Depresifliğin çeşitli boyutları var. Uzun süre içinde bulununca, çıktıktan sonra unutmadığın kısa kısa hatırlatmalarla dönebiliyor sana, bu bir boyut mesela. Eğer ki o sıra, iyi modundaysan görmezden gelebiliyorsun. Görmezden gelme yollarını çoktan öğrenmiş oluyorsun çünkü. Kötü olmana ramak kalmışsa, tekrar hoş geldin diyerek kucak açıyorsun. Elde değil, eski dost, merhaba demeden görmezden gelinmiyor o zamanlarda. Ne iyi ne kötü, ortalamada seyrediyorsan, o noktada cidden seçimlerinde bitiyor iş.
İşin en kötüsü, ilk defa depresyona girmek değil, üzgünüm bunu söylemek zorundayım. Kötüye meyletmiş beklerken, tekrar depresyona girmek en kötüsü. Hiç depresyondan çıkmamışsın gibi geliyor o zaman. Tüm hayatın bir şaka, bir fiyasko gibi gözüküyor. Hiçbir şeyi başaramış, hiç aslında gerçekten mutlu olmamışsın, sürekli bir hayatta kalma savaşı vermiş ve müthiş yorulmuş hissediyorsun. Doktorlar ve psikologlar genelde intihar eğilimin var mı merak eder ve bunu incelerler. Onlarda daha güvenilir bir data vardır ama benim tahminim, ikincil ya da tekrar eden depresyonlarda bu eğilim daha dik olabilir. Kayıp düşmen daha kolaylaşır, çünkü konu başlıkların birikmiş olur. Çözdüm dediğin ne varsa, çözmemişsin gibi geldiği için, yükün katlanır.
Ben bazen cidden şunları kendime sorup cevap bulmaya çalışıyorum: neden bitirmiyorsun ki? ne olacağını sanıyorsun? ne bekliyorsun? ya da neden korkuyorsun?
Genelde cevap vermiyorum. İlginçtir, insan genelde sorduğu bu soruların cevabını bilir içten içe, sesli söylemese de. Şimdiye kadar şu cevapları veriyordum: şu an bu modda olduğun için böyle düşünüyorsun, abartıyorsun. Herşey o kadar da kötü değil, kötüye gitmiyor. Dolu tarafa bakmayı genelde bilmiyorsun, bu modda olmayı mazoşistçe seviyorsun, dramatikleşme!
Son zamanlarda, tam da depresyondayım diyemeyeceğim zamanlarda da, bu soruları sorarken buluyorum kendimi. Ayırt edebiliyorum depresyonda olma ve olmama durumunu, hatrı sayılır bir süre bunun tedavisini görmüş biri olarak, o kadarını da yapabiliyorumdur diye düşünüyorum. Tam teşhislik bir depresyon değil ama kronik bir mutsuzluk hali içindeyim. Beni gerçek anlamda heyecanlandırıp mutlu edebilecek hiçbir şey kalmamış gibi, kalmamış değil de son kullanım süresi geçmiş gibi. Eskiden olsa ederdi ama şu an hem olamazlar, olsalar da eskiden yaratacağı olumlu etkiyi artık yaratamayacak gibi geliyor. Çünkü vakit geçti, yıllar geçti, geç kaldım. Şu an en fazla "şu olsa ne güzel olur ya" diyorum, olmazsa üzülmek değil ama özet bir hayal kırıklığı yaşıyorum. Çünkü olsa ne güzel olur derken bile olmayacağından bir oranda emin oluyorum. Olsa da şaşırsam, bu sefer ben yanıldım, negatif olmama gerek yokmuş diyeyim mesela. Hep karşıma çıkan "çok pozitif" argüman da şu: sen şimdi en baştan negatifsin ya, ondan olmuyooo. Yemin ederim içimden "la bi sktr git" diyesim geliyor. Evrene yollayacakmışız da... Halüsinasyonla ayakta kalma çalışmaları!
