27 Kasım 2011 Pazar

Cezamı kestim

Üstünden zaman geçmiş, kötü hatıralar, beni deli eden anılar daha basit görünmeye başlamışken açıp da okuyayım o dönemi dedim. O zaman konuşan kız neler demiş hatırlayayım dedim. Çünkü bayağı unutkanım bu durumlarda. Kafada fazla yer olmadığı için, gereksiz hikayelerimle dolu olduğu için diyeyim daha doğrusu, işime gelmeyen kötü olayları siliyorum zaman zaman. Neyse, hatırlamak lazım dedim, açtım okudum kendi yazdıklarımı. Onları yazarken neler olduğundan çok, neler hissettiğimi hatırladım. Bir nevi hissel hafızam canlandı diyebilirim, görsel ya da sözel değil. Sanki ben artık ben değil de başkasıymışım gibi, onları yazan kıza üzüldüğümü fark ettim. Aynı zamanda da, yuh ya aynen böyleydi, dedim sanki başkası yazmış gibi, komik bir biçimde.
Kendime özlemeyi de yasaklamış oldum böylece. Özlediğim zaman, bu cezaya çarptıracağım kendimi.
İşin aslı benim yine acı çekesim gelmiş sanırım, seçtiğim şarkıya bakılırsa...

Flotsam And Jetsam - Better Off Dead

24 Temmuz 2011 Pazar

İçses gürültüsü, gözyaşı, bir kadeh viski, sigara ve alakasız şarkılar

Bu yazı biraz günlük tadında olacak, o belli. Umurumda da değil. O kadar kötü hissediyorum ki, o kadar konuşmak istemiyorum ki kimseyle kendimi atabildiğim tek yer burası: Çünkü kusmam lazım. Zehirlendim. Kurtulmam, döküp atmam lazım.

Bu kadar üzüleceğimin farkında değildim, gerçekten. Hele ağlayacağımı hiç sanmıyordum. İnsan kendini bile anlayamıyor, tanıyamıyor demek ki...

Niye akıyor bunlar gözümden, neden titriyor sesim, bu kararı zaten almamış mıydım ben? O kadar da emindim. Ne peki bu şimdi o zaman? Neden hayatta dinlemeyeceğim şarkıları duyunca gözlerimi siler halde buluyorum kendimi.

En garibi, aylardır hiç ağlamamış olmam. En son ne zamandı hatırlamıyorum bile, o kadar eski. Kendimi unutmuşum ben, sorun bu. O kadar "yok" olmuşum, "herkes" olmuşum ki, kendimi anlamamışım.

Olacak olan şu, güneş doğacak, ardından ay gelecek, defalarca tekrarlayacaklar, ve bir gün uyandığımda ilk aklıma geleni değişmiş bulacağım. Geçecek. Başa saracağım. Sıkıldığım bu oyuna en baştan başlayacağım. Ve muhtemelen yine yenilen ben olacağım, ne kadar trajikomik...

Geçecek.

26 Haziran 2011 Pazar

Yazmadan da olur belki


Buraya sadece gereksiz hikayelerimi yazıyorum ya hani, beynimdeki çöplüğün ön yüzü... Bu klip de biraz öyle, yazmadan da ifade edebilirim sanırım bu sefer. 

Yeni birşeyler oldu. Ben sanıyorum ki- sandığım kadar zeki değilim belki de- kelimeler en güzel malzeme. Onları evire çevire, özenle seçe seçe en doğruya yakın şekilde kendimi anlatabilirim. Kelimelerle düşünüyorsa bu beyin, kelimelerle anlatacak bu eller, bu dudaklar... Böyle sanıyordum.

Biliyordum, karşıdaki ne kadarını dinlerse, ne kadarını anlamak isterse o kadarını alacak. Nasıl anlamak isterse öyle anlayacak. İstediğin kadar doğru kelimeleri seçtiğini san, bu böyle.

Bilmediğim ve şaşırdığım kısımsa şu; düşünmeden de konuşulabiliyormuş! Düşünmeden yaşayabilen insanlar varmış! Sorarlar adama o zaman, hocam o kelimeler nereden geliyor o zaman? Düşünmüyorsan kelimeler nerenden çıkıyor acaba? 

