifi tercih etmek, karar vermek. Kötü olduğunu hissettiğinden, zarar verdiğini bildiğinden, delice sevsen de, kardeşim desen de, dostum bilsen de vazgeçmek gerek. En tehlikelisi vazgeçmemek. Sevdiğine, kıyamadığına, her zor zamanında yanında olmak için menfaat hesabı yapmadığına zayıfsın çünkü. Bir güleryüzüne, iki tatlı sözüne seriyorsun yelkenleri, unutuyorsun sana yapılanları. Affetmek zul gelmiyor sana. Sonra öyle bir an geliyor ki, paylaştığın herşey, tüm zayıflıkların, sırların, kırılganlıkların ok gibi tek tek saplanıyor vücudunun dört yanına. O zaman hatırlıyorsun, daha önce anladığını ama vazgeçemediğini. Vazgeçmek lazım bazen, ne kadar kanatsa da. Vazgeçmek lazım bazen, ne kadar özletse de. Rüyaların hep seninle.
23 Kasım 2010 Salı
Yok olmak, hiç var olmamak hakkında
Gözden çıkartılmak, yokmuşsun gibi davranılması yada herhangi biri gibi olduğunun hissettirilmesi sana verilen en büyük ceza. Eğer ki bunu yapan kişiyi önemsiyorsan tabii, yoksa önemi yok. Herşey olmaya çalışırken hiçbir şey olmak, en çok değeri verirken, değersiz olduğunu bilmek... daha can acıtıcı ne olabilir? Elinden gelmeyeceğini bildiğin şeyler için bile cesaretin varken, sana doğru atılmayan her bir adım... İşte o an, her ne kadar anlamak istemesen de, şimşek gibi beynine çakan düşünce, elinden birşey gelmeyeceği. Ne yaparsan yap, olmuyor. Dağları da delsen, çölleri de aşsan olmuyor. Gittiğin yollar seni istediğine götürmüyor. Ne yapmak gerek? Vazgeçmek mi dersin kabullenmek mi? Adını koymak gerekli değil belki ama tek bildiğim uzaklaşmak gerektiği, hatta koşarak kaçmak gerektiği. Acı çekmekten zevk almıyorsan yapman gereken bu: Yok olmak, hiç var olmamak!
20 Kasım 2010 Cumartesi
Eskilerden aklıma gelenler
Geçmişte yaşamak diye birşey var, cidden. Günlük hayatın bir yanda devam ederken, kafanın içinde sadece geçmişten kalma olaylar için kurduğun, keşke'li, belki'li cümleler var. Zamanında hayalini kurduğun herşeyin artık imkansıza yaklaştığını, senden çok uzakta olduğunu, şu an aklının ucundan geçmeyen bambaşka bir hayat yaşadığını görmek sürüklüyor seni geçmişe. Zamanında o kararı keşke şöyle alsaydım, belki böyle olmazdı!! Şöyle ve böyle'leri değiştire değiştire yaşamaya devam ediyorsun. Ama burnunun önündeki yeni kararları da belki de bu yüzden yine yanlış alıyorsun. Bu bir hastalık! Eskiyi unut demiyorum çocuk sana, hemen celallenme. Sadece arkana bakarak yürürken, sürekli ayağım takılıyor, düşüyorum, her yerim yara bere diye gelip de ağlayamazsın. Baksana kardeşim önüne, takılıp düşme derler adama. Tedavisi nedir, nasıldır bilmiyorum ama ölümcül olmasa da iç kemiren türden olduğu kesin. Geçmişten kurtulmadan, bağımlı kalmadan, geçmişteki acıları tekrar kanatmadan, yeni bir yola girilemez ki...
19 Kasım 2010 Cuma
Kafa karışıklığı
Kafa dediğin çabuk karışıyorsa eğer, içindekiler yerine mi oturmamıştır? İçindekiler sabitlenince, her doğruyu her yanlışı bildiğini düşününce de, değişime kapalı, duvarları olan, öğrenmeyen bir insan olmuyor muyuz? Ne tarz bir kısır döngüyse artık, dengesi bulunabilir birşey olduğunu sanmıyorum. Zamanla uzadıkça uzayan doğrular ve yanlışlar listen var. Hergün birşeyler ekliyorsun, bazen doğrudan yanlışa, bazen de yanlıştan doğruya geçenler oluyor. Yıllarca hiç yer değiştirmeyenler de. Eğer yaşadıklarından, duyup öğrendiklerinden, görüp şahit olduklarından sonra listelerin değişmiyorsa, bu daha da kafa karıştırıcı bir durum. Ama sürekli doğruyu yanlışı yer değiştirerek de yaşanmaz ki... Belki de olgunluk dedikleri, büyüdük dedikleri nokta bu dengenin kurulduğu zamandır.
