Sokaklar rengarenk, süslü püslü. Pek bir heyecanlı herkes. (Niyeyse) Yine de güzel gözüküyor diye düşünüp yürümeye devam ediyorum. Birileri hediye seçiyor, hediyeler için özel kaplama kağıtları, not kağıtları da almışlar. Geçmişe gidiyor aklım. İlkokulda zorla hediye alırdı herkes. Sonra çekiliş yapar birbirimize verirdik. Doğru dürüst muhabbetin olmayan birine hediye verirsin, alakasız biri de sana verir. Mutlu olmanı bekliyorlar bir de böyle bir durumda, cidden ilginç bir kafa. Yine de çocukluk işte, evi süslemek isterdim hep. Bizimkiler de yardım ederdi. Ağaç falan olmazdı ama süsleme yapardık babamın çiçeklerine. Zaten botanik bahçesi gibiydi bir köşesi evin. Daha güzel olurdu. Hep sanardım ki yeni yıl herşey yepyeni, bambaşka olacak. Heyecanlanırdım neden olduğunu bilmeden. İki gün geçtikten sonra da tüm heyecanı uçup giderdi. Herşeyde olduğu gibi. Şimdi bakıyorum, kaç zamandır insanlar bir plan peşinde. Nereye gitsek, kimlerle ne yapsak, ne giysek, ne alsak vs. Sanki yılbaşı haricinde eve kapanıyoruz, o gün illa plan olmalı, illa eğlenilmeli. Bence çok dramatik birşey yılbaşı. Aralık'ın son haftası hep aynı mod çöküyor benim üzerime. Geçen yılı değerlendiriyorum ister istemez. Olan biten onca şey sıralanıyor aklımda. Kızgınlıklar, üzüntüler, pişmanlıklar ilk sıraları kaplıyor her seferinde. İyi olan, güzel olan herşey, aynı yılbaşı gibi heyecanını çabuk kaybediyor sanırım. O yüzden ilk onlar hatırlanmıyor, yenileri bekleniyor. Bu yıldan neler bekliyoruz muhabbetine dönüşüyor. O değerlendirme kısmı bana hep yaşlandığımı, bazı şeyleri artık kaçırdığımı hatırlatıyor. Oturup da yılbaşında çok büyük bir sevinçle göbek atamıyorum o yüzden. E ben daha yeni alışmıştım derken yenisi geliyor yılın. Ama daha yapacaklarım vardı, ne ara bittin diye ufak çaplı bir serzeniş kaplıyor. Neyse, iki gün sonra bu da geçiyor. Madem bu kadar meraklıyız sokak süslemeye, eğlencelden eğlenceye koşmaya, birbirimize hediye vermeye, yılda 4 kere falan yapalım. Mevsim mevsim kutlayalım zamanı. Sokaklar da hep güzel olsun.
Bir de bu yılbaşı, sevgililer günü ve hatta doğum günü vs yalnız insanı daha da yalnızlaştırmıyor mu? Çevresi kalablık olan, mutlu olan zaten diğer günlerde de keyifli. Yalnız insana niye yapıyorsunuz bu işkenceyi. Bugün hediyelik eşya standında baya bir dolandım. Alsam alsam ne alsam, kime ne alsam... gittim kendime hediye aldım. Bu yılbaşı alacağım tek hediye olacağından eminim. Çok mu önemli? Değil ama önemliymiş gibi göze sokulduğu için oturup da bundan bahsedebiliyor işte insan.
Laf lafı açtı, çok konuştum. Son söz ilk söz olsun, iyi yıllar!
