Küçükken annem derdi hep, bir bakmışsın büyümüşsün, farkında bile olmazsın. Hayat su gibi akar gider de anlamazsın. Doğru, doğru olduğunu daha önce anlamıştım tabii, ama şu ana kadar sanırım canımı yakmamıştı bu gerçek. Aslında önemli olan, hayatın hızla akıp gitmesi değilmiş. Geriye dönüp baktığında, geçen zamana neleri kimleri sığdırmışsın gördüğünde, yüzün gülümsüyor mu? İçinden vay be ne güzel geçmiş zaman diyor musun? Bunların cevaplarıymış işte önemli olan.
Yine kafamdakileri buraya kusacağım, isteyen gerisini okumasın :) Ana fikri yukarıda verdim.
Kendi hayatıma bakıyorum, olabilecek en geniş aralıkta bakmaya çalışıyorum ki daha dolu gözüksün, ve koca bir boşlukta yüzen üç beş göktaşı var gibi geliyor. Dolduracağım koca bir hayatı boş bırakmışım gibi hissediyorum. Kendi hayatını oturup tv'de film izler gibi izlemekmiş yaptığım. Hatta başka hayatların, başka filmlerin yardımcı oyuncusuymuşum. Kendi filmimde başrolü bile kapamamışım gibi. Bunu da daha önce fark etmiştim, değişecek dedim kendi kendime. Ciddi değişimlerdi... zor ve ağır bir dönemle bu durumu değiştirebileceğimi sandım. Değiştim orası doru ama, hala kendi hayatımın başrolünü kapamadım sanırım. Aldığım hatta alamadığım kararlar, korkularım, tereddütlerim, güvensizliğim ve diğer tüm negatif hislerimi başkalarıyla bağlantılı görüyordum. Sanki onlar değişirse, ya da onlar yok olursa hayatım düzene girecekti. Herşey aslında olması gerektiği gibi olacaktı. Huzurlu... Evet, tekrar tekrar değiştim. Ama asıl değişmesi, gelişmesi gereken kısım boş kalmış. Atlamışım. Yaşamam gerekirken izlemişim, öğrenmeye çalışmışım. Halbuki hayat, herkese farklı senaryolar sunan bir yun. Öğrenme şansın yok. Yaşamak zorundasın. Doğru, yanlış, iyi, kötü hepsi, hepsi su gibi geçen zamanını dolduracaklar. Kötüden, yanlıştan o kadar korkmuşum ki, aman incinirim, aman kırılırım diye diye yan rolde kalmışım... hep! Ve şimdi geriye baktığımda, bomboş geçmiş bir hayat görüyorum. Bir bebeğin yürümeye başlamadan önce emeklemesi, ilk adımlarını atarken yere düşüp kafasını, kolunu çarpıp ağlaması gerek. Bunları yapmadan yürümeye çalışırsa daha çok canı yanar, daha büyük hasar görür. Belki de ben bu yüzden kafa üstü çakıldım ve buraya bunları yazıyorum. Beynim sulandığı için...
