19 Ekim 2015 Pazartesi

Yaşlandım mı yoksa büyüdüm mü? Fark etmez, güzel oldu

Hahaha çok heyecanlıyım şu an. Hem bir yazıma ilk defa hahah yazarak başladım, hem de temizinden 4 seneden fazla vakit geçmiş. Geri geleceğim demişim, bariz fake atmışım, pardon.

Hadi şimdi her zamanki gibi dökülelim bakalım.

Aradan geçen bunca zaman içinde yaşlandım evet, büyüdüm mü, ona da evet. Sanırım ilk defa memnunum artık kendimden. En iyi versiyonumla buradayım. Ne kadar karanlık yollardan yürüdüysem de aydınlığa çıkmak için, yolu uzattıysam da, neticede şu an iyiyim. Kısa bir göz attım son bir kaç post'uma, güldüm. Üzülme falan yok bu sefer, güldüm. Çünkü ne kadar da ipe sapa gelmez, tam kelimesi şu: tırt şeylere kişilere üzülmüşüm ben dedim. Böyle böyle büyüyor demek ki insan. Önce dingiller, sonra dangozlar, sonra benciller, en son salaklarla uğraşıp nihayetinde yokum ben arkadaş alın topunuzu başka yere gidin oynayın demeyi başarmış olmak güzel.
Eski kendine öneriler geyiğine girmeyeceğim ama, ilk aklıma gelen 5 para etmeyene 10 paraymış gibi bakma, mal mısın? demek olur herhalde. İnsan herhalde daha gençken, kendine özgüven sorunu yaşıyorsa, ki benim durum buymuş şimdi idrak ediyorum, başka insanları gözünde büyütüyor. Kendine hak ettiğin değeri verdiğin an tüm bilmece çözülmeye başlıyor. Çevren ne kadar süzgeçten geçmiş olursa olsun, steril sanarsan san, bozuk birileri muhakkak karşına çıkıyor, net. Erken teşhis hayat kurtarır, doğru laf ne diyeyim. Ben çok erken yapamadım diye düşünüyordum, sonra bir daha çevreme baktım hala çırpınanları görünce, yok yok ucuz yırttım dedim. Hayatındaki insanlar için de dönem dönem bahar temizliği yapman lazımmış, arada birilerini göndereceksin ki, yerine daha iyisinin gelme olasılığı artsın. Sen tut bütün manyak, sorunlu arkadaşlarını yakınında, sonra neden benim hayatım böyle, neden mutsuzum... neden acaba?!!
Hayatımdan çıkarttığım, kendi bir şekilde çıkan tüm gereksizlere teşekkürü borç bilirim. Lütfen bir daha gelmeyin :)

31 Mart 2013 Pazar

Geri dönüş

ne yazacağımı tam bilmiyorum aslında... güpegündüz yazmayalı çok uzun zaman olmuş.
sadece yakında geri gelecekmişim gibi hissediyorum.

fragman gibi oldu...

PEK YAKINDA!!

27 Kasım 2011 Pazar

Cezamı kestim

Üstünden zaman geçmiş, kötü hatıralar, beni deli eden anılar daha basit görünmeye başlamışken açıp da okuyayım o dönemi dedim. O zaman konuşan kız neler demiş hatırlayayım dedim. Çünkü bayağı unutkanım bu durumlarda. Kafada fazla yer olmadığı için, gereksiz hikayelerimle dolu olduğu için diyeyim daha doğrusu, işime gelmeyen kötü olayları siliyorum zaman zaman. Neyse, hatırlamak lazım dedim, açtım okudum kendi yazdıklarımı. Onları yazarken neler olduğundan çok, neler hissettiğimi hatırladım. Bir nevi hissel hafızam canlandı diyebilirim, görsel ya da sözel değil. Sanki ben artık ben değil de başkasıymışım gibi, onları yazan kıza üzüldüğümü fark ettim. Aynı zamanda da, yuh ya aynen böyleydi, dedim sanki başkası yazmış gibi, komik bir biçimde.
Kendime özlemeyi de yasaklamış oldum böylece. Özlediğim zaman, bu cezaya çarptıracağım kendimi.
İşin aslı benim yine acı çekesim gelmiş sanırım, seçtiğim şarkıya bakılırsa...

Flotsam And Jetsam - Better Off Dead

24 Temmuz 2011 Pazar

İçses gürültüsü, gözyaşı, bir kadeh viski, sigara ve alakasız şarkılar

Bu yazı biraz günlük tadında olacak, o belli. Umurumda da değil. O kadar kötü hissediyorum ki, o kadar konuşmak istemiyorum ki kimseyle kendimi atabildiğim tek yer burası: Çünkü kusmam lazım. Zehirlendim. Kurtulmam, döküp atmam lazım.

