21 Nisan 2011 Perşembe

Özür dilemek

İlginçtir ki, bazısı özür dilemeyi geri adım gibi görür. Yaptıklarının yanlış olduğunu bilse bile özür dilemek yerine, hiçbir şey olmamış gibi davranıp devam etmek ister. "Kusura bakma" der ama özür dilemez. Özür dilerse incileri dökülür, o konudaki haksızlığını -bilse de- kabul etmek zor gelir. Sanar ki özür dilediğinde ilişkide ki ipleri kaybedecek. Çünkü yine sanar ki ilişkide ipler var, güç savaşı var. Kaybetmeyi yediremez ve özür dilemez.
Yine ilginçtir ki, bazıları da sakız gibi ağzından düşürmez bu sözü. Herşey için özür diler, diler de değiştirmez yaptıklarını. Çünkü aslında yanlış yaptığını düşünmez, konu uzamasın diye özür dileyimeyi makas niyetine kullanır. Öyle ya, özür dilemiştir işte daha ne yapsın ki. Uzatamazsın karşısında konuyu. Bilirsin içeriği boş olan bu özrü, hissedersin. Uzatırsan haklıyken haksız duruma düşersin.
Hangisi daha kötü bilemedim. Özür dileyecek duruma düşer insan zaman zaman, bundan kaçış yok. Ama özür dilenen ya da dilenmesi gereken tarafken belki de doğru düşünemiyor insan. Özür dilemeyenlerden biri varsa karşında, affedemezsin. Özür bile dilememiş ki! Nasıl affedesin? Yaptığının yanlış olduğunu düşünmüyorsa devamı da geleceğini bilirsin, özür dilesin istersin, yapmaz. Sen de affetmezsin. Çekirdek kabuğu doldurmayan bir konuda bile olsa, bu davranışını genellersin. Kişiliğinden bir ipucu olarak alır notu verirsin. Sürekli özür dileyip de aynı şekilde davranmaya devam eden biri varsa birkaç kere kendini kandırırsın. Özür diledi, ne yaptığını fark etti, düzelecek dersin. Düzelmez. Sonra özür dilese de önemi kalmaz. İçi boş kelimeler duyarsın sadece. Ya yol verirsin ya da çeker gidersin. Her durumda çözüm bulamamış olursun yani.
Tekrar ediyorum:) Hangisi daha kötü bilemedim.

7 Şubat 2011 Pazartesi

Keşke bağımlısı şans inançsızı

Ne zaman gardını düşürsen okkalı bir yumruk yemişsen, sürekli güvensiz ve maskeli geziyorsun diye seni suçlayamazlar. Takılıp düştüğün çelmelerin sahiplerini hala sevdiğin içindir belki bu gardın, çelmelere değil, onları sevmeyedir ördüğün tüm duvarlar. İçinden bir ses sürekli seni durduruyorsa, ya haklıdır, ya da seni korkak biri yapmıştır. Yenilerine hazır mısın? Şansa inanır mısın? Denemeden bilemezsin lafına mı güveneceksin?
Doğru ile yanlışı tartışıp durdun içinde bunca zaman. Bazen sesin de yükseldi seni dinlemeyenlere bile, bir cevap umdun senin ne dediğini merak etmeyenlerden. Ya sen ne diyorsun? Doğru olan hangisi?
Komik gerçek şu ki, doğru ya da yanlış, öyle ya da böyle pişmanlığı huy edinmişsen, keşke bağımlısı olmuşsan, vereceğin hiçbir karar seni daha iyiye götürmeyecek.

15 Ocak 2011 Cumartesi

Hayat

Küçükken annem derdi hep, bir bakmışsın büyümüşsün, farkında bile olmazsın. Hayat su gibi akar gider de anlamazsın. Doğru, doğru olduğunu daha önce anlamıştım tabii, ama şu ana kadar sanırım canımı yakmamıştı bu gerçek. Aslında önemli olan, hayatın hızla akıp gitmesi değilmiş. Geriye dönüp baktığında, geçen zamana neleri kimleri sığdırmışsın gördüğünde, yüzün gülümsüyor mu? İçinden vay be ne güzel geçmiş zaman diyor musun? Bunların cevaplarıymış işte önemli olan.