İnsanlarla konuşup da yorulmak yerine, yazıp da kurtulmak istediklerim
15 Ocak 2011 Cumartesi
5 Ocak 2011 Çarşamba
Alışveriş yanılgısı
Klasiktir, hep duyarız ya hatunlardan çoğunlukla "yaaa çoook sıkıldım, alışveriş yapmam lazııııım" ya da "alışverişte kendimi kaybediyorum, ne bulsam alabilirim valla" ya da "param olsa sürekli alışveriş yapabilirim, o kadar çok seviyorum"... bu cümlelere nedense inanamıyorum. Alışveriş yapmak lazım diyip de çarşıya çıkıp iki mağaza sonra amaaaaaan beaaaa diyip kaçanlardanım. Bir insan, kalabalık, gürültülü mekanlarda, herkesin birbirinden eşya çekiştirdiği bir eylemden nasıl zevk alır anlayamıyorum. Anlamıyorum değil anlayamıyorum! Resmen eziyet. Hele o beğendiğin iki, üç parça eşyayı denemek için sıra beklemek, dene çıkar yorul terle vs kısmı... Ayakkabı desen o da ayrı dert, illa ki tepende bir adam bekler, sen de gerilirsin. Belki çorabım delik ulan iki dakika yalnız bırak değil mi ama? Bir de hiçbirini beğenmeyip o mağazadan çıkma kısmı var. Suçlu muamelesi, suratta bir ekşime halleri. Mecbursun sanki, vaktini yedin beyefendinin. Sırf bu yüzden netten alışverişi destekliyorum. Onun dezavantajı da aldığın ürünün en az 1 hafta sonra eline geçmesi, o da şanslıysan. Ürün gelene kadar benim heyecan, heves geçmiş gitmiş oluyor. Alır almaz giymek, dinlemek vs ne yapılıyorsa yapmak istiyorum. Zaten kırk yılda bir alışveriş için gaz geliyor, kaçınca da anlamı yok. Sırf bu yüzden zengin olmak isterdim. Bir iki tane alışveriş danışmanın olacak, alacak çeşit çeşit, getirecek sana. Beğendiklerin kalacak gerisini yollayacaksın geri. Saatlerce gez toz yorul kısmından kurtulacaksın. Bir de aynı ürün için elli tane yer gezip fiyat araştırması yapabilen kısım var, imreniyorum enerjilerine. Zamanlarıı da bol demek ki arkadaş, ben o kadar gezeceğime ilkinden alır çıkarım. Zaten ne zaman, ya belki şurada daha ucuzdur diyerek ilk beğendiğim yerden almasam, sağolsun Murphy baba, ne ucuzunu bulurum ne de daha sonra o ilk beğendiğim yerde. Mutlaka bitmiştir, numarası/bedeni ya da rengi kalmamıştır.
Yanlış anlaşılma olmasın, bu alışveriş işini becerebilen, hatta üstüne bir de zevk alan hatunlara çok feci özeniyorum. Enerjilerine, kafalarını bununla dağıtabiliyor olmalarına imreniyorum. Bana daha fazla stresten başka birşey katmayan şu alışveriş konusunda daha ne diyebilirim ki. Senelerdir düz siyah bir hırka alacağım, hala beğenip de alamadım. Sürekli bir kulp, yok çok pahalı, yok beli çok kısa, yok çok uzun, yok bol kesim... al ulan al da kurtul değil mi? Yok olmaz, zaten kırk yılda bir alıyorum, içime sinecek. Hırkanın nesi sinecekse içime... İsyanım alışverişi hem beceremiyor oluşuma hem de kolay birşey beğenememedir.
Başlıktaki yanılgı da neyin nesi o zaman derseniz, hala anlamadınız mı derim. Yazıyı baştan okuyun :)
Yanlış anlaşılma olmasın, bu alışveriş işini becerebilen, hatta üstüne bir de zevk alan hatunlara çok feci özeniyorum. Enerjilerine, kafalarını bununla dağıtabiliyor olmalarına imreniyorum. Bana daha fazla stresten başka birşey katmayan şu alışveriş konusunda daha ne diyebilirim ki. Senelerdir düz siyah bir hırka alacağım, hala beğenip de alamadım. Sürekli bir kulp, yok çok pahalı, yok beli çok kısa, yok çok uzun, yok bol kesim... al ulan al da kurtul değil mi? Yok olmaz, zaten kırk yılda bir alıyorum, içime sinecek. Hırkanın nesi sinecekse içime... İsyanım alışverişi hem beceremiyor oluşuma hem de kolay birşey beğenememedir.