Bir de burçlarmış, yok efendim Mars yaklaşmış diye açıklayanlar falan çıkıyor. Onlara küfretmiyorum, çünkü çok zekice: Tüm Yengeçler şöyle, Aslanlar böyle diyen adama ne diyeyim ben? Benim negatif başlamamla alakalı değil. Doğduğum gibi negatif gelmedim ya şu gezegene, negatif başlamam sebep zirilyon olay var elimde, çevremde. Ve hayır, çevremde şahane şeyler öyle çok da değil, dünya mucizelerle dolu falan değil. Buna inanmak isteyenlere saygım var, bu da bir hayatta kalma için yöntem, buyur inan, kolay gelsin.
Buradan "hepiniz girin lan depresyona, dünya berbat, insanlar da en berbatları" diye yayın yapmıyorum. Herkesin hayatında iniş ve çıkışlar olduğunu hepimiz biliyoruz. Sadece bazıları bu kadar aşağı inmiyor, aşağıda ne var fikirleri olmadan da mutluluk dersi vermeye kalkıştıklarında komik duruma düşüyorlar bence. Benden daha aşağılara düşen ve çıkmayı başaran da var elbet, imrenerek şapka çıkarıyorum. Ama sorun şu ki, hepimiz o kahramanlar kadar donanımlı, güçlü değiliz. Öyle spor salonuna gidip de kas yaparak güçlenmek gibi değil ki, çalışsan da olmuyor bazen. Pozitif olsan da olmuyor, inat edeceğim diye kendine söz versen de olmuyor. Beyin dediğin organ o kadar garip ki, hormonlu ilacı veriyorsun, çat diye derdin tasan bitiyor. Mutluluğa benzer bir seviyeye geçiyor. Hormonu kesebilirsen, o mutlu insanların hepsi de aynı depresifliğe bürünür. İşin kimyası bu kadarcık aslında. Eğer empatisi yüksek ve mutsuzluğa da biraz bu sebeple yatkınsan, amigdalana küfret dostum. Mutsuz psikopat olur mu? Olmaz. İşte bunlar hep amigdala. Bendekinde sorun var, net. Lobektomi gibi bunun da bir kısmını çıkarabilsem, kesin çözüm bence.
Neyse geyiğe bağladığıma göre yazmayı bırakabilirim. Yazmanın güzel etkisi de bu. Ne kadar depresif başlarsam başlayayım, bir yerde geyiğe bağlıyorum, değişik bir ilaç.
Depresyonla boğuşan herkese selamlar, kolay gelsin.
İnsanlarla konuşup da yorulmak yerine, yazıp da kurtulmak istediklerim
12 Şubat 2016 Cuma
19 Ekim 2015 Pazartesi
Yaşlandım mı yoksa büyüdüm mü? Fark etmez, güzel oldu
Hahaha çok heyecanlıyım şu an. Hem bir yazıma ilk defa hahah yazarak başladım, hem de temizinden 4 seneden fazla vakit geçmiş. Geri geleceğim demişim, bariz fake atmışım, pardon.
Hadi şimdi her zamanki gibi dökülelim bakalım.
Aradan geçen bunca zaman içinde yaşlandım evet, büyüdüm mü, ona da evet. Sanırım ilk defa memnunum artık kendimden. En iyi versiyonumla buradayım. Ne kadar karanlık yollardan yürüdüysem de aydınlığa çıkmak için, yolu uzattıysam da, neticede şu an iyiyim. Kısa bir göz attım son bir kaç post'uma, güldüm. Üzülme falan yok bu sefer, güldüm. Çünkü ne kadar da ipe sapa gelmez, tam kelimesi şu: tırt şeylere kişilere üzülmüşüm ben dedim. Böyle böyle büyüyor demek ki insan. Önce dingiller, sonra dangozlar, sonra benciller, en son salaklarla uğraşıp nihayetinde yokum ben arkadaş alın topunuzu başka yere gidin oynayın demeyi başarmış olmak güzel.