Bir adam düşünün, ama o düşünmüyor :) Karşısındakine iltifat ediyor, yazık karşısındaki de diyor ki bu adam bana karşı iyi bir şeyler hissediyor, benimle ilgili güzel "düşünce"leri var. Halbuki alakası yok, adamın aklına o an gelmiş, söylemiş. Yarın gelip de küfür etmeyeceğinin bir garantisi yok. O gün de o gelivermiş ağzına, ne yapacaksın. Bir gün gelip karakterine ağır laflar edecek, ertesi gün muhteşem biri olduğunu söyleyecek. 

Soru şu: sadece ses olsun diye konuşan biri ile iletişim kurulabilir mi?
Kelimeleri kullanmayan birini anlamanın , ona kendini anlatmanın yolu var mı? Diyorum ya, benim en iyi araç gerecim kelimelerim, ama karşındaki kapıya elindeki anahtar uymazsa ne yapacaksın? Baltayla indirecek halin yok:) Ya vazgeçeceksin ya da elinde olmayan başka anahtarları deneyeceksin. 

Çok uzattım. Az da olsa görsele kayalım dedim alt tarafı, klibi beğendim paylaşıyorum arkadaş, bundan ibarettir meramım.

Hürmetlerimle,

17 Haziran 2011 Cuma

Elindekiler yetmezse

Ne derler bilirsiniz "elindekiyle mutlu olmayı bilmek gerek". Boş laf. Adama sorarlar, elimde ne olduğunu nereden biliyorsun ki? Ya ellerim bomboşsa? Ellerimdekiler kırdığım oyuncaklarımın parçalarından ibaretse? ya da en kötüsü elimde var olduğunu sandıkların aslında hayalimden ibaretse?

Oturup düşündüm. Cidden elimde neler var. Tamam kabul, hayat en acımasız tokatlarını savurmamış bana. Ama içimden bir parça çalınmış, eksik kalmışım sanki. Neyle doldurmaya çalışsam olmamış. Denemeye devam demişim hep, elimdekilerin değerini bilip kendime acımayı bırakarak. Bir yere varamamışım. Şimdiki gibi... bir yere varamıyorum. Nereye yürüdüğümü de bilmiyorum, yine.

Bunu farkı yönlerden değerlendirebilirsiniz. Asla tatmin olmayan insanlarla bir tutabilirsiniz. Mutlu olmayı bilmeyen, hatta mutsuz olmamaktan mazoşistçe keyif alan insanlardan sayabilirsiniz. Burun kıvırıp aşağılarsınız. Ya da anlarsınız. Hani filmlerde olur ya, her şeyi vardır ana karakterin. İyi bir iş, kariyer, güzel bir eş, tatlı çocuklar, hayat standardını ortalamanın üstünde tutmanı sağlayacak kadar para, ve hatta sağlık... ama karakter mutsuzdur ve neyin peşinde olduğunu bilmeden sürekli bir arayıştadır. Gerçekten neyi ararlar peki? Neyi arıyoruz da bu kadar mutsuzuz. Elimizdekiler yetmiyorsa bunu sistemin bizi kodladığı tüketme çılgınlığına bağlayıp sıyrılmaya ve elimizdekilerin değerini bilmeye mi zorlamalıyız kendimizi? Asıl sorun şu ki, elindekinin değerini bilirken de mutsuzluğun devam edebilir. Buna ne diyeceksin?

Eksik olan parçanın ne olduğundan çok, onu ne zaman kaybettiğini/çaldırdığını düşünmeli insan. O kopuş anını yakalarsan zaten neyin eksik olduğunu anlayacaksın. Ben mi? Ben sanki hep eksikmişim gibi geliyor şu an. Hiç tamam olmamışım gibi, üretim hatası.