İnsanlarla konuşup da yorulmak yerine, yazıp da kurtulmak istediklerim
29 Aralık 2010 Çarşamba
19 Aralık 2010 Pazar
Yol serisi - 4
uyandım.. yine!
yol.. bitmeyen bu yolun yine tam ortasındayım. bitmeyen, içinden çıkılmayan, duvarlarla yada tel örgülerle sınırlandırılmamış olmasına karşın mıknatıs gibi beni kendine çeken yolun tam ortasında...
dinlenmek değildi durmamın sebebi, yolu bitirmekti. yolun sonu yoktu çünkü. ama bir şekilde farklı olduğunu hissediyorum her an tekrar tekrar. bitmeyecek de olsa devam edeceğimi, ama sadece bir hayalet olarak...
bu görünmezlik beni daha büyük bir tehlikeye mi atacak, yoksa tersine koruyacak mı emin değilim. bilsem de hayalet olmaktan vazgeçmem mümkün değil artık. zarlar atıldı, oyun başladı.
nasıl olur da aynı yer bu kadar farklı şeyler hissettirebilir ki insana... hem karanlık hem de aydınlığı aynı anda yaşamanın karmaşası başını döndürüp mideni bulandırır. kararsızlıklarının sonunda en yanlış kararı vermişsin gibi gelir hep. belki de en yanlışını vermişsindir gerçekten. geri dönmek istersin. taa en başa, yeni bir şans için. diğer seçeneklerin sonucunu bilmek istersin ama kimsenin olmadığı gibi senin de böyle bir lüksün yoktur. bilgisayar oyunu değil ki bu! hep aynı zarı atamıyor insan. geri dönsen bile aynı hatayı farklı formatlarda yaparsın muhtemelen. kadercilik değil bu, belki karamsarlık, yada içini rahatlatma yöntemi. geri dönsem de birşey değişmezdi diyerek su serpmek bir yerlere.
8 Eylül 2008
10 Aralık 2010 Cuma
9 Crimes
Bütün gün dinlenebilecek şarkılar listesi yapmaya karar verdim. Liste sadece bunalım şarkılardan oluşmayacak tabii ama ilk şarkı, şu an dinlemekte olduğum ve bugün için seçtiğim 9 crimes. Damien Rice versiyonu değil yalnız, True Blood versiyonu. Aslında dizinin sonunda çok çok daha başarılı ama netten ancak bunu bulabildik, idare ediyoruz. Bari yazmışken sözlerini de kopyalayayım diye düşündüm, sonra da herşeyi benden beklemeyin, araştırın, öğrenin merak ediyorsanız diye düşündüm. Hadi bakalım...
(Şarkıyla ilgili gereksiz bir hikayem var bu arada, ama vaktim yok. Bilare ek yaparım.)
(Şarkıyla ilgili gereksiz bir hikayem var bu arada, ama vaktim yok. Bilare ek yaparım.)
4 Aralık 2010 Cumartesi
Yol serisi (1-2-3)
Yol-1
ben bi savasçi degilim, hiç de olmadim. savasmak da istemedim ki... çabalamakla savasmak arasinda ki farkin üstündeydi gözlerim hep. belki de o ince çizgiye o kadar çok baktim ki ne gördügümü karistirdim. simdi önümdeki bulaniklasmis yola baktikça yürüyesim gelmiyor. simdi yolun kenarina çöküp, gözlerimi kapatip, hiç kipirdamadan gelip geçen araba seslerini dinliyorum. sadece bunu yapabiliyorum çünkü. sanirim bir daha yürümeyecegim bu yolda ve hatta bu duydugum sesler de beni tedirgin ediyor. içimden gelip geçen onca arabanin arasinda, trafikte sikismis bir kedi yavrusu gibi korkuyorum. kalkip yoldan uzaklasma vaktinin geldigini biliyorum. bu sefer sessizlige yürümeliyim. kendi seçtigim yoldan uzaklasmak kolay degil, ama nereye gittigimi göremiyorum. benim seçtigim yolda miyim hala onu bile bilmiyorum. görüsümü netlestirmek için ""çabalamam mi" yoksa "savasmam mi" gerek bilmiyorum. savasmak istemiyorum hiç istemedim istemeyecegim, çabalayacak da gücüm yok. aradaki fark artik beni baglamiyor sanirim. gidiyorum sadece.yol yok, yön yok. tek amaç sessizlik, yalnizlik. kim bilir altinda yürüdügüm agaçlardan birinden kafama bir elma düser ve "eveeeet iste buu!!!! bulduuuummmmm" derim belki. o zaman netlesir hersey bir baska yolda ve gözüm kapali bile yürüyebilirim düserim diye korkmadan. komik, böyle umut dolu cümleler kurmak için ne kadar umutsuz durumda olmaliyim? sanirim çoooook umutsuz olmaliyim. öyle olmaliyim ki kaçiyorum. kendi yolumu terk ediyorum. kendi seslerimi duymamak için sessizlik ariyorum. sadece korkuyorum aslinda, hepsi bu. peki kaçmanin nesi kötü???