Başlıktaki yanılgı da neyin nesi o zaman derseniz, hala anlamadınız mı derim. Yazıyı baştan okuyun :)
29 Aralık 2010 Çarşamba
Mery Mery Christmas
Sokaklar rengarenk, süslü püslü. Pek bir heyecanlı herkes. (Niyeyse) Yine de güzel gözüküyor diye düşünüp yürümeye devam ediyorum. Birileri hediye seçiyor, hediyeler için özel kaplama kağıtları, not kağıtları da almışlar. Geçmişe gidiyor aklım. İlkokulda zorla hediye alırdı herkes. Sonra çekiliş yapar birbirimize verirdik. Doğru dürüst muhabbetin olmayan birine hediye verirsin, alakasız biri de sana verir. Mutlu olmanı bekliyorlar bir de böyle bir durumda, cidden ilginç bir kafa. Yine de çocukluk işte, evi süslemek isterdim hep. Bizimkiler de yardım ederdi. Ağaç falan olmazdı ama süsleme yapardık babamın çiçeklerine. Zaten botanik bahçesi gibiydi bir köşesi evin. Daha güzel olurdu. Hep sanardım ki yeni yıl herşey yepyeni, bambaşka olacak. Heyecanlanırdım neden olduğunu bilmeden. İki gün geçtikten sonra da tüm heyecanı uçup giderdi. Herşeyde olduğu gibi. Şimdi bakıyorum, kaç zamandır insanlar bir plan peşinde. Nereye gitsek, kimlerle ne yapsak, ne giysek, ne alsak vs. Sanki yılbaşı haricinde eve kapanıyoruz, o gün illa plan olmalı, illa eğlenilmeli. Bence çok dramatik birşey yılbaşı. Aralık'ın son haftası hep aynı mod çöküyor benim üzerime. Geçen yılı değerlendiriyorum ister istemez. Olan biten onca şey sıralanıyor aklımda. Kızgınlıklar, üzüntüler, pişmanlıklar ilk sıraları kaplıyor her seferinde. İyi olan, güzel olan herşey, aynı yılbaşı gibi heyecanını çabuk kaybediyor sanırım. O yüzden ilk onlar hatırlanmıyor, yenileri bekleniyor. Bu yıldan neler bekliyoruz muhabbetine dönüşüyor. O değerlendirme kısmı bana hep yaşlandığımı, bazı şeyleri artık kaçırdığımı hatırlatıyor. Oturup da yılbaşında çok büyük bir sevinçle göbek atamıyorum o yüzden. E ben daha yeni alışmıştım derken yenisi geliyor yılın. Ama daha yapacaklarım vardı, ne ara bittin diye ufak çaplı bir serzeniş kaplıyor. Neyse, iki gün sonra bu da geçiyor. Madem bu kadar meraklıyız sokak süslemeye, eğlencelden eğlenceye koşmaya, birbirimize hediye vermeye, yılda 4 kere falan yapalım. Mevsim mevsim kutlayalım zamanı. Sokaklar da hep güzel olsun.
Bir de bu yılbaşı, sevgililer günü ve hatta doğum günü vs yalnız insanı daha da yalnızlaştırmıyor mu? Çevresi kalablık olan, mutlu olan zaten diğer günlerde de keyifli. Yalnız insana niye yapıyorsunuz bu işkenceyi. Bugün hediyelik eşya standında baya bir dolandım. Alsam alsam ne alsam, kime ne alsam... gittim kendime hediye aldım. Bu yılbaşı alacağım tek hediye olacağından eminim. Çok mu önemli? Değil ama önemliymiş gibi göze sokulduğu için oturup da bundan bahsedebiliyor işte insan.
Laf lafı açtı, çok konuştum. Son söz ilk söz olsun, iyi yıllar!
Bir de bu yılbaşı, sevgililer günü ve hatta doğum günü vs yalnız insanı daha da yalnızlaştırmıyor mu? Çevresi kalablık olan, mutlu olan zaten diğer günlerde de keyifli. Yalnız insana niye yapıyorsunuz bu işkenceyi. Bugün hediyelik eşya standında baya bir dolandım. Alsam alsam ne alsam, kime ne alsam... gittim kendime hediye aldım. Bu yılbaşı alacağım tek hediye olacağından eminim. Çok mu önemli? Değil ama önemliymiş gibi göze sokulduğu için oturup da bundan bahsedebiliyor işte insan.
Laf lafı açtı, çok konuştum. Son söz ilk söz olsun, iyi yıllar!