11 Mayıs 2011 Çarşamba

Boşluktaki toz taneleri ve hayalleri

Boşlukta kalmak en kötüsü galiba... Diğer türlü biliyor insan ne yapacağını ya da en azından ne yapması gerektiğini. Daha doğrusu ne yapmalıyım diye soruyor kendine ve çelişkili de olsa cevaplar uyduruyor. Boşluktayken soru bile sormuyorsun. Ne yapman gerektiği de, ne yapmaman gerektiği de önemsiz çünkü. Hareket etmene gerek yok çünkü her yanın boş. Birbirinden farkı yok ki! Kandırmaya çalışıyorsun gözlerini kapatıp kendini, elinde tuttuğun bir nesne ya da ulaşmaya çalıştığın bir hedef hayali kuruyorsun. Sorular, yorumlar, zaman zaman mutluluk çoğunlukla da yorgunluk kaplıyor içini. İçinden çıkılmaz bir labirentteymiş gibi koklaya koklaya yolunu arıyorsun. Tabii yok koku falan onu da kurguluyorsun. Beyin de öyle bir organ ki, yakar beni bu buz parçası dediğin gibi ellerin alev alıyor. Mutlu eder beni tepemde parlayıp gözlerimi kör eden güneş dediğinde terlemeye bile başlıyorsun. O koca boşlukta, olmayan bir taş arada bir gelip kafana küt diye çarpıyor. Otobüste uyurken gördüğün güzel rüyadan, ani frenle uyanır gibi sarsılarak açıyorsun gözlerini. Aynı boşluk boşalıyor kafandan aşağı. İlk nefesinle toz doluyor ciğerlerine, boğulmaktan suni teneffüs ile kurtulanların ilk nefesi gibi öksürerek acı çekiyorsun. Ama yaşıyorsun işte. Gerçekliği cam gibi kesiyor her noktanı, yaşıyorsun. Kurduğun hayalleri de hatırlamıyorsun, rüyasını unutanlarla aynı şekilde. Yüzünde gülümseme de kalmamış, üzüntü de. Tepkisiz, hissiz, yaşayan ama sadece izleyen, bekleyen, umut etmeyen haline geri dönüyorsun. Ya o rüyada kalacaksın hep, ya o hayalle yaşayacaksın her ne kadar her zaman olumlu olmasa da, ya da gözlerini hiç kapatmayacaksın.
Bazen sadece düşünceden ibaret olduğumuzu, bedenimizin ve çevremizdeki her şeyin de halüsinasyon olduğunu düşünüyorum. Nasıl algılamak istersek öyleymiş gibi. Ne renk görmek istersek görebiliriz, ne tat almak istersek alabilirmişiz gibi. Belki de gerçek olan bu, bilemem. Bu hiçbir şeyi de değiştirmez zaten. Öyle ya da böyle koca bir boşluktayız. Büyüklüğünü idrak edemeyeceğimiz bir evrende, minnacık bir galakside, daha da minnacık bir gezegende, varlığı ile yokluğu tüm bu büyüklüğe kıyasla limit 1/sonsuz önem arz eden yaratıklarız. O kadar küçükken nasıl oluyor da egomuz bu kadar büyüyebiliyor? Boşluktaki toz tanesi, hepsi bu!

21 Nisan 2011 Perşembe

Özür dilemek

İlginçtir ki, bazısı özür dilemeyi geri adım gibi görür. Yaptıklarının yanlış olduğunu bilse bile özür dilemek yerine, hiçbir şey olmamış gibi davranıp devam etmek ister. "Kusura bakma" der ama özür dilemez. Özür dilerse incileri dökülür, o konudaki haksızlığını -bilse de- kabul etmek zor gelir. Sanar ki özür dilediğinde ilişkide ki ipleri kaybedecek. Çünkü yine sanar ki ilişkide ipler var, güç savaşı var. Kaybetmeyi yediremez ve özür dilemez.
Yine ilginçtir ki, bazıları da sakız gibi ağzından düşürmez bu sözü. Herşey için özür diler, diler de değiştirmez yaptıklarını. Çünkü aslında yanlış yaptığını düşünmez, konu uzamasın diye özür dileyimeyi makas niyetine kullanır. Öyle ya, özür dilemiştir işte daha ne yapsın ki. Uzatamazsın karşısında konuyu. Bilirsin içeriği boş olan bu özrü, hissedersin. Uzatırsan haklıyken haksız duruma düşersin.
Hangisi daha kötü bilemedim. Özür dileyecek duruma düşer insan zaman zaman, bundan kaçış yok. Ama özür dilenen ya da dilenmesi gereken tarafken belki de doğru düşünemiyor insan. Özür dilemeyenlerden biri varsa karşında, affedemezsin. Özür bile dilememiş ki! Nasıl affedesin? Yaptığının yanlış olduğunu düşünmüyorsa devamı da geleceğini bilirsin, özür dilesin istersin, yapmaz. Sen de affetmezsin. Çekirdek kabuğu doldurmayan bir konuda bile olsa, bu davranışını genellersin. Kişiliğinden bir ipucu olarak alır notu verirsin. Sürekli özür dileyip de aynı şekilde davranmaya devam eden biri varsa birkaç kere kendini kandırırsın. Özür diledi, ne yaptığını fark etti, düzelecek dersin. Düzelmez. Sonra özür dilese de önemi kalmaz. İçi boş kelimeler duyarsın sadece. Ya yol verirsin ya da çeker gidersin. Her durumda çözüm bulamamış olursun yani.
Tekrar ediyorum:) Hangisi daha kötü bilemedim.