Yine kafamdakileri buraya kusacağım, isteyen gerisini okumasın :) Ana fikri yukarıda verdim.
Kendi hayatıma bakıyorum, olabilecek en geniş aralıkta bakmaya çalışıyorum ki daha dolu gözüksün, ve koca bir boşlukta yüzen üç beş göktaşı var gibi geliyor. Dolduracağım koca bir hayatı boş bırakmışım gibi hissediyorum. Kendi hayatını oturup tv'de film izler gibi izlemekmiş yaptığım. Hatta başka hayatların, başka filmlerin yardımcı oyuncusuymuşum. Kendi filmimde başrolü bile kapamamışım gibi. Bunu da daha önce fark etmiştim, değişecek dedim kendi kendime. Ciddi değişimlerdi... zor ve ağır bir dönemle bu durumu değiştirebileceğimi sandım. Değiştim orası doru ama, hala kendi hayatımın başrolünü kapamadım sanırım. Aldığım hatta alamadığım kararlar, korkularım, tereddütlerim, güvensizliğim ve diğer tüm negatif  hislerimi başkalarıyla bağlantılı görüyordum. Sanki onlar değişirse, ya da onlar yok olursa hayatım düzene girecekti. Herşey aslında olması gerektiği gibi olacaktı. Huzurlu... Evet, tekrar tekrar değiştim. Ama asıl değişmesi, gelişmesi gereken kısım boş kalmış. Atlamışım. Yaşamam gerekirken izlemişim, öğrenmeye çalışmışım. Halbuki hayat, herkese farklı senaryolar sunan bir yun. Öğrenme şansın yok. Yaşamak zorundasın. Doğru, yanlış, iyi, kötü hepsi, hepsi su gibi geçen zamanını dolduracaklar. Kötüden, yanlıştan o kadar korkmuşum ki, aman incinirim, aman kırılırım diye diye yan rolde kalmışım... hep! Ve şimdi geriye baktığımda, bomboş geçmiş bir hayat görüyorum. Bir bebeğin yürümeye başlamadan önce emeklemesi, ilk adımlarını atarken yere düşüp kafasını, kolunu çarpıp ağlaması gerek. Bunları yapmadan yürümeye çalışırsa daha çok canı yanar, daha büyük hasar görür. Belki de ben bu yüzden kafa üstü çakıldım ve buraya bunları yazıyorum. Beynim sulandığı için...

