ne yazacağımı tam bilmiyorum aslında... güpegündüz yazmayalı çok uzun zaman olmuş.
sadece yakında geri gelecekmişim gibi hissediyorum.
fragman gibi oldu...
PEK YAKINDA!!
İnsanlarla konuşup da yorulmak yerine, yazıp da kurtulmak istediklerim
31 Mart 2013 Pazar
27 Kasım 2011 Pazar
Cezamı kestim
Üstünden zaman geçmiş, kötü hatıralar, beni deli eden anılar daha basit görünmeye başlamışken açıp da okuyayım o dönemi dedim. O zaman konuşan kız neler demiş hatırlayayım dedim. Çünkü bayağı unutkanım bu durumlarda. Kafada fazla yer olmadığı için, gereksiz hikayelerimle dolu olduğu için diyeyim daha doğrusu, işime gelmeyen kötü olayları siliyorum zaman zaman. Neyse, hatırlamak lazım dedim, açtım okudum kendi yazdıklarımı. Onları yazarken neler olduğundan çok, neler hissettiğimi hatırladım. Bir nevi hissel hafızam canlandı diyebilirim, görsel ya da sözel değil. Sanki ben artık ben değil de başkasıymışım gibi, onları yazan kıza üzüldüğümü fark ettim. Aynı zamanda da, yuh ya aynen böyleydi, dedim sanki başkası yazmış gibi, komik bir biçimde.
Kendime özlemeyi de yasaklamış oldum böylece. Özlediğim zaman, bu cezaya çarptıracağım kendimi.
İşin aslı benim yine acı çekesim gelmiş sanırım, seçtiğim şarkıya bakılırsa...
Flotsam And Jetsam - Better Off Dead
Kendime özlemeyi de yasaklamış oldum böylece. Özlediğim zaman, bu cezaya çarptıracağım kendimi.
İşin aslı benim yine acı çekesim gelmiş sanırım, seçtiğim şarkıya bakılırsa...
Flotsam And Jetsam - Better Off Dead
24 Temmuz 2011 Pazar
İçses gürültüsü, gözyaşı, bir kadeh viski, sigara ve alakasız şarkılar
Bu yazı biraz günlük tadında olacak, o belli. Umurumda da değil. O kadar kötü hissediyorum ki, o kadar konuşmak istemiyorum ki kimseyle kendimi atabildiğim tek yer burası: Çünkü kusmam lazım. Zehirlendim. Kurtulmam, döküp atmam lazım.
Bu kadar üzüleceğimin farkında değildim, gerçekten. Hele ağlayacağımı hiç sanmıyordum. İnsan kendini bile anlayamıyor, tanıyamıyor demek ki...
Niye akıyor bunlar gözümden, neden titriyor sesim, bu kararı zaten almamış mıydım ben? O kadar da emindim. Ne peki bu şimdi o zaman? Neden hayatta dinlemeyeceğim şarkıları duyunca gözlerimi siler halde buluyorum kendimi.
En garibi, aylardır hiç ağlamamış olmam. En son ne zamandı hatırlamıyorum bile, o kadar eski. Kendimi unutmuşum ben, sorun bu. O kadar "yok" olmuşum, "herkes" olmuşum ki, kendimi anlamamışım.
Olacak olan şu, güneş doğacak, ardından ay gelecek, defalarca tekrarlayacaklar, ve bir gün uyandığımda ilk aklıma geleni değişmiş bulacağım. Geçecek. Başa saracağım. Sıkıldığım bu oyuna en baştan başlayacağım. Ve muhtemelen yine yenilen ben olacağım, ne kadar trajikomik...
Geçecek.
Bu kadar üzüleceğimin farkında değildim, gerçekten. Hele ağlayacağımı hiç sanmıyordum. İnsan kendini bile anlayamıyor, tanıyamıyor demek ki...
Niye akıyor bunlar gözümden, neden titriyor sesim, bu kararı zaten almamış mıydım ben? O kadar da emindim. Ne peki bu şimdi o zaman? Neden hayatta dinlemeyeceğim şarkıları duyunca gözlerimi siler halde buluyorum kendimi.