Bu kadar üzüleceğimin farkında değildim, gerçekten. Hele ağlayacağımı hiç sanmıyordum. İnsan kendini bile anlayamıyor, tanıyamıyor demek ki...

Niye akıyor bunlar gözümden, neden titriyor sesim, bu kararı zaten almamış mıydım ben? O kadar da emindim. Ne peki bu şimdi o zaman? Neden hayatta dinlemeyeceğim şarkıları duyunca gözlerimi siler halde buluyorum kendimi.

En garibi, aylardır hiç ağlamamış olmam. En son ne zamandı hatırlamıyorum bile, o kadar eski. Kendimi unutmuşum ben, sorun bu. O kadar "yok" olmuşum, "herkes" olmuşum ki, kendimi anlamamışım.

Olacak olan şu, güneş doğacak, ardından ay gelecek, defalarca tekrarlayacaklar, ve bir gün uyandığımda ilk aklıma geleni değişmiş bulacağım. Geçecek. Başa saracağım. Sıkıldığım bu oyuna en baştan başlayacağım. Ve muhtemelen yine yenilen ben olacağım, ne kadar trajikomik...

Geçecek.

26 Haziran 2011 Pazar

Yazmadan da olur belki


Buraya sadece gereksiz hikayelerimi yazıyorum ya hani, beynimdeki çöplüğün ön yüzü... Bu klip de biraz öyle, yazmadan da ifade edebilirim sanırım bu sefer. 

Yeni birşeyler oldu. Ben sanıyorum ki- sandığım kadar zeki değilim belki de- kelimeler en güzel malzeme. Onları evire çevire, özenle seçe seçe en doğruya yakın şekilde kendimi anlatabilirim. Kelimelerle düşünüyorsa bu beyin, kelimelerle anlatacak bu eller, bu dudaklar... Böyle sanıyordum.

Biliyordum, karşıdaki ne kadarını dinlerse, ne kadarını anlamak isterse o kadarını alacak. Nasıl anlamak isterse öyle anlayacak. İstediğin kadar doğru kelimeleri seçtiğini san, bu böyle.

Bilmediğim ve şaşırdığım kısımsa şu; düşünmeden de konuşulabiliyormuş! Düşünmeden yaşayabilen insanlar varmış! Sorarlar adama o zaman, hocam o kelimeler nereden geliyor o zaman? Düşünmüyorsan kelimeler nerenden çıkıyor acaba? 

Bir adam düşünün, ama o düşünmüyor :) Karşısındakine iltifat ediyor, yazık karşısındaki de diyor ki bu adam bana karşı iyi bir şeyler hissediyor, benimle ilgili güzel "düşünce"leri var. Halbuki alakası yok, adamın aklına o an gelmiş, söylemiş. Yarın gelip de küfür etmeyeceğinin bir garantisi yok. O gün de o gelivermiş ağzına, ne yapacaksın. Bir gün gelip karakterine ağır laflar edecek, ertesi gün muhteşem biri olduğunu söyleyecek. 

Soru şu: sadece ses olsun diye konuşan biri ile iletişim kurulabilir mi?
Kelimeleri kullanmayan birini anlamanın , ona kendini anlatmanın yolu var mı? Diyorum ya, benim en iyi araç gerecim kelimelerim, ama karşındaki kapıya elindeki anahtar uymazsa ne yapacaksın? Baltayla indirecek halin yok:) Ya vazgeçeceksin ya da elinde olmayan başka anahtarları deneyeceksin. 

Çok uzattım. Az da olsa görsele kayalım dedim alt tarafı, klibi beğendim paylaşıyorum arkadaş, bundan ibarettir meramım.

Hürmetlerimle,

17 Haziran 2011 Cuma

Elindekiler yetmezse

Ne derler bilirsiniz "elindekiyle mutlu olmayı bilmek gerek". Boş laf. Adama sorarlar, elimde ne olduğunu nereden biliyorsun ki? Ya ellerim bomboşsa? Ellerimdekiler kırdığım oyuncaklarımın parçalarından ibaretse? ya da en kötüsü elimde var olduğunu sandıkların aslında hayalimden ibaretse?

Oturup düşündüm. Cidden elimde neler var. Tamam kabul, hayat en acımasız tokatlarını savurmamış bana. Ama içimden bir parça çalınmış, eksik kalmışım sanki. Neyle doldurmaya çalışsam olmamış. Denemeye devam demişim hep, elimdekilerin değerini bilip kendime acımayı bırakarak. Bir yere varamamışım. Şimdiki gibi... bir yere varamıyorum. Nereye yürüdüğümü de bilmiyorum, yine.