Eski kendine öneriler geyiğine girmeyeceğim ama, ilk aklıma gelen 5 para etmeyene 10 paraymış gibi bakma, mal mısın? demek olur herhalde. İnsan herhalde daha gençken, kendine özgüven sorunu yaşıyorsa, ki benim durum buymuş şimdi idrak ediyorum, başka insanları gözünde büyütüyor. Kendine hak ettiğin değeri verdiğin an tüm bilmece çözülmeye başlıyor. Çevren ne kadar süzgeçten geçmiş olursa olsun, steril sanarsan san, bozuk birileri muhakkak karşına çıkıyor, net. Erken teşhis hayat kurtarır, doğru laf ne diyeyim. Ben çok erken yapamadım diye düşünüyordum, sonra bir daha çevreme baktım hala çırpınanları görünce, yok yok ucuz yırttım dedim. Hayatındaki insanlar için de dönem dönem bahar temizliği yapman lazımmış, arada birilerini göndereceksin ki, yerine daha iyisinin gelme olasılığı artsın. Sen tut bütün manyak, sorunlu arkadaşlarını yakınında, sonra neden benim hayatım böyle, neden mutsuzum... neden acaba?!!
Hayatımdan çıkarttığım, kendi bir şekilde çıkan tüm gereksizlere teşekkürü borç bilirim. Lütfen bir daha gelmeyin :)
Hadi şimdi her zamanki gibi dökülelim bakalım.
Aradan geçen bunca zaman içinde yaşlandım evet, büyüdüm mü, ona da evet. Sanırım ilk defa memnunum artık kendimden. En iyi versiyonumla buradayım. Ne kadar karanlık yollardan yürüdüysem de aydınlığa çıkmak için, yolu uzattıysam da, neticede şu an iyiyim. Kısa bir göz attım son bir kaç post'uma, güldüm. Üzülme falan yok bu sefer, güldüm. Çünkü ne kadar da ipe sapa gelmez, tam kelimesi şu: tırt şeylere kişilere üzülmüşüm ben dedim. Böyle böyle büyüyor demek ki insan. Önce dingiller, sonra dangozlar, sonra benciller, en son salaklarla uğraşıp nihayetinde yokum ben arkadaş alın topunuzu başka yere gidin oynayın demeyi başarmış olmak güzel.
Eski kendine öneriler geyiğine girmeyeceğim ama, ilk aklıma gelen 5 para etmeyene 10 paraymış gibi bakma, mal mısın? demek olur herhalde. İnsan herhalde daha gençken, kendine özgüven sorunu yaşıyorsa, ki benim durum buymuş şimdi idrak ediyorum, başka insanları gözünde büyütüyor. Kendine hak ettiğin değeri verdiğin an tüm bilmece çözülmeye başlıyor. Çevren ne kadar süzgeçten geçmiş olursa olsun, steril sanarsan san, bozuk birileri muhakkak karşına çıkıyor, net. Erken teşhis hayat kurtarır, doğru laf ne diyeyim. Ben çok erken yapamadım diye düşünüyordum, sonra bir daha çevreme baktım hala çırpınanları görünce, yok yok ucuz yırttım dedim. Hayatındaki insanlar için de dönem dönem bahar temizliği yapman lazımmış, arada birilerini göndereceksin ki, yerine daha iyisinin gelme olasılığı artsın. Sen tut bütün manyak, sorunlu arkadaşlarını yakınında, sonra neden benim hayatım böyle, neden mutsuzum... neden acaba?!!
Hayatımdan çıkarttığım, kendi bir şekilde çıkan tüm gereksizlere teşekkürü borç bilirim. Lütfen bir daha gelmeyin :)
31 Mart 2013 Pazar
Geri dönüş
ne yazacağımı tam bilmiyorum aslında... güpegündüz yazmayalı çok uzun zaman olmuş.
sadece yakında geri gelecekmişim gibi hissediyorum.
fragman gibi oldu...