5 Ocak 2011 Çarşamba

Alışveriş yanılgısı

Klasiktir, hep duyarız ya hatunlardan çoğunlukla "yaaa çoook sıkıldım, alışveriş yapmam lazııııım" ya da "alışverişte kendimi kaybediyorum, ne bulsam alabilirim valla" ya da "param olsa sürekli alışveriş yapabilirim, o kadar çok seviyorum"... bu cümlelere nedense inanamıyorum. Alışveriş yapmak lazım diyip de çarşıya çıkıp iki mağaza sonra amaaaaaan beaaaa diyip kaçanlardanım. Bir insan, kalabalık, gürültülü mekanlarda, herkesin birbirinden eşya çekiştirdiği bir eylemden nasıl zevk alır anlayamıyorum. Anlamıyorum değil anlayamıyorum! Resmen eziyet. Hele o beğendiğin iki, üç parça eşyayı denemek için sıra beklemek, dene çıkar yorul terle vs kısmı... Ayakkabı desen o da ayrı dert, illa ki tepende bir adam bekler, sen de gerilirsin. Belki çorabım delik ulan iki dakika yalnız bırak değil mi ama? Bir de hiçbirini beğenmeyip o mağazadan çıkma kısmı var. Suçlu muamelesi, suratta bir ekşime halleri. Mecbursun sanki, vaktini yedin beyefendinin. Sırf bu yüzden netten alışverişi destekliyorum. Onun dezavantajı da aldığın ürünün en az 1 hafta sonra eline geçmesi, o da şanslıysan. Ürün gelene kadar benim heyecan, heves geçmiş gitmiş oluyor. Alır almaz giymek, dinlemek vs ne yapılıyorsa yapmak istiyorum. Zaten kırk yılda bir alışveriş için gaz geliyor, kaçınca da anlamı yok. Sırf bu yüzden zengin olmak isterdim. Bir iki tane alışveriş danışmanın olacak, alacak çeşit çeşit, getirecek sana. Beğendiklerin kalacak gerisini yollayacaksın geri. Saatlerce gez toz yorul kısmından kurtulacaksın. Bir de aynı ürün için elli tane yer gezip fiyat araştırması yapabilen kısım var, imreniyorum enerjilerine. Zamanlarıı da bol demek ki arkadaş, ben o kadar gezeceğime ilkinden alır çıkarım. Zaten ne zaman, ya belki şurada daha ucuzdur diyerek ilk beğendiğim yerden almasam, sağolsun Murphy baba, ne ucuzunu bulurum ne de daha sonra o ilk beğendiğim yerde. Mutlaka bitmiştir, numarası/bedeni ya da rengi kalmamıştır.
Yanlış anlaşılma olmasın, bu alışveriş işini becerebilen, hatta üstüne bir de zevk alan hatunlara çok feci özeniyorum. Enerjilerine, kafalarını bununla dağıtabiliyor olmalarına imreniyorum. Bana daha fazla stresten başka birşey katmayan şu alışveriş konusunda daha ne diyebilirim ki. Senelerdir düz siyah bir hırka alacağım, hala beğenip de alamadım. Sürekli bir kulp, yok çok pahalı, yok beli çok kısa, yok çok uzun, yok bol kesim... al ulan al da kurtul değil mi? Yok olmaz, zaten kırk yılda bir alıyorum, içime sinecek. Hırkanın nesi sinecekse içime... İsyanım alışverişi hem beceremiyor oluşuma hem de kolay birşey beğenememedir.
Başlıktaki yanılgı da neyin nesi o zaman derseniz, hala anlamadınız mı derim. Yazıyı baştan okuyun :)

29 Aralık 2010 Çarşamba

Mery Mery Christmas

Sokaklar rengarenk, süslü püslü. Pek bir heyecanlı herkes. (Niyeyse) Yine de güzel gözüküyor diye düşünüp yürümeye devam ediyorum. Birileri hediye seçiyor, hediyeler için özel kaplama kağıtları, not kağıtları da almışlar. Geçmişe gidiyor aklım. İlkokulda zorla hediye alırdı herkes. Sonra çekiliş yapar birbirimize verirdik. Doğru dürüst muhabbetin olmayan birine hediye verirsin, alakasız biri de sana verir. Mutlu olmanı bekliyorlar bir de böyle bir durumda, cidden ilginç bir kafa. Yine de çocukluk işte, evi süslemek isterdim hep. Bizimkiler de yardım ederdi. Ağaç falan olmazdı ama süsleme yapardık babamın çiçeklerine. Zaten botanik bahçesi gibiydi bir köşesi evin. Daha güzel olurdu. Hep sanardım ki yeni yıl herşey yepyeni, bambaşka olacak. Heyecanlanırdım neden olduğunu bilmeden. İki gün geçtikten sonra da tüm heyecanı uçup giderdi. Herşeyde olduğu gibi. Şimdi bakıyorum, kaç zamandır insanlar bir plan peşinde. Nereye gitsek, kimlerle ne yapsak, ne giysek, ne alsak vs. Sanki yılbaşı haricinde eve kapanıyoruz, o gün illa plan olmalı, illa eğlenilmeli. Bence çok dramatik birşey yılbaşı. Aralık'ın son haftası hep aynı mod çöküyor benim üzerime. Geçen yılı değerlendiriyorum ister istemez. Olan biten onca şey sıralanıyor aklımda. Kızgınlıklar, üzüntüler, pişmanlıklar ilk sıraları kaplıyor her seferinde. İyi olan, güzel olan herşey, aynı yılbaşı gibi heyecanını çabuk kaybediyor sanırım. O yüzden ilk onlar hatırlanmıyor, yenileri bekleniyor. Bu yıldan neler bekliyoruz muhabbetine dönüşüyor. O değerlendirme kısmı bana hep yaşlandığımı, bazı şeyleri artık kaçırdığımı hatırlatıyor. Oturup da yılbaşında çok büyük bir sevinçle göbek atamıyorum o yüzden. E ben daha yeni alışmıştım derken yenisi geliyor yılın. Ama daha yapacaklarım vardı, ne ara bittin diye ufak çaplı bir serzeniş kaplıyor. Neyse, iki gün sonra bu da geçiyor. Madem bu kadar meraklıyız sokak süslemeye, eğlencelden eğlenceye koşmaya, birbirimize hediye vermeye, yılda 4 kere falan yapalım. Mevsim mevsim kutlayalım zamanı. Sokaklar da hep güzel olsun.
Bir de bu yılbaşı, sevgililer günü ve hatta doğum günü vs yalnız insanı daha da yalnızlaştırmıyor mu? Çevresi kalablık olan, mutlu olan zaten diğer günlerde de keyifli. Yalnız insana niye yapıyorsunuz bu işkenceyi. Bugün hediyelik eşya standında baya bir dolandım. Alsam alsam ne alsam, kime ne alsam... gittim kendime hediye aldım. Bu yılbaşı alacağım tek hediye olacağından eminim. Çok mu önemli? Değil ama önemliymiş gibi göze sokulduğu için oturup da bundan bahsedebiliyor işte insan.
Laf lafı açtı, çok konuştum. Son söz ilk söz olsun, iyi yıllar!