7 Şubat 2011 Pazartesi

Keşke bağımlısı şans inançsızı

Ne zaman gardını düşürsen okkalı bir yumruk yemişsen, sürekli güvensiz ve maskeli geziyorsun diye seni suçlayamazlar. Takılıp düştüğün çelmelerin sahiplerini hala sevdiğin içindir belki bu gardın, çelmelere değil, onları sevmeyedir ördüğün tüm duvarlar. İçinden bir ses sürekli seni durduruyorsa, ya haklıdır, ya da seni korkak biri yapmıştır. Yenilerine hazır mısın? Şansa inanır mısın? Denemeden bilemezsin lafına mı güveneceksin?
Doğru ile yanlışı tartışıp durdun içinde bunca zaman. Bazen sesin de yükseldi seni dinlemeyenlere bile, bir cevap umdun senin ne dediğini merak etmeyenlerden. Ya sen ne diyorsun? Doğru olan hangisi?
Komik gerçek şu ki, doğru ya da yanlış, öyle ya da böyle pişmanlığı huy edinmişsen, keşke bağımlısı olmuşsan, vereceğin hiçbir karar seni daha iyiye götürmeyecek.

15 Ocak 2011 Cumartesi

Hayat

Küçükken annem derdi hep, bir bakmışsın büyümüşsün, farkında bile olmazsın. Hayat su gibi akar gider de anlamazsın. Doğru, doğru olduğunu daha önce anlamıştım tabii, ama şu ana kadar sanırım canımı yakmamıştı bu gerçek. Aslında önemli olan, hayatın hızla akıp gitmesi değilmiş. Geriye dönüp baktığında, geçen zamana neleri kimleri sığdırmışsın gördüğünde, yüzün gülümsüyor mu? İçinden vay be ne güzel geçmiş zaman diyor musun? Bunların cevaplarıymış işte önemli olan.

Yine kafamdakileri buraya kusacağım, isteyen gerisini okumasın :) Ana fikri yukarıda verdim.
Kendi hayatıma bakıyorum, olabilecek en geniş aralıkta bakmaya çalışıyorum ki daha dolu gözüksün, ve koca bir boşlukta yüzen üç beş göktaşı var gibi geliyor. Dolduracağım koca bir hayatı boş bırakmışım gibi hissediyorum. Kendi hayatını oturup tv'de film izler gibi izlemekmiş yaptığım. Hatta başka hayatların, başka filmlerin yardımcı oyuncusuymuşum. Kendi filmimde başrolü bile kapamamışım gibi. Bunu da daha önce fark etmiştim, değişecek dedim kendi kendime. Ciddi değişimlerdi... zor ve ağır bir dönemle bu durumu değiştirebileceğimi sandım. Değiştim orası doru ama, hala kendi hayatımın başrolünü kapamadım sanırım. Aldığım hatta alamadığım kararlar, korkularım, tereddütlerim, güvensizliğim ve diğer tüm negatif  hislerimi başkalarıyla bağlantılı görüyordum. Sanki onlar değişirse, ya da onlar yok olursa hayatım düzene girecekti. Herşey aslında olması gerektiği gibi olacaktı. Huzurlu... Evet, tekrar tekrar değiştim. Ama asıl değişmesi, gelişmesi gereken kısım boş kalmış. Atlamışım. Yaşamam gerekirken izlemişim, öğrenmeye çalışmışım. Halbuki hayat, herkese farklı senaryolar sunan bir yun. Öğrenme şansın yok. Yaşamak zorundasın. Doğru, yanlış, iyi, kötü hepsi, hepsi su gibi geçen zamanını dolduracaklar. Kötüden, yanlıştan o kadar korkmuşum ki, aman incinirim, aman kırılırım diye diye yan rolde kalmışım... hep! Ve şimdi geriye baktığımda, bomboş geçmiş bir hayat görüyorum. Bir bebeğin yürümeye başlamadan önce emeklemesi, ilk adımlarını atarken yere düşüp kafasını, kolunu çarpıp ağlaması gerek. Bunları yapmadan yürümeye çalışırsa daha çok canı yanar, daha büyük hasar görür. Belki de ben bu yüzden kafa üstü çakıldım ve buraya bunları yazıyorum. Beynim sulandığı için...