En garibi, aylardır hiç ağlamamış olmam. En son ne zamandı hatırlamıyorum bile, o kadar eski. Kendimi unutmuşum ben, sorun bu. O kadar "yok" olmuşum, "herkes" olmuşum ki, kendimi anlamamışım.
Olacak olan şu, güneş doğacak, ardından ay gelecek, defalarca tekrarlayacaklar, ve bir gün uyandığımda ilk aklıma geleni değişmiş bulacağım. Geçecek. Başa saracağım. Sıkıldığım bu oyuna en baştan başlayacağım. Ve muhtemelen yine yenilen ben olacağım, ne kadar trajikomik...
Geçecek.
26 Haziran 2011 Pazar
Yazmadan da olur belki
Buraya sadece gereksiz hikayelerimi yazıyorum ya hani, beynimdeki çöplüğün ön yüzü... Bu klip de biraz öyle, yazmadan da ifade edebilirim sanırım bu sefer.
Yeni birşeyler oldu. Ben sanıyorum ki- sandığım kadar zeki değilim belki de- kelimeler en güzel malzeme. Onları evire çevire, özenle seçe seçe en doğruya yakın şekilde kendimi anlatabilirim. Kelimelerle düşünüyorsa bu beyin, kelimelerle anlatacak bu eller, bu dudaklar... Böyle sanıyordum.
Biliyordum, karşıdaki ne kadarını dinlerse, ne kadarını anlamak isterse o kadarını alacak. Nasıl anlamak isterse öyle anlayacak. İstediğin kadar doğru kelimeleri seçtiğini san, bu böyle.
Bilmediğim ve şaşırdığım kısımsa şu; düşünmeden de konuşulabiliyormuş! Düşünmeden yaşayabilen insanlar varmış! Sorarlar adama o zaman, hocam o kelimeler nereden geliyor o zaman? Düşünmüyorsan kelimeler nerenden çıkıyor acaba?
Bir adam düşünün, ama o düşünmüyor :) Karşısındakine iltifat ediyor, yazık karşısındaki de diyor ki bu adam bana karşı iyi bir şeyler hissediyor, benimle ilgili güzel "düşünce"leri var. Halbuki alakası yok, adamın aklına o an gelmiş, söylemiş. Yarın gelip de küfür etmeyeceğinin bir garantisi yok. O gün de o gelivermiş ağzına, ne yapacaksın. Bir gün gelip karakterine ağır laflar edecek, ertesi gün muhteşem biri olduğunu söyleyecek.
Soru şu: sadece ses olsun diye konuşan biri ile iletişim kurulabilir mi?
Kelimeleri kullanmayan birini anlamanın , ona kendini anlatmanın yolu var mı? Diyorum ya, benim en iyi araç gerecim kelimelerim, ama karşındaki kapıya elindeki anahtar uymazsa ne yapacaksın? Baltayla indirecek halin yok:) Ya vazgeçeceksin ya da elinde olmayan başka anahtarları deneyeceksin.
Çok uzattım. Az da olsa görsele kayalım dedim alt tarafı, klibi beğendim paylaşıyorum arkadaş, bundan ibarettir meramım.
Hürmetlerimle,
17 Haziran 2011 Cuma
Elindekiler yetmezse
Ne derler bilirsiniz "elindekiyle mutlu olmayı bilmek gerek". Boş laf. Adama sorarlar, elimde ne olduğunu nereden biliyorsun ki? Ya ellerim bomboşsa? Ellerimdekiler kırdığım oyuncaklarımın parçalarından ibaretse? ya da en kötüsü elimde var olduğunu sandıkların aslında hayalimden ibaretse?
Oturup düşündüm. Cidden elimde neler var. Tamam kabul, hayat en acımasız tokatlarını savurmamış bana. Ama içimden bir parça çalınmış, eksik kalmışım sanki. Neyle doldurmaya çalışsam olmamış. Denemeye devam demişim hep, elimdekilerin değerini bilip kendime acımayı bırakarak. Bir yere varamamışım. Şimdiki gibi... bir yere varamıyorum. Nereye yürüdüğümü de bilmiyorum, yine.