19 Aralık 2010 Pazar

Yol serisi - 4


uyandım.. yine!
yol.. bitmeyen bu yolun yine tam ortasındayım. bitmeyen, içinden çıkılmayan, duvarlarla yada tel örgülerle sınırlandırılmamış olmasına karşın mıknatıs gibi beni kendine çeken yolun tam ortasında...
dinlenmek değildi durmamın sebebi, yolu bitirmekti. yolun sonu yoktu çünkü. ama bir şekilde farklı olduğunu hissediyorum her an tekrar tekrar. bitmeyecek de olsa devam edeceğimi, ama sadece bir hayalet olarak...
bu görünmezlik beni daha büyük bir tehlikeye mi atacak, yoksa tersine koruyacak mı emin değilim. bilsem de hayalet olmaktan vazgeçmem mümkün değil artık. zarlar atıldı, oyun başladı.
nasıl olur da aynı yer bu kadar farklı şeyler hissettirebilir ki insana... hem karanlık hem de aydınlığı aynı anda yaşamanın karmaşası başını döndürüp mideni bulandırır. kararsızlıklarının sonunda en yanlış kararı vermişsin gibi gelir hep. belki de en yanlışını vermişsindir gerçekten. geri dönmek istersin. taa en başa, yeni bir şans için. diğer seçeneklerin sonucunu bilmek istersin ama kimsenin olmadığı gibi senin de böyle bir lüksün yoktur. bilgisayar oyunu değil ki bu! hep aynı zarı atamıyor insan. geri dönsen bile aynı hatayı farklı formatlarda yaparsın muhtemelen. kadercilik değil bu, belki karamsarlık, yada içini rahatlatma yöntemi. geri dönsem de birşey değişmezdi diyerek su serpmek bir yerlere.
8 Eylül 2008

10 Aralık 2010 Cuma

9 Crimes

Bütün gün dinlenebilecek şarkılar listesi yapmaya karar verdim. Liste sadece bunalım şarkılardan oluşmayacak tabii ama ilk şarkı, şu an dinlemekte olduğum ve bugün için seçtiğim 9 crimes. Damien Rice versiyonu değil yalnız, True Blood versiyonu. Aslında dizinin sonunda çok çok daha başarılı ama netten ancak bunu bulabildik, idare ediyoruz. Bari yazmışken sözlerini de kopyalayayım diye düşündüm, sonra da herşeyi benden beklemeyin, araştırın, öğrenin merak ediyorsanız diye düşündüm. Hadi bakalım...

(Şarkıyla ilgili gereksiz bir hikayem var bu arada, ama vaktim yok. Bilare ek yaparım.)