5 Ocak 2011 Çarşamba

Alışveriş yanılgısı

Klasiktir, hep duyarız ya hatunlardan çoğunlukla "yaaa çoook sıkıldım, alışveriş yapmam lazııııım" ya da "alışverişte kendimi kaybediyorum, ne bulsam alabilirim valla" ya da "param olsa sürekli alışveriş yapabilirim, o kadar çok seviyorum"... bu cümlelere nedense inanamıyorum. Alışveriş yapmak lazım diyip de çarşıya çıkıp iki mağaza sonra amaaaaaan beaaaa diyip kaçanlardanım. Bir insan, kalabalık, gürültülü mekanlarda, herkesin birbirinden eşya çekiştirdiği bir eylemden nasıl zevk alır anlayamıyorum. Anlamıyorum değil anlayamıyorum! Resmen eziyet. Hele o beğendiğin iki, üç parça eşyayı denemek için sıra beklemek, dene çıkar yorul terle vs kısmı... Ayakkabı desen o da ayrı dert, illa ki tepende bir adam bekler, sen de gerilirsin. Belki çorabım delik ulan iki dakika yalnız bırak değil mi ama? Bir de hiçbirini beğenmeyip o mağazadan çıkma kısmı var. Suçlu muamelesi, suratta bir ekşime halleri. Mecbursun sanki, vaktini yedin beyefendinin. Sırf bu yüzden netten alışverişi destekliyorum. Onun dezavantajı da aldığın ürünün en az 1 hafta sonra eline geçmesi, o da şanslıysan. Ürün gelene kadar benim heyecan, heves geçmiş gitmiş oluyor. Alır almaz giymek, dinlemek vs ne yapılıyorsa yapmak istiyorum. Zaten kırk yılda bir alışveriş için gaz geliyor, kaçınca da anlamı yok. Sırf bu yüzden zengin olmak isterdim. Bir iki tane alışveriş danışmanın olacak, alacak çeşit çeşit, getirecek sana. Beğendiklerin kalacak gerisini yollayacaksın geri. Saatlerce gez toz yorul kısmından kurtulacaksın. Bir de aynı ürün için elli tane yer gezip fiyat araştırması yapabilen kısım var, imreniyorum enerjilerine. Zamanlarıı da bol demek ki arkadaş, ben o kadar gezeceğime ilkinden alır çıkarım. Zaten ne zaman, ya belki şurada daha ucuzdur diyerek ilk beğendiğim yerden almasam, sağolsun Murphy baba, ne ucuzunu bulurum ne de daha sonra o ilk beğendiğim yerde. Mutlaka bitmiştir, numarası/bedeni ya da rengi kalmamıştır.
Yanlış anlaşılma olmasın, bu alışveriş işini becerebilen, hatta üstüne bir de zevk alan hatunlara çok feci özeniyorum. Enerjilerine, kafalarını bununla dağıtabiliyor olmalarına imreniyorum. Bana daha fazla stresten başka birşey katmayan şu alışveriş konusunda daha ne diyebilirim ki. Senelerdir düz siyah bir hırka alacağım, hala beğenip de alamadım. Sürekli bir kulp, yok çok pahalı, yok beli çok kısa, yok çok uzun, yok bol kesim... al ulan al da kurtul değil mi? Yok olmaz, zaten kırk yılda bir alıyorum, içime sinecek. Hırkanın nesi sinecekse içime... İsyanım alışverişi hem beceremiyor oluşuma hem de kolay birşey beğenememedir.
Başlıktaki yanılgı da neyin nesi o zaman derseniz, hala anlamadınız mı derim. Yazıyı baştan okuyun :)