19 Aralık 2010 Pazar
Yol serisi - 4
uyandım.. yine!
yol.. bitmeyen bu yolun yine tam ortasındayım. bitmeyen, içinden çıkılmayan, duvarlarla yada tel örgülerle sınırlandırılmamış olmasına karşın mıknatıs gibi beni kendine çeken yolun tam ortasında...
dinlenmek değildi durmamın sebebi, yolu bitirmekti. yolun sonu yoktu çünkü. ama bir şekilde farklı olduğunu hissediyorum her an tekrar tekrar. bitmeyecek de olsa devam edeceğimi, ama sadece bir hayalet olarak...
bu görünmezlik beni daha büyük bir tehlikeye mi atacak, yoksa tersine koruyacak mı emin değilim. bilsem de hayalet olmaktan vazgeçmem mümkün değil artık. zarlar atıldı, oyun başladı.
nasıl olur da aynı yer bu kadar farklı şeyler hissettirebilir ki insana... hem karanlık hem de aydınlığı aynı anda yaşamanın karmaşası başını döndürüp mideni bulandırır. kararsızlıklarının sonunda en yanlış kararı vermişsin gibi gelir hep. belki de en yanlışını vermişsindir gerçekten. geri dönmek istersin. taa en başa, yeni bir şans için. diğer seçeneklerin sonucunu bilmek istersin ama kimsenin olmadığı gibi senin de böyle bir lüksün yoktur. bilgisayar oyunu değil ki bu! hep aynı zarı atamıyor insan. geri dönsen bile aynı hatayı farklı formatlarda yaparsın muhtemelen. kadercilik değil bu, belki karamsarlık, yada içini rahatlatma yöntemi. geri dönsem de birşey değişmezdi diyerek su serpmek bir yerlere.
8 Eylül 2008
10 Aralık 2010 Cuma
9 Crimes
Bütün gün dinlenebilecek şarkılar listesi yapmaya karar verdim. Liste sadece bunalım şarkılardan oluşmayacak tabii ama ilk şarkı, şu an dinlemekte olduğum ve bugün için seçtiğim 9 crimes. Damien Rice versiyonu değil yalnız, True Blood versiyonu. Aslında dizinin sonunda çok çok daha başarılı ama netten ancak bunu bulabildik, idare ediyoruz. Bari yazmışken sözlerini de kopyalayayım diye düşündüm, sonra da herşeyi benden beklemeyin, araştırın, öğrenin merak ediyorsanız diye düşündüm. Hadi bakalım...
(Şarkıyla ilgili gereksiz bir hikayem var bu arada, ama vaktim yok. Bilare ek yaparım.)
(Şarkıyla ilgili gereksiz bir hikayem var bu arada, ama vaktim yok. Bilare ek yaparım.)
4 Aralık 2010 Cumartesi
Yol serisi (1-2-3)
Yol-1
ben bi savasçi degilim, hiç de olmadim. savasmak da istemedim ki... çabalamakla savasmak arasinda ki farkin üstündeydi gözlerim hep. belki de o ince çizgiye o kadar çok baktim ki ne gördügümü karistirdim. simdi önümdeki bulaniklasmis yola baktikça yürüyesim gelmiyor. simdi yolun kenarina çöküp, gözlerimi kapatip, hiç kipirdamadan gelip geçen araba seslerini dinliyorum. sadece bunu yapabiliyorum çünkü. sanirim bir daha yürümeyecegim bu yolda ve hatta bu duydugum sesler de beni tedirgin ediyor. içimden gelip geçen onca arabanin arasinda, trafikte sikismis bir kedi yavrusu gibi korkuyorum. kalkip yoldan uzaklasma vaktinin geldigini biliyorum. bu sefer sessizlige yürümeliyim. kendi seçtigim yoldan uzaklasmak kolay degil, ama nereye gittigimi göremiyorum. benim seçtigim yolda miyim hala onu bile bilmiyorum. görüsümü netlestirmek için ""çabalamam mi" yoksa "savasmam mi" gerek bilmiyorum. savasmak istemiyorum hiç istemedim istemeyecegim, çabalayacak da gücüm yok. aradaki fark artik beni baglamiyor sanirim. gidiyorum sadece.yol yok, yön yok. tek amaç sessizlik, yalnizlik. kim bilir altinda yürüdügüm agaçlardan birinden kafama bir elma düser ve "eveeeet iste buu!!!! bulduuuummmmm" derim belki. o zaman netlesir hersey bir baska yolda ve gözüm kapali bile yürüyebilirim düserim diye korkmadan. komik, böyle umut dolu cümleler kurmak için ne kadar umutsuz durumda olmaliyim? sanirim çoooook umutsuz olmaliyim. öyle olmaliyim ki kaçiyorum. kendi yolumu terk ediyorum. kendi seslerimi duymamak için sessizlik ariyorum. sadece korkuyorum aslinda, hepsi bu. peki kaçmanin nesi kötü???