Bunu farkı yönlerden değerlendirebilirsiniz. Asla tatmin olmayan insanlarla bir tutabilirsiniz. Mutlu olmayı bilmeyen, hatta mutsuz olmamaktan mazoşistçe keyif alan insanlardan sayabilirsiniz. Burun kıvırıp aşağılarsınız. Ya da anlarsınız. Hani filmlerde olur ya, her şeyi vardır ana karakterin. İyi bir iş, kariyer, güzel bir eş, tatlı çocuklar, hayat standardını ortalamanın üstünde tutmanı sağlayacak kadar para, ve hatta sağlık... ama karakter mutsuzdur ve neyin peşinde olduğunu bilmeden sürekli bir arayıştadır. Gerçekten neyi ararlar peki? Neyi arıyoruz da bu kadar mutsuzuz. Elimizdekiler yetmiyorsa bunu sistemin bizi kodladığı tüketme çılgınlığına bağlayıp sıyrılmaya ve elimizdekilerin değerini bilmeye mi zorlamalıyız kendimizi? Asıl sorun şu ki, elindekinin değerini bilirken de mutsuzluğun devam edebilir. Buna ne diyeceksin?
Eksik olan parçanın ne olduğundan çok, onu ne zaman kaybettiğini/çaldırdığını düşünmeli insan. O kopuş anını yakalarsan zaten neyin eksik olduğunu anlayacaksın. Ben mi? Ben sanki hep eksikmişim gibi geliyor şu an. Hiç tamam olmamışım gibi, üretim hatası.
Oturup düşündüm. Cidden elimde neler var. Tamam kabul, hayat en acımasız tokatlarını savurmamış bana. Ama içimden bir parça çalınmış, eksik kalmışım sanki. Neyle doldurmaya çalışsam olmamış. Denemeye devam demişim hep, elimdekilerin değerini bilip kendime acımayı bırakarak. Bir yere varamamışım. Şimdiki gibi... bir yere varamıyorum. Nereye yürüdüğümü de bilmiyorum, yine.
Bunu farkı yönlerden değerlendirebilirsiniz. Asla tatmin olmayan insanlarla bir tutabilirsiniz. Mutlu olmayı bilmeyen, hatta mutsuz olmamaktan mazoşistçe keyif alan insanlardan sayabilirsiniz. Burun kıvırıp aşağılarsınız. Ya da anlarsınız. Hani filmlerde olur ya, her şeyi vardır ana karakterin. İyi bir iş, kariyer, güzel bir eş, tatlı çocuklar, hayat standardını ortalamanın üstünde tutmanı sağlayacak kadar para, ve hatta sağlık... ama karakter mutsuzdur ve neyin peşinde olduğunu bilmeden sürekli bir arayıştadır. Gerçekten neyi ararlar peki? Neyi arıyoruz da bu kadar mutsuzuz. Elimizdekiler yetmiyorsa bunu sistemin bizi kodladığı tüketme çılgınlığına bağlayıp sıyrılmaya ve elimizdekilerin değerini bilmeye mi zorlamalıyız kendimizi? Asıl sorun şu ki, elindekinin değerini bilirken de mutsuzluğun devam edebilir. Buna ne diyeceksin?
Eksik olan parçanın ne olduğundan çok, onu ne zaman kaybettiğini/çaldırdığını düşünmeli insan. O kopuş anını yakalarsan zaten neyin eksik olduğunu anlayacaksın. Ben mi? Ben sanki hep eksikmişim gibi geliyor şu an. Hiç tamam olmamışım gibi, üretim hatası.