PEK YAKINDA!!
sadece yakında geri gelecekmişim gibi hissediyorum.
fragman gibi oldu...
PEK YAKINDA!!
27 Kasım 2011 Pazar
Cezamı kestim
Üstünden zaman geçmiş, kötü hatıralar, beni deli eden anılar daha basit görünmeye başlamışken açıp da okuyayım o dönemi dedim. O zaman konuşan kız neler demiş hatırlayayım dedim. Çünkü bayağı unutkanım bu durumlarda. Kafada fazla yer olmadığı için, gereksiz hikayelerimle dolu olduğu için diyeyim daha doğrusu, işime gelmeyen kötü olayları siliyorum zaman zaman. Neyse, hatırlamak lazım dedim, açtım okudum kendi yazdıklarımı. Onları yazarken neler olduğundan çok, neler hissettiğimi hatırladım. Bir nevi hissel hafızam canlandı diyebilirim, görsel ya da sözel değil. Sanki ben artık ben değil de başkasıymışım gibi, onları yazan kıza üzüldüğümü fark ettim. Aynı zamanda da, yuh ya aynen böyleydi, dedim sanki başkası yazmış gibi, komik bir biçimde.
Kendime özlemeyi de yasaklamış oldum böylece. Özlediğim zaman, bu cezaya çarptıracağım kendimi.
İşin aslı benim yine acı çekesim gelmiş sanırım, seçtiğim şarkıya bakılırsa...
Flotsam And Jetsam - Better Off Dead
Kendime özlemeyi de yasaklamış oldum böylece. Özlediğim zaman, bu cezaya çarptıracağım kendimi.
İşin aslı benim yine acı çekesim gelmiş sanırım, seçtiğim şarkıya bakılırsa...
Flotsam And Jetsam - Better Off Dead
24 Temmuz 2011 Pazar
İçses gürültüsü, gözyaşı, bir kadeh viski, sigara ve alakasız şarkılar
Bu yazı biraz günlük tadında olacak, o belli. Umurumda da değil. O kadar kötü hissediyorum ki, o kadar konuşmak istemiyorum ki kimseyle kendimi atabildiğim tek yer burası: Çünkü kusmam lazım. Zehirlendim. Kurtulmam, döküp atmam lazım.
Bu kadar üzüleceğimin farkında değildim, gerçekten. Hele ağlayacağımı hiç sanmıyordum. İnsan kendini bile anlayamıyor, tanıyamıyor demek ki...
Niye akıyor bunlar gözümden, neden titriyor sesim, bu kararı zaten almamış mıydım ben? O kadar da emindim. Ne peki bu şimdi o zaman? Neden hayatta dinlemeyeceğim şarkıları duyunca gözlerimi siler halde buluyorum kendimi.
En garibi, aylardır hiç ağlamamış olmam. En son ne zamandı hatırlamıyorum bile, o kadar eski. Kendimi unutmuşum ben, sorun bu. O kadar "yok" olmuşum, "herkes" olmuşum ki, kendimi anlamamışım.
Olacak olan şu, güneş doğacak, ardından ay gelecek, defalarca tekrarlayacaklar, ve bir gün uyandığımda ilk aklıma geleni değişmiş bulacağım. Geçecek. Başa saracağım. Sıkıldığım bu oyuna en baştan başlayacağım. Ve muhtemelen yine yenilen ben olacağım, ne kadar trajikomik...
Geçecek.
Bu kadar üzüleceğimin farkında değildim, gerçekten. Hele ağlayacağımı hiç sanmıyordum. İnsan kendini bile anlayamıyor, tanıyamıyor demek ki...
Niye akıyor bunlar gözümden, neden titriyor sesim, bu kararı zaten almamış mıydım ben? O kadar da emindim. Ne peki bu şimdi o zaman? Neden hayatta dinlemeyeceğim şarkıları duyunca gözlerimi siler halde buluyorum kendimi.