13 Kasım 2010 Cumartesi
Düşünmek mi yoksa düşündüklerimiz mi bizi yoruyor?
Sabah uyandım ve uyurken bile düşündüğümü fark ettim. Yorgun uyandım resmen. Başım zonkluyordu. Günlerce açık bırakılmış bir bilgisayarın ısınması gibi, beynim ısınmış ve bana acı çektiriyordu. Bunun bir sonu olmalıydı. Bir yerde "molaaa" diyip düşünmeden vakit geçirebilmeliydim. Görünen o ki, bilgisayarlar bile "uyku moduna" geçebiliyordu, ama ben yapamıyordum. Sıkıntı yaptım, dert ettim ve tutup bu sefer de bunu düşünmeye daldım. Öğretilmiş alışkanlıklarımı gerçekleştirirken, ne zamandır bu halde olduğumu bulmaya çalıştım. Ne zamandan beri hiç durmadan düşünüyordum acaba? Yada bir zamanlar bunu durdurmayı başarabiliyor muydum? O zaman beni rahatsız etmeyen bu durum neden şimdi ediyordu ki? Belki de düşünmenin kendisi değil de düşündüklerimdi beni rahatsız eden, bilmiyorum. Kendi üstümde yeni bir deneye başlayarak çözebilirdim bu durumu. Başka zaman da bu deneyin inceliklerini düşünürüm. Sorun şu ki, başlıktaki soruya tek bir yanıt veremiyorum. Düşündüklerimin beni yorduğu kesin. Çoğu zaman, dönüp dolaşıp aynı konulara yeniden kafayı takıp, dünyayı kendime dar etmekte üstüme yok. Aynı labirentlere girip girip çıkamamak, "pause" diyip yeni bir labirente girmek bunun tarifi. Hiç bitiremediğiniz bilgisayar oyunları gibi. (Bugün bilgisayarlarla bir zorum var, belli)Buraya kadar herşey net. Ama işin bir de şu kısmı var. Düşünmeye ara veremediğime göre, sadece düşündüklerimin beni yorduğundan emin olamam. Tek değişken bu olsaydı eğer, yani düşünme eylemini durdurabilseydim, düşündüklerimin mi beni yorduğunu bilebilirdim. Şu durumda ters yönde gitmem gerekiyor. burada da az önce bahsettiğim deneye geri geliyorum. Düşünmeyi durdurmadan, kontrol ederek (nasıl olacaksa artık) kendimi labirentlere sokmadan, uçsuz bucaksız kırlarda dolaştıracağım. Bunun için ne düşünmem gerekiyor, işte ondan emin değilim tabii. Neyse, biraz başa dönersek, eskiden de bu kadar yoruluyor muydum kısmına, sanırım yoruluyordum. Bu içerde biriken ve toprağa karışamayan bir enerji gibi, patlamaya hazır ve sıkıntı yaratan bir durum. Belki de düşüncelerimi o zaman daha çok paylaştığım için, o dönemde yaşadığım düşünmekten yorulma durumu, bu kadar sancılı değildi. Paylaşmak demişken, düşünceleri paylaşmak için insanlara ihtiyaç duyanlardan değilim, eskiden de olmadım. Bir kağıt parçasına yazmak benim için genelde yeterli olmuştur. Şu an yaptığım da yeni nesil hali zaten. Uzun zamandır, kağıt kalem eline almamış, yazmaya küsmüş biri olarak, sanırım beynimi dinlendirmenin tek yolunun yazmak olduğunu itiraf edip kabulleneceğim. Her ne kadar, geriye dönüp yazdıklarıma baktığımda, sadece içimi karartıyor olsalar da, bunu yapmak zorundayım. Bu enerjinin bir yere akması, bu sırada da kimseye zarar vermemesinin tek yolu yazmak gibi gözüküyor. Yazmaya küsmek demiştim, kısaca özet geçeyim (kendime). Evet, dönüp bin yıl önce yazdıklarıma bakıp keşfettim hep aynı labirentlerde dolaştığımı. Aslında çok değiştiğimi sansam da sadece kabuk değiştirdiğimi, daha güçlü olduğumu sansam da daha da zayıfladığımı, iyiye değil kötüye gittiğimi, adım adım hatta tarih tarih hatırladım. Unutmaya başladığım gereksiz hikayelerimi, yazdıklarımı okuyup hatırladım. Kısa süreli çözümüm, yazı yazmak, beni uzun vadede daha kötü bir noktaya getiriyor gibi hissettim. Unutup kurtulabileceğim hikayeler kabus gibi geri geliyorlardı. Sonra da kalemi kağıdı evde bırakıp terk-i diyar eyledim. Belki daha sonra onları da anlatırım.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)