Yol-2
ben bi savasçi degilim, hiç de olmadim. savasmak da istemedim ki... çabalamakla savasmak arasinda ki farkin üstündeydi gözlerim hep. belki de o ince çizgiye o kadar çok baktim ki ne gördügümü karistirdim. simdi önümdeki bulaniklasmis yola baktikça yürüyesim gelmiyor. simdi yolun kenarina çöküp, gözlerimi kapatip, hiç kipirdamadan gelip geçen araba seslerini dinliyorum. sadece bunu yapabiliyorum çünkü. sanirim bir daha yürümeyecegim bu yolda ve hatta bu duydugum sesler de beni tedirgin ediyor. içimden gelip geçen onca arabanin arasinda, trafikte sikismis bir kedi yavrusu gibi korkuyorum. kalkip yoldan uzaklasma vaktinin geldigini biliyorum. bu sefer sessizlige yürümeliyim. kendi seçtigim yoldan uzaklasmak kolay degil, ama nereye gittigimi göremiyorum. benim seçtigim yolda miyim hala onu bile bilmiyorum. görüsümü netlestirmek için ""çabalamam mi" yoksa "savasmam mi" gerek bilmiyorum. savasmak istemiyorum hiç istemedim istemeyecegim, çabalayacak da gücüm yok. aradaki fark artik beni baglamiyor sanirim. gidiyorum sadece.yol yok, yön yok. tek amaç sessizlik, yalnizlik. kim bilir altinda yürüdügüm agaçlardan birinden kafama bir elma düser ve "eveeeet iste buu!!!! bulduuuummmmm" derim belki. o zaman netlesir hersey bir baska yolda ve gözüm kapali bile yürüyebilirim düserim diye korkmadan. komik, böyle umut dolu cümleler kurmak için ne kadar umutsuz durumda olmaliyim? sanirim çoooook umutsuz olmaliyim. öyle olmaliyim ki kaçiyorum. kendi yolumu terk ediyorum. kendi seslerimi duymamak için sessizlik ariyorum. sadece korkuyorum aslinda, hepsi bu. peki kaçmanin nesi kötü???
Yol-2
...ve iste artik yolda degilim. Ne araba sesleri kaldi, ne de nefesimi kesen toz dumanlari. Yolumdan saptim bilinmezlige dogru. Ayaklarima birseyler batti, küçük kan damlalariydi sadece. Korkutmadi ama duraksatti. Tekrar tekrar düsündüm yola geri dönmeyi, yeterince "çabalamadim mi acaba? hata ben de mi acaba? çabuk mu pes ettim yoksa?" sorulari beynimi kemirdi durdu. Ama olmadi iste, çabuk pes etmemistim, tam tersine fazla bile zorlamistim. Bu yüzden agriyordu ya her noktasi vücudumun, ruhumun. Yorgunluktan sizip kaldim bilmedigim bahçelerin ortasinda, günesin altinda. Saatlerce uyudum, uyanip uyanip tekrar uyudum. Acisini çikardi vücudum uykusuz kaldigim gecelerin belki de. Uyandigimda ince ince yagmur çiseliyordu. Yanmis kavrulmus her noktama o kadar narince düsüyordu ki taneler, mutlu olmama bile yetti. Mutlu oldum sadece yagmur çiseliyor diye bunca zamandan sonra. Çok sürmedi ayaga kalkip yürümeye devam etmem. O kadar hizli yürüdüm ki zaman kavramimi sasirdim. Ne zamandi gece, ne zamandi gündüz? Yoldan o kadar hizla uzaklastim iste. Yine yagmur çiselerken ve ben yine mutluyken simsekler çakmaya basladi. Hikaye olmasi gerektigi noktaya ilerliyordu iste..yine! Aklima düstü yol. Çok uzaktaydim artik, dönmeye çalissam da yönümü bulamazdim ki. Aklima düstü sadece, demek ki sandigim kadar çabuk, sandigim kadar çok uzaklasmamistim. Ne kadar yürürsem yürüyeyim belki de sadece etrafinda dolanacagim, uzaklasamadan. simdi ne yapmak gerek? Y.