En garibi, aylardır hiç ağlamamış olmam. En son ne zamandı hatırlamıyorum bile, o kadar eski. Kendimi unutmuşum ben, sorun bu. O kadar "yok" olmuşum, "herkes" olmuşum ki, kendimi anlamamışım.
Olacak olan şu, güneş doğacak, ardından ay gelecek, defalarca tekrarlayacaklar, ve bir gün uyandığımda ilk aklıma geleni değişmiş bulacağım. Geçecek. Başa saracağım. Sıkıldığım bu oyuna en baştan başlayacağım. Ve muhtemelen yine yenilen ben olacağım, ne kadar trajikomik...
Geçecek.
26 Haziran 2011 Pazar
Yazmadan da olur belki
Buraya sadece gereksiz hikayelerimi yazıyorum ya hani, beynimdeki çöplüğün ön yüzü... Bu klip de biraz öyle, yazmadan da ifade edebilirim sanırım bu sefer.
Yeni birşeyler oldu. Ben sanıyorum ki- sandığım kadar zeki değilim belki de- kelimeler en güzel malzeme. Onları evire çevire, özenle seçe seçe en doğruya yakın şekilde kendimi anlatabilirim. Kelimelerle düşünüyorsa bu beyin, kelimelerle anlatacak bu eller, bu dudaklar... Böyle sanıyordum.
Biliyordum, karşıdaki ne kadarını dinlerse, ne kadarını anlamak isterse o kadarını alacak. Nasıl anlamak isterse öyle anlayacak. İstediğin kadar doğru kelimeleri seçtiğini san, bu böyle.
Bilmediğim ve şaşırdığım kısımsa şu; düşünmeden de konuşulabiliyormuş! Düşünmeden yaşayabilen insanlar varmış! Sorarlar adama o zaman, hocam o kelimeler nereden geliyor o zaman? Düşünmüyorsan kelimeler nerenden çıkıyor acaba?
Bir adam düşünün, ama o düşünmüyor :) Karşısındakine iltifat ediyor, yazık karşısındaki de diyor ki bu adam bana karşı iyi bir şeyler hissediyor, benimle ilgili güzel "düşünce"leri var. Halbuki alakası yok, adamın aklına o an gelmiş, söylemiş. Yarın gelip de küfür etmeyeceğinin bir garantisi yok. O gün de o gelivermiş ağzına, ne yapacaksın. Bir gün gelip karakterine ağır laflar edecek, ertesi gün muhteşem biri olduğunu söyleyecek.
Soru şu: sadece ses olsun diye konuşan biri ile iletişim kurulabilir mi?
Kelimeleri kullanmayan birini anlamanın , ona kendini anlatmanın yolu var mı? Diyorum ya, benim en iyi araç gerecim kelimelerim, ama karşındaki kapıya elindeki anahtar uymazsa ne yapacaksın? Baltayla indirecek halin yok:) Ya vazgeçeceksin ya da elinde olmayan başka anahtarları deneyeceksin.
Çok uzattım. Az da olsa görsele kayalım dedim alt tarafı, klibi beğendim paylaşıyorum arkadaş, bundan ibarettir meramım.
Hürmetlerimle,
17 Haziran 2011 Cuma
Elindekiler yetmezse
Ne derler bilirsiniz "elindekiyle mutlu olmayı bilmek gerek". Boş laf. Adama sorarlar, elimde ne olduğunu nereden biliyorsun ki? Ya ellerim bomboşsa? Ellerimdekiler kırdığım oyuncaklarımın parçalarından ibaretse? ya da en kötüsü elimde var olduğunu sandıkların aslında hayalimden ibaretse?