Yol-2
ben bi savasçi degilim, hiç de olmadim. savasmak da istemedim ki... çabalamakla savasmak arasinda ki farkin üstündeydi gözlerim hep. belki de o ince çizgiye o kadar çok baktim ki ne gördügümü karistirdim. simdi önümdeki bulaniklasmis yola baktikça yürüyesim gelmiyor. simdi yolun kenarina çöküp, gözlerimi kapatip, hiç kipirdamadan gelip geçen araba seslerini dinliyorum. sadece bunu yapabiliyorum çünkü. sanirim bir daha yürümeyecegim bu yolda ve hatta bu duydugum sesler de beni tedirgin ediyor. içimden gelip geçen onca arabanin arasinda, trafikte sikismis bir kedi yavrusu gibi korkuyorum. kalkip yoldan uzaklasma vaktinin geldigini biliyorum. bu sefer sessizlige yürümeliyim. kendi seçtigim yoldan uzaklasmak kolay degil, ama nereye gittigimi göremiyorum. benim seçtigim yolda miyim hala onu bile bilmiyorum. görüsümü netlestirmek için ""çabalamam mi" yoksa "savasmam mi" gerek bilmiyorum. savasmak istemiyorum hiç istemedim istemeyecegim, çabalayacak da gücüm yok. aradaki fark artik beni baglamiyor sanirim. gidiyorum sadece.yol yok, yön yok. tek amaç sessizlik, yalnizlik. kim bilir altinda yürüdügüm agaçlardan birinden kafama bir elma düser ve "eveeeet iste buu!!!! bulduuuummmmm" derim belki. o zaman netlesir hersey bir baska yolda ve gözüm kapali bile yürüyebilirim düserim diye korkmadan. komik, böyle umut dolu cümleler kurmak için ne kadar umutsuz durumda olmaliyim? sanirim çoooook umutsuz olmaliyim. öyle olmaliyim ki kaçiyorum. kendi yolumu terk ediyorum. kendi seslerimi duymamak için sessizlik ariyorum. sadece korkuyorum aslinda, hepsi bu. peki kaçmanin nesi kötü???