Yol-3
Yol-3
Bayilmisim sanirim. Uyandigimda bilmedigim bir yerdeydim. Ne kadar zamandir burda böyle baygindim bilmiyorum. Derler ya hayatim film seridi gibi geçti gözlerimin önünden diye yalan degilmis. Tüm yolu bastan sona yürüdüm sanki tekrar...ta ki yolu birakip gidene dek. Sonra uyandim. Rüyanizda agladiginizi görürsünüz ve uyandiginizda yüzünüzde aglamakli bir ifade vardir ama gözleriniz islak degildir. O kadar gerçekçidir ki nasil olur da gözyaslariniz olmaz sasarsiniz. Ben uyandigimda gözlerim islakti. Yine de sasirdim. Üstümde ne zaman giydigimi hatirlamadigim bir hirka vardi, mevsimler ne çabuk degismisti yada ne kadar uzun süre baygin kalmistim. Çözemedim, üstünde de durmadim. Hirkaya sikica sarinip ayaga kalktim. Soguktu, hem de çok. Üstelik hala gözlerimden yaslar bosaniyordu. Kizdim kendime, hem de çok. Hak etmedigim kadar çok yüklendim bu sefer. Benle kavga etmekten yorulmustum, bikmis usanmistim. Keske ikiye bölünüp birbirimizi terkedebilseydik. Ellerim kurumus, gözlerimi silerken canimi acittilar. Umursamadim, sadece fark ettim. Algim degismisti, hersey degismisti sanki dünyadaki. Sadece fark ediyor ama tepki vermiyordum.Kendimi soyutlamam bilinçli degildi, gördügüm rüyanin/kabusun sokuydu, biliyorum. Geçecekti biraz temiz havayla, bir bardak suyla. Ama neden hala aglamaya devam etmek istiyorum o zaman? Neden kendime bu kadar kizginken, sus ve devam et diye bagirirken diger yanim hala ziril ziril agliyor? Vazgeçtim, kabul ettim. Kizmiyorum artik, sadece agliyorum. O kadar çok hatanin içine bir yenisi daha eklense ne olacak ki diyip avutmaya çalisiyorken, diger yanim ne hatasi yok öyle birsey zayiflik bu yaptigin diyor. Bir baskasi- kafamdan firlayip ne kadar bos seylerle ugrastigimi aslinda benim varligimin hata oldugunu söylemeye kadar vardiriyor isi. Bagira çagira konusan onca ses içinde kayboluyorum. Dinleyemiyorum ki inanayim. Disardaki sessizlikten sikayet ederken içimdeki gürültüde boguluyorum. Yazik, az önce tamamen degismis gözüken dünya tekrar ne kadar da tanidik simdi. Tepki vermemek en iyisi belki de, gidishati seyretmek. Yaptigim hiçbirsey beni daha iyiye götürmemisken hala birseyleri düzeltmeye çalismam ne kadar safca. Dokunma Sinem, hiçbirseyi elleme. Küçükken annenle misafirlige gittigin evlerdeki güzel oyuncaklar gibi seyret ama dokunma! Çünkü hiçbiri senin degil. Senin olanlari da sakla, zarar gelmesin. Zaten çok azi saglam kaldi.
Notlar:
Yol-1: 23 Agustos 2007 tarihinde yazildi.