Oturup düşündüm. Cidden elimde neler var. Tamam kabul, hayat en acımasız tokatlarını savurmamış bana. Ama içimden bir parça çalınmış, eksik kalmışım sanki. Neyle doldurmaya çalışsam olmamış. Denemeye devam demişim hep, elimdekilerin değerini bilip kendime acımayı bırakarak. Bir yere varamamışım. Şimdiki gibi... bir yere varamıyorum. Nereye yürüdüğümü de bilmiyorum, yine.
Bunu farkı yönlerden değerlendirebilirsiniz. Asla tatmin olmayan insanlarla bir tutabilirsiniz. Mutlu olmayı bilmeyen, hatta mutsuz olmamaktan mazoşistçe keyif alan insanlardan sayabilirsiniz. Burun kıvırıp aşağılarsınız. Ya da anlarsınız. Hani filmlerde olur ya, her şeyi vardır ana karakterin. İyi bir iş, kariyer, güzel bir eş, tatlı çocuklar, hayat standardını ortalamanın üstünde tutmanı sağlayacak kadar para, ve hatta sağlık... ama karakter mutsuzdur ve neyin peşinde olduğunu bilmeden sürekli bir arayıştadır. Gerçekten neyi ararlar peki? Neyi arıyoruz da bu kadar mutsuzuz. Elimizdekiler yetmiyorsa bunu sistemin bizi kodladığı tüketme çılgınlığına bağlayıp sıyrılmaya ve elimizdekilerin değerini bilmeye mi zorlamalıyız kendimizi? Asıl sorun şu ki, elindekinin değerini bilirken de mutsuzluğun devam edebilir. Buna ne diyeceksin?
Eksik olan parçanın ne olduğundan çok, onu ne zaman kaybettiğini/çaldırdığını düşünmeli insan. O kopuş anını yakalarsan zaten neyin eksik olduğunu anlayacaksın. Ben mi? Ben sanki hep eksikmişim gibi geliyor şu an. Hiç tamam olmamışım gibi, üretim hatası.
Oturup düşündüm. Cidden elimde neler var. Tamam kabul, hayat en acımasız tokatlarını savurmamış bana. Ama içimden bir parça çalınmış, eksik kalmışım sanki. Neyle doldurmaya çalışsam olmamış. Denemeye devam demişim hep, elimdekilerin değerini bilip kendime acımayı bırakarak. Bir yere varamamışım. Şimdiki gibi... bir yere varamıyorum. Nereye yürüdüğümü de bilmiyorum, yine.
Bunu farkı yönlerden değerlendirebilirsiniz. Asla tatmin olmayan insanlarla bir tutabilirsiniz. Mutlu olmayı bilmeyen, hatta mutsuz olmamaktan mazoşistçe keyif alan insanlardan sayabilirsiniz. Burun kıvırıp aşağılarsınız. Ya da anlarsınız. Hani filmlerde olur ya, her şeyi vardır ana karakterin. İyi bir iş, kariyer, güzel bir eş, tatlı çocuklar, hayat standardını ortalamanın üstünde tutmanı sağlayacak kadar para, ve hatta sağlık... ama karakter mutsuzdur ve neyin peşinde olduğunu bilmeden sürekli bir arayıştadır. Gerçekten neyi ararlar peki? Neyi arıyoruz da bu kadar mutsuzuz. Elimizdekiler yetmiyorsa bunu sistemin bizi kodladığı tüketme çılgınlığına bağlayıp sıyrılmaya ve elimizdekilerin değerini bilmeye mi zorlamalıyız kendimizi? Asıl sorun şu ki, elindekinin değerini bilirken de mutsuzluğun devam edebilir. Buna ne diyeceksin?
Eksik olan parçanın ne olduğundan çok, onu ne zaman kaybettiğini/çaldırdığını düşünmeli insan. O kopuş anını yakalarsan zaten neyin eksik olduğunu anlayacaksın. Ben mi? Ben sanki hep eksikmişim gibi geliyor şu an. Hiç tamam olmamışım gibi, üretim hatası.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)