Yol-2
...ve iste artik yolda degilim. Ne araba sesleri kaldi, ne de nefesimi kesen toz dumanlari. Yolumdan saptim bilinmezlige dogru. Ayaklarima birseyler batti, küçük kan damlalariydi sadece. Korkutmadi ama duraksatti. Tekrar tekrar düsündüm yola geri dönmeyi, yeterince "çabalamadim mi acaba? hata ben de mi acaba? çabuk mu pes ettim yoksa?" sorulari beynimi kemirdi durdu. Ama olmadi iste, çabuk pes etmemistim, tam tersine fazla bile zorlamistim. Bu yüzden agriyordu ya her noktasi vücudumun, ruhumun. Yorgunluktan sizip kaldim bilmedigim bahçelerin ortasinda, günesin altinda. Saatlerce uyudum, uyanip uyanip tekrar uyudum. Acisini çikardi vücudum uykusuz kaldigim gecelerin belki de. Uyandigimda ince ince yagmur çiseliyordu. Yanmis kavrulmus her noktama o kadar narince düsüyordu ki taneler, mutlu olmama bile yetti. Mutlu oldum sadece yagmur çiseliyor diye bunca zamandan sonra. Çok sürmedi ayaga kalkip yürümeye devam etmem. O kadar hizli yürüdüm ki zaman kavramimi sasirdim. Ne zamandi gece, ne zamandi gündüz? Yoldan o kadar hizla uzaklastim iste. Yine yagmur çiselerken ve ben yine mutluyken simsekler çakmaya basladi. Hikaye olmasi gerektigi noktaya ilerliyordu iste..yine! Aklima düstü yol. Çok uzaktaydim artik, dönmeye çalissam da yönümü bulamazdim ki. Aklima düstü sadece, demek ki sandigim kadar çabuk, sandigim kadar çok uzaklasmamistim. Ne kadar yürürsem yürüyeyim belki de sadece etrafinda dolanacagim, uzaklasamadan. simdi ne yapmak gerek? Y.
Yol-3
Yol-3
Bayilmisim sanirim. Uyandigimda bilmedigim bir yerdeydim. Ne kadar zamandir burda böyle baygindim bilmiyorum. Derler ya hayatim film seridi gibi geçti gözlerimin önünden diye yalan degilmis. Tüm yolu bastan sona yürüdüm sanki tekrar...ta ki yolu birakip gidene dek. Sonra uyandim. Rüyanizda agladiginizi görürsünüz ve uyandiginizda yüzünüzde aglamakli bir ifade vardir ama gözleriniz islak degildir. O kadar gerçekçidir ki nasil olur da gözyaslariniz olmaz sasarsiniz. Ben uyandigimda gözlerim islakti. Yine de sasirdim. Üstümde ne zaman giydigimi hatirlamadigim bir hirka vardi, mevsimler ne çabuk degismisti yada ne kadar uzun süre baygin kalmistim. Çözemedim, üstünde de durmadim. Hirkaya sikica sarinip ayaga kalktim. Soguktu, hem de çok. Üstelik hala gözlerimden yaslar bosaniyordu. Kizdim kendime, hem de çok. Hak etmedigim kadar çok yüklendim bu sefer. Benle kavga etmekten yorulmustum, bikmis usanmistim. Keske ikiye bölünüp birbirimizi terkedebilseydik. Ellerim kurumus, gözlerimi silerken canimi acittilar. Umursamadim, sadece fark ettim. Algim degismisti, hersey degismisti sanki dünyadaki. Sadece fark ediyor ama tepki vermiyordum.Kendimi soyutlamam bilinçli degildi, gördügüm rüyanin/kabusun sokuydu, biliyorum. Geçecekti biraz temiz havayla, bir bardak suyla. Ama neden hala aglamaya devam etmek istiyorum o zaman? Neden kendime bu kadar kizginken, sus ve devam et diye bagirirken diger yanim hala ziril ziril agliyor? Vazgeçtim, kabul ettim. Kizmiyorum artik, sadece agliyorum. O kadar çok hatanin içine bir yenisi daha eklense ne olacak ki diyip avutmaya çalisiyorken, diger yanim ne hatasi yok öyle birsey zayiflik bu yaptigin diyor. Bir baskasi- kafamdan firlayip ne kadar bos seylerle ugrastigimi aslinda benim varligimin hata oldugunu söylemeye kadar vardiriyor isi. Bagira çagira konusan onca ses içinde kayboluyorum. Dinleyemiyorum ki inanayim. Disardaki sessizlikten sikayet ederken içimdeki gürültüde boguluyorum. Yazik, az önce tamamen degismis gözüken dünya tekrar ne kadar da tanidik simdi. Tepki vermemek en iyisi belki de, gidishati seyretmek. Yaptigim hiçbirsey beni daha iyiye götürmemisken hala birseyleri düzeltmeye çalismam ne kadar safca. Dokunma Sinem, hiçbirseyi elleme. Küçükken annenle misafirlige gittigin evlerdeki güzel oyuncaklar gibi seyret ama dokunma! Çünkü hiçbiri senin degil. Senin olanlari da sakla, zarar gelmesin. Zaten çok azi saglam kaldi.
Notlar:
Yol-1: 23 Agustos 2007 tarihinde yazildi.
Yol-2: 12 Eylül 2007 tarihinde yazildi.
Yol-3: 16 Eylül 2007 tarihinde, saat 02:46 iken, Mono'dan "Jackie Says" çalarken yazildi.
Yol-1: 23 Agustos 2007 tarihinde yazildi.
Yol-2: 12 Eylül 2007 tarihinde yazildi.
Yol-3: 16 Eylül 2007 tarihinde, saat 02:46 iken, Mono'dan "Jackie Says" çalarken yazildi.
...Ve saat çalar
Ve saat çalar...
Uyanırsın.
Gözlerini açıp "Lanet olsun hala burda mıyım?" dersin. Evet, ordasındır. 20 saatlik uykularından sonra yine aynı noktada kilitlenmiş kalmışsındır. Kabullenemediğin ve tabiki değiştiremediin bu "nokta"dan kaçmanın tek yolu uyumak, insanları da uyutmak olmuştur. Topu topu bir kaç saatlik sahne gösterileri yaparsın her gün. Gün geçtikçe daha başarılısındır. Kimse hala aynı "nokta"da olduğunu anlamaz bir süre sonra. Uyumuştur hepsi...tam da istediğin gibi.
Ve saat çalar...
Uyanırsın.
Vücudun artık karşı koymaktadır sana. Herkesi uyutsan da onu uyutamazsın. Her gözünü kapadığında kabusların karşına üçer beşer fırlamaya başlar. Saat kurmanın anlamı kalmamıştır çünkü artık hiç uyuyamıyorsundur. Beyninden dışarı uzanan tanımadığın bir yabancı senle konuşmaya başlar. O kadar gerçektir ki söyledikleri...rüyanın yada kabusun bir parçası olamayacak kadar gerçek. Korkarsın. "İşte sonunda delirdim" diye düşünürsün. Ama o yabancı seni senden iyi tanımıştır. Öyle keskindir ki kelimeleri paramparça olursun. Kan kokar her yer...kaçamazsın. Küçük çocuklar gibi evin heryerindeki ışıklar açık yaşamaya başlarsın. Yalnızlığından korkarsın çünkü o yabancı sen yalnızken gelir sadece...bilirsin. Sahte arkadaşlar yaratmaya başlarsın çevrene. Neden sahte? Basit. Çünkü gerçek olanlar çoktan gitmiştir. Anlamazsın sebebini, çok da düşünmek istemezsin o dakikadan sonra. Gidenlerin ardından bakıp ağlanır, dur denmez çünkü. Gidecekse gider, tutamazsın. Sahtelere sarılmak daha kolaydır gitme demekten. Yada gidenler hiç gerçek değillermiş, kendimi gerçek olduklarına inandırmışım dersin. Halbuki durum bu kadar karmaşık değildir. Gerçek olmak istediler, oldular, sahte olmak istediler, oldular, gittiler. Bu kadar basittir ama yine kabullenmek ve değiştirmek zordur. Arşive yollarsın daha sonra kabus olarak geri dönmek üzere.
...Ve saat çalar.
Uyanırsın.
Uyansan da gözlerini açmazsın. Uyanıp napacaksın? Sahte kalabalık seni o yabancı sesten kurtarmıştır. Şimdi sıra o kalabalıktan kaçmaya gelmiştir. Tekrar dalarsın uykuya...derin derin nefes alırsın. Çünkü hiç hareket etmemene rağmen kalbin deli gibi atar. Sırılsıklam kalmışsındır ama üstündeki yorganı itecek gücün bile yoktur. Kendini uyutmaya o kadar çok güç harcamışsındır ki başka hiçbir şeye gücün kalmamıştır. Aradan geçer zaman yavaş yavaş. Açarsın gözlerini istemeden. Kalkıp kahveni alırsın eline. Dışardaki güneş de aydınlatmaz içini, çeker kapatırsın perdeyi. Kendi sesini unutmuşsundur konuşmaya konuşmaya...başkasınınkine de katlanamazsın sabah sabah(!)...
...Ve saat çalar.
Uyanmazsın bir daha.
ikinci, üçüncü... sen
Havada asılı kalmak deyimini ilk kullandığımda ne kadar doğru bir teşhis olduğunu farketmemiştim. Bunca zamandır daha iyi bir şekilde tarif edemiyorum bu durumu. çırpınsan da ne ilerliyorsun ne geriliyorsun. Bir yerlere sürükleniyorsun huzur bulamadığın. En azından nefes alıyordun, artık onu da alamıyorsun çünkü bir yere bağlanmışsın ama farkında değilmişsin. Şimdi boğazını düğümlüyor bu ipler, canını acıtıyor...
Günler doğup battıkça sadece kaçıyorsun, karar vermemek için, sorumlu olmamak için kendi hayatından kaçıyorsun. Ama kaçamayacaksın. Sonunda yakalayacak seni istemediğin bir yerde. Daha da zorlayacak belki hayat. Aslında başına gelenin mucize olduğunu fark edemeyecek kadar körleştirmiş olacaksın kendini. İçine bakmaktan dışarı bakmayı unutmuş olacaksın. Neye sevinmeli neye üzülmelisin hiçbir zaman bilemeyeceksin...ve ben, senin içinde konuşan sevmediğin ikinci, üçünücü yada kaçıncıysa işte, diğer sen olmaya devam edeceğim.
23 Şubat 2008
gitmek mi zor kalmak mı?
...defalarca gittim şimdiye dek yada öyle sandım. hiçbiri bu kadar zor olmamıştı. geri döneceğimi bir şekilde biliyordum, hissediyordum. şimdi hiçbir şey bilmiyorum.
belki de ilk defa gerçekten gidiyorum senden. olması gerektiği gibi olacak herşey. çünkü kalamıyorum. ne kadar denediysem, direndiysem o kadar zorlaştı. korlaşmış bir demiri tutmaya devam etmek için çabalamak gibi. devam ettikçe, daha sıkı tuttukça daha çok canım yandı, yaram derinleşti. bırakıp herşeyi arkama bakmadan kaçmam gerek. acıyı da yanık izlerini de burada bırakabilmek için çok hızlı koşmam gerek.
ama biliyorum ki onları bıraksam da hayaletlerini sürükleyeceğim peşimden. bir katilin vicdan azabı gibi yeni kabuslara terfi edeceğim. bir süre daha düşüneceğim ve soracağım. "şimdi mi daha kötüyüm, eskiden mi daha kötüydüm? kalmak zordu, peki gitmek kolay mı oldu?"
sonra unutacağım. sorular sormayınca olası cevapların önemi de silinip gidecek. hatta bu yazıları tekrar okuyunca ne için yazdığımı bile hatırlamayacağım. sonra yanık izine bakıp hüzünlü de olsa gülümseyeceğim. ama asla bilemeyeceğim.
gitmek mi zor kalmak mı?
24 Mart 2008'de yazmışım yukardakileri. unutacağımı söylemişim ama sanırım yeterince hızlı koşamadım ki hatırlıyorum. o zaman kendime ne soracağımı iyi bilmişim ama:) kalmak zordu, peki gitmek kolay mı oldu? görüyorum ve arttırıyorum. gittiğim yer, vardığım yer, terk ettiğimden daha mı iyi? yanık izleri kapandı mı? zaman her daim ilaç olamıyor demek ki...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)