Yol-2: 12 Eylül 2007 tarihinde yazildi.
Yol-3: 16 Eylül 2007 tarihinde, saat 02:46 iken, Mono'dan "Jackie Says" çalarken yazildi.
Yol-1: 23 Agustos 2007 tarihinde yazildi.
Yol-2: 12 Eylül 2007 tarihinde yazildi.
Yol-3: 16 Eylül 2007 tarihinde, saat 02:46 iken, Mono'dan "Jackie Says" çalarken yazildi.
...Ve saat çalar
Ve saat çalar...
Uyanırsın.
Gözlerini açıp "Lanet olsun hala burda mıyım?" dersin. Evet, ordasındır. 20 saatlik uykularından sonra yine aynı noktada kilitlenmiş kalmışsındır. Kabullenemediğin ve tabiki değiştiremediin bu "nokta"dan kaçmanın tek yolu uyumak, insanları da uyutmak olmuştur. Topu topu bir kaç saatlik sahne gösterileri yaparsın her gün. Gün geçtikçe daha başarılısındır. Kimse hala aynı "nokta"da olduğunu anlamaz bir süre sonra. Uyumuştur hepsi...tam da istediğin gibi.
Ve saat çalar...
Uyanırsın.
Vücudun artık karşı koymaktadır sana. Herkesi uyutsan da onu uyutamazsın. Her gözünü kapadığında kabusların karşına üçer beşer fırlamaya başlar. Saat kurmanın anlamı kalmamıştır çünkü artık hiç uyuyamıyorsundur. Beyninden dışarı uzanan tanımadığın bir yabancı senle konuşmaya başlar. O kadar gerçektir ki söyledikleri...rüyanın yada kabusun bir parçası olamayacak kadar gerçek. Korkarsın. "İşte sonunda delirdim" diye düşünürsün. Ama o yabancı seni senden iyi tanımıştır. Öyle keskindir ki kelimeleri paramparça olursun. Kan kokar her yer...kaçamazsın. Küçük çocuklar gibi evin heryerindeki ışıklar açık yaşamaya başlarsın. Yalnızlığından korkarsın çünkü o yabancı sen yalnızken gelir sadece...bilirsin. Sahte arkadaşlar yaratmaya başlarsın çevrene. Neden sahte? Basit. Çünkü gerçek olanlar çoktan gitmiştir. Anlamazsın sebebini, çok da düşünmek istemezsin o dakikadan sonra. Gidenlerin ardından bakıp ağlanır, dur denmez çünkü. Gidecekse gider, tutamazsın. Sahtelere sarılmak daha kolaydır gitme demekten. Yada gidenler hiç gerçek değillermiş, kendimi gerçek olduklarına inandırmışım dersin. Halbuki durum bu kadar karmaşık değildir. Gerçek olmak istediler, oldular, sahte olmak istediler, oldular, gittiler. Bu kadar basittir ama yine kabullenmek ve değiştirmek zordur. Arşive yollarsın daha sonra kabus olarak geri dönmek üzere.
...Ve saat çalar.
Uyanırsın.
Uyansan da gözlerini açmazsın. Uyanıp napacaksın? Sahte kalabalık seni o yabancı sesten kurtarmıştır. Şimdi sıra o kalabalıktan kaçmaya gelmiştir. Tekrar dalarsın uykuya...derin derin nefes alırsın. Çünkü hiç hareket etmemene rağmen kalbin deli gibi atar. Sırılsıklam kalmışsındır ama üstündeki yorganı itecek gücün bile yoktur. Kendini uyutmaya o kadar çok güç harcamışsındır ki başka hiçbir şeye gücün kalmamıştır. Aradan geçer zaman yavaş yavaş. Açarsın gözlerini istemeden. Kalkıp kahveni alırsın eline. Dışardaki güneş de aydınlatmaz içini, çeker kapatırsın perdeyi. Kendi sesini unutmuşsundur konuşmaya konuşmaya...başkasınınkine de katlanamazsın sabah sabah(!)...
...Ve saat çalar.
Uyanmazsın bir daha.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)