11 Mayıs 2011 Çarşamba
Boşluktaki toz taneleri ve hayalleri
Boşlukta kalmak en kötüsü galiba... Diğer türlü biliyor insan ne yapacağını ya da en azından ne yapması gerektiğini. Daha doğrusu ne yapmalıyım diye soruyor kendine ve çelişkili de olsa cevaplar uyduruyor. Boşluktayken soru bile sormuyorsun. Ne yapman gerektiği de, ne yapmaman gerektiği de önemsiz çünkü. Hareket etmene gerek yok çünkü her yanın boş. Birbirinden farkı yok ki! Kandırmaya çalışıyorsun gözlerini kapatıp kendini, elinde tuttuğun bir nesne ya da ulaşmaya çalıştığın bir hedef hayali kuruyorsun. Sorular, yorumlar, zaman zaman mutluluk çoğunlukla da yorgunluk kaplıyor içini. İçinden çıkılmaz bir labirentteymiş gibi koklaya koklaya yolunu arıyorsun. Tabii yok koku falan onu da kurguluyorsun. Beyin de öyle bir organ ki, yakar beni bu buz parçası dediğin gibi ellerin alev alıyor. Mutlu eder beni tepemde parlayıp gözlerimi kör eden güneş dediğinde terlemeye bile başlıyorsun. O koca boşlukta, olmayan bir taş arada bir gelip kafana küt diye çarpıyor. Otobüste uyurken gördüğün güzel rüyadan, ani frenle uyanır gibi sarsılarak açıyorsun gözlerini. Aynı boşluk boşalıyor kafandan aşağı. İlk nefesinle toz doluyor ciğerlerine, boğulmaktan suni teneffüs ile kurtulanların ilk nefesi gibi öksürerek acı çekiyorsun. Ama yaşıyorsun işte. Gerçekliği cam gibi kesiyor her noktanı, yaşıyorsun. Kurduğun hayalleri de hatırlamıyorsun, rüyasını unutanlarla aynı şekilde. Yüzünde gülümseme de kalmamış, üzüntü de. Tepkisiz, hissiz, yaşayan ama sadece izleyen, bekleyen, umut etmeyen haline geri dönüyorsun. Ya o rüyada kalacaksın hep, ya o hayalle yaşayacaksın her ne kadar her zaman olumlu olmasa da, ya da gözlerini hiç kapatmayacaksın.
Bazen sadece düşünceden ibaret olduğumuzu, bedenimizin ve çevremizdeki her şeyin de halüsinasyon olduğunu düşünüyorum. Nasıl algılamak istersek öyleymiş gibi. Ne renk görmek istersek görebiliriz, ne tat almak istersek alabilirmişiz gibi. Belki de gerçek olan bu, bilemem. Bu hiçbir şeyi de değiştirmez zaten. Öyle ya da böyle koca bir boşluktayız. Büyüklüğünü idrak edemeyeceğimiz bir evrende, minnacık bir galakside, daha da minnacık bir gezegende, varlığı ile yokluğu tüm bu büyüklüğe kıyasla limit 1/sonsuz önem arz eden yaratıklarız. O kadar küçükken nasıl oluyor da egomuz bu kadar büyüyebiliyor? Boşluktaki toz tanesi, hepsi bu!
Bazen sadece düşünceden ibaret olduğumuzu, bedenimizin ve çevremizdeki her şeyin de halüsinasyon olduğunu düşünüyorum. Nasıl algılamak istersek öyleymiş gibi. Ne renk görmek istersek görebiliriz, ne tat almak istersek alabilirmişiz gibi. Belki de gerçek olan bu, bilemem. Bu hiçbir şeyi de değiştirmez zaten. Öyle ya da böyle koca bir boşluktayız. Büyüklüğünü idrak edemeyeceğimiz bir evrende, minnacık bir galakside, daha da minnacık bir gezegende, varlığı ile yokluğu tüm bu büyüklüğe kıyasla limit 1/sonsuz önem arz eden yaratıklarız. O kadar küçükken nasıl oluyor da egomuz bu kadar büyüyebiliyor? Boşluktaki toz tanesi, hepsi bu!
