Havada asılı kalmak deyimini ilk kullandığımda ne kadar doğru bir teşhis olduğunu farketmemiştim. Bunca zamandır daha iyi bir şekilde tarif edemiyorum bu durumu. çırpınsan da ne ilerliyorsun ne geriliyorsun. Bir yerlere sürükleniyorsun huzur bulamadığın. En azından nefes alıyordun, artık onu da alamıyorsun çünkü bir yere bağlanmışsın ama farkında değilmişsin. Şimdi boğazını düğümlüyor bu ipler, canını acıtıyor...
Günler doğup battıkça sadece kaçıyorsun, karar vermemek için, sorumlu olmamak için kendi hayatından kaçıyorsun. Ama kaçamayacaksın. Sonunda yakalayacak seni istemediğin bir yerde. Daha da zorlayacak belki hayat. Aslında başına gelenin mucize olduğunu fark edemeyecek kadar körleştirmiş olacaksın kendini. İçine bakmaktan dışarı bakmayı unutmuş olacaksın. Neye sevinmeli neye üzülmelisin hiçbir zaman bilemeyeceksin...ve ben, senin içinde konuşan sevmediğin ikinci, üçünücü yada kaçıncıysa işte, diğer sen olmaya devam edeceğim.
23 Şubat 2008
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder