15 Ocak 2011 Cumartesi

Hayat

Küçükken annem derdi hep, bir bakmışsın büyümüşsün, farkında bile olmazsın. Hayat su gibi akar gider de anlamazsın. Doğru, doğru olduğunu daha önce anlamıştım tabii, ama şu ana kadar sanırım canımı yakmamıştı bu gerçek. Aslında önemli olan, hayatın hızla akıp gitmesi değilmiş. Geriye dönüp baktığında, geçen zamana neleri kimleri sığdırmışsın gördüğünde, yüzün gülümsüyor mu? İçinden vay be ne güzel geçmiş zaman diyor musun? Bunların cevaplarıymış işte önemli olan.

Yine kafamdakileri buraya kusacağım, isteyen gerisini okumasın :) Ana fikri yukarıda verdim.
Kendi hayatıma bakıyorum, olabilecek en geniş aralıkta bakmaya çalışıyorum ki daha dolu gözüksün, ve koca bir boşlukta yüzen üç beş göktaşı var gibi geliyor. Dolduracağım koca bir hayatı boş bırakmışım gibi hissediyorum. Kendi hayatını oturup tv'de film izler gibi izlemekmiş yaptığım. Hatta başka hayatların, başka filmlerin yardımcı oyuncusuymuşum. Kendi filmimde başrolü bile kapamamışım gibi. Bunu da daha önce fark etmiştim, değişecek dedim kendi kendime. Ciddi değişimlerdi... zor ve ağır bir dönemle bu durumu değiştirebileceğimi sandım. Değiştim orası doru ama, hala kendi hayatımın başrolünü kapamadım sanırım. Aldığım hatta alamadığım kararlar, korkularım, tereddütlerim, güvensizliğim ve diğer tüm negatif  hislerimi başkalarıyla bağlantılı görüyordum. Sanki onlar değişirse, ya da onlar yok olursa hayatım düzene girecekti. Herşey aslında olması gerektiği gibi olacaktı. Huzurlu... Evet, tekrar tekrar değiştim. Ama asıl değişmesi, gelişmesi gereken kısım boş kalmış. Atlamışım. Yaşamam gerekirken izlemişim, öğrenmeye çalışmışım. Halbuki hayat, herkese farklı senaryolar sunan bir yun. Öğrenme şansın yok. Yaşamak zorundasın. Doğru, yanlış, iyi, kötü hepsi, hepsi su gibi geçen zamanını dolduracaklar. Kötüden, yanlıştan o kadar korkmuşum ki, aman incinirim, aman kırılırım diye diye yan rolde kalmışım... hep! Ve şimdi geriye baktığımda, bomboş geçmiş bir hayat görüyorum. Bir bebeğin yürümeye başlamadan önce emeklemesi, ilk adımlarını atarken yere düşüp kafasını, kolunu çarpıp ağlaması gerek. Bunları yapmadan yürümeye çalışırsa daha çok canı yanar, daha büyük hasar görür. Belki de ben bu yüzden kafa üstü çakıldım ve buraya bunları yazıyorum. Beynim sulandığı için...

5 Ocak 2011 Çarşamba

Alışveriş yanılgısı

Klasiktir, hep duyarız ya hatunlardan çoğunlukla "yaaa çoook sıkıldım, alışveriş yapmam lazııııım" ya da "alışverişte kendimi kaybediyorum, ne bulsam alabilirim valla" ya da "param olsa sürekli alışveriş yapabilirim, o kadar çok seviyorum"... bu cümlelere nedense inanamıyorum. Alışveriş yapmak lazım diyip de çarşıya çıkıp iki mağaza sonra amaaaaaan beaaaa diyip kaçanlardanım. Bir insan, kalabalık, gürültülü mekanlarda, herkesin birbirinden eşya çekiştirdiği bir eylemden nasıl zevk alır anlayamıyorum. Anlamıyorum değil anlayamıyorum! Resmen eziyet. Hele o beğendiğin iki, üç parça eşyayı denemek için sıra beklemek, dene çıkar yorul terle vs kısmı... Ayakkabı desen o da ayrı dert, illa ki tepende bir adam bekler, sen de gerilirsin. Belki çorabım delik ulan iki dakika yalnız bırak değil mi ama? Bir de hiçbirini beğenmeyip o mağazadan çıkma kısmı var. Suçlu muamelesi, suratta bir ekşime halleri. Mecbursun sanki, vaktini yedin beyefendinin. Sırf bu yüzden netten alışverişi destekliyorum. Onun dezavantajı da aldığın ürünün en az 1 hafta sonra eline geçmesi, o da şanslıysan. Ürün gelene kadar benim heyecan, heves geçmiş gitmiş oluyor. Alır almaz giymek, dinlemek vs ne yapılıyorsa yapmak istiyorum. Zaten kırk yılda bir alışveriş için gaz geliyor, kaçınca da anlamı yok. Sırf bu yüzden zengin olmak isterdim. Bir iki tane alışveriş danışmanın olacak, alacak çeşit çeşit, getirecek sana. Beğendiklerin kalacak gerisini yollayacaksın geri. Saatlerce gez toz yorul kısmından kurtulacaksın. Bir de aynı ürün için elli tane yer gezip fiyat araştırması yapabilen kısım var, imreniyorum enerjilerine. Zamanlarıı da bol demek ki arkadaş, ben o kadar gezeceğime ilkinden alır çıkarım. Zaten ne zaman, ya belki şurada daha ucuzdur diyerek ilk beğendiğim yerden almasam, sağolsun Murphy baba, ne ucuzunu bulurum ne de daha sonra o ilk beğendiğim yerde. Mutlaka bitmiştir, numarası/bedeni ya da rengi kalmamıştır.
Yanlış anlaşılma olmasın, bu alışveriş işini becerebilen, hatta üstüne bir de zevk alan hatunlara çok feci özeniyorum. Enerjilerine, kafalarını bununla dağıtabiliyor olmalarına imreniyorum. Bana daha fazla stresten başka birşey katmayan şu alışveriş konusunda daha ne diyebilirim ki. Senelerdir düz siyah bir hırka alacağım, hala beğenip de alamadım. Sürekli bir kulp, yok çok pahalı, yok beli çok kısa, yok çok uzun, yok bol kesim... al ulan al da kurtul değil mi? Yok olmaz, zaten kırk yılda bir alıyorum, içime sinecek. Hırkanın nesi sinecekse içime... İsyanım alışverişi hem beceremiyor oluşuma hem de kolay birşey beğenememedir.
Başlıktaki yanılgı da neyin nesi o zaman derseniz, hala anlamadınız mı derim. Yazıyı baştan okuyun :)