Bunu farkı yönlerden değerlendirebilirsiniz. Asla tatmin olmayan insanlarla bir tutabilirsiniz. Mutlu olmayı bilmeyen, hatta mutsuz olmamaktan mazoşistçe keyif alan insanlardan sayabilirsiniz. Burun kıvırıp aşağılarsınız. Ya da anlarsınız. Hani filmlerde olur ya, her şeyi vardır ana karakterin. İyi bir iş, kariyer, güzel bir eş, tatlı çocuklar, hayat standardını ortalamanın üstünde tutmanı sağlayacak kadar para, ve hatta sağlık... ama karakter mutsuzdur ve neyin peşinde olduğunu bilmeden sürekli bir arayıştadır. Gerçekten neyi ararlar peki? Neyi arıyoruz da bu kadar mutsuzuz. Elimizdekiler yetmiyorsa bunu sistemin bizi kodladığı tüketme çılgınlığına bağlayıp sıyrılmaya ve elimizdekilerin değerini bilmeye mi zorlamalıyız kendimizi? Asıl sorun şu ki, elindekinin değerini bilirken de mutsuzluğun devam edebilir. Buna ne diyeceksin?

Eksik olan parçanın ne olduğundan çok, onu ne zaman kaybettiğini/çaldırdığını düşünmeli insan. O kopuş anını yakalarsan zaten neyin eksik olduğunu anlayacaksın. Ben mi? Ben sanki hep eksikmişim gibi geliyor şu an. Hiç tamam olmamışım gibi, üretim hatası.

11 Mayıs 2011 Çarşamba

Boşluktaki toz taneleri ve hayalleri

Boşlukta kalmak en kötüsü galiba... Diğer türlü biliyor insan ne yapacağını ya da en azından ne yapması gerektiğini. Daha doğrusu ne yapmalıyım diye soruyor kendine ve çelişkili de olsa cevaplar uyduruyor. Boşluktayken soru bile sormuyorsun. Ne yapman gerektiği de, ne yapmaman gerektiği de önemsiz çünkü. Hareket etmene gerek yok çünkü her yanın boş. Birbirinden farkı yok ki! Kandırmaya çalışıyorsun gözlerini kapatıp kendini, elinde tuttuğun bir nesne ya da ulaşmaya çalıştığın bir hedef hayali kuruyorsun. Sorular, yorumlar, zaman zaman mutluluk çoğunlukla da yorgunluk kaplıyor içini. İçinden çıkılmaz bir labirentteymiş gibi koklaya koklaya yolunu arıyorsun. Tabii yok koku falan onu da kurguluyorsun. Beyin de öyle bir organ ki, yakar beni bu buz parçası dediğin gibi ellerin alev alıyor. Mutlu eder beni tepemde parlayıp gözlerimi kör eden güneş dediğinde terlemeye bile başlıyorsun. O koca boşlukta, olmayan bir taş arada bir gelip kafana küt diye çarpıyor. Otobüste uyurken gördüğün güzel rüyadan, ani frenle uyanır gibi sarsılarak açıyorsun gözlerini. Aynı boşluk boşalıyor kafandan aşağı. İlk nefesinle toz doluyor ciğerlerine, boğulmaktan suni teneffüs ile kurtulanların ilk nefesi gibi öksürerek acı çekiyorsun. Ama yaşıyorsun işte. Gerçekliği cam gibi kesiyor her noktanı, yaşıyorsun. Kurduğun hayalleri de hatırlamıyorsun, rüyasını unutanlarla aynı şekilde. Yüzünde gülümseme de kalmamış, üzüntü de. Tepkisiz, hissiz, yaşayan ama sadece izleyen, bekleyen, umut etmeyen haline geri dönüyorsun. Ya o rüyada kalacaksın hep, ya o hayalle yaşayacaksın her ne kadar her zaman olumlu olmasa da, ya da gözlerini hiç kapatmayacaksın.
Bazen sadece düşünceden ibaret olduğumuzu, bedenimizin ve çevremizdeki her şeyin de halüsinasyon olduğunu düşünüyorum. Nasıl algılamak istersek öyleymiş gibi. Ne renk görmek istersek görebiliriz, ne tat almak istersek alabilirmişiz gibi. Belki de gerçek olan bu, bilemem. Bu hiçbir şeyi de değiştirmez zaten. Öyle ya da böyle koca bir boşluktayız. Büyüklüğünü idrak edemeyeceğimiz bir evrende, minnacık bir galakside, daha da minnacık bir gezegende, varlığı ile yokluğu tüm bu büyüklüğe kıyasla limit 1/sonsuz önem arz eden yaratıklarız. O kadar küçükken nasıl oluyor da egomuz bu kadar büyüyebiliyor? Boşluktaki toz tanesi, hepsi bu!