21 Nisan 2011 Perşembe
Özür dilemek
İlginçtir ki, bazısı özür dilemeyi geri adım gibi görür. Yaptıklarının yanlış olduğunu bilse bile özür dilemek yerine, hiçbir şey olmamış gibi davranıp devam etmek ister. "Kusura bakma" der ama özür dilemez. Özür dilerse incileri dökülür, o konudaki haksızlığını -bilse de- kabul etmek zor gelir. Sanar ki özür dilediğinde ilişkide ki ipleri kaybedecek. Çünkü yine sanar ki ilişkide ipler var, güç savaşı var. Kaybetmeyi yediremez ve özür dilemez.
Yine ilginçtir ki, bazıları da sakız gibi ağzından düşürmez bu sözü. Herşey için özür diler, diler de değiştirmez yaptıklarını. Çünkü aslında yanlış yaptığını düşünmez, konu uzamasın diye özür dileyimeyi makas niyetine kullanır. Öyle ya, özür dilemiştir işte daha ne yapsın ki. Uzatamazsın karşısında konuyu. Bilirsin içeriği boş olan bu özrü, hissedersin. Uzatırsan haklıyken haksız duruma düşersin.
Hangisi daha kötü bilemedim. Özür dileyecek duruma düşer insan zaman zaman, bundan kaçış yok. Ama özür dilenen ya da dilenmesi gereken tarafken belki de doğru düşünemiyor insan. Özür dilemeyenlerden biri varsa karşında, affedemezsin. Özür bile dilememiş ki! Nasıl affedesin? Yaptığının yanlış olduğunu düşünmüyorsa devamı da geleceğini bilirsin, özür dilesin istersin, yapmaz. Sen de affetmezsin. Çekirdek kabuğu doldurmayan bir konuda bile olsa, bu davranışını genellersin. Kişiliğinden bir ipucu olarak alır notu verirsin. Sürekli özür dileyip de aynı şekilde davranmaya devam eden biri varsa birkaç kere kendini kandırırsın. Özür diledi, ne yaptığını fark etti, düzelecek dersin. Düzelmez. Sonra özür dilese de önemi kalmaz. İçi boş kelimeler duyarsın sadece. Ya yol verirsin ya da çeker gidersin. Her durumda çözüm bulamamış olursun yani.
Tekrar ediyorum:) Hangisi daha kötü bilemedim.
Yine ilginçtir ki, bazıları da sakız gibi ağzından düşürmez bu sözü. Herşey için özür diler, diler de değiştirmez yaptıklarını. Çünkü aslında yanlış yaptığını düşünmez, konu uzamasın diye özür dileyimeyi makas niyetine kullanır. Öyle ya, özür dilemiştir işte daha ne yapsın ki. Uzatamazsın karşısında konuyu. Bilirsin içeriği boş olan bu özrü, hissedersin. Uzatırsan haklıyken haksız duruma düşersin.
Hangisi daha kötü bilemedim. Özür dileyecek duruma düşer insan zaman zaman, bundan kaçış yok. Ama özür dilenen ya da dilenmesi gereken tarafken belki de doğru düşünemiyor insan. Özür dilemeyenlerden biri varsa karşında, affedemezsin. Özür bile dilememiş ki! Nasıl affedesin? Yaptığının yanlış olduğunu düşünmüyorsa devamı da geleceğini bilirsin, özür dilesin istersin, yapmaz. Sen de affetmezsin. Çekirdek kabuğu doldurmayan bir konuda bile olsa, bu davranışını genellersin. Kişiliğinden bir ipucu olarak alır notu verirsin. Sürekli özür dileyip de aynı şekilde davranmaya devam eden biri varsa birkaç kere kendini kandırırsın. Özür diledi, ne yaptığını fark etti, düzelecek dersin. Düzelmez. Sonra özür dilese de önemi kalmaz. İçi boş kelimeler duyarsın sadece. Ya yol verirsin ya da çeker gidersin. Her durumda çözüm bulamamış olursun yani.
Tekrar ediyorum:) Hangisi daha kötü